กวีประชาไท MAY DAY 2012: หยาดเหงื่อเราถูกปล้น

ภายหลังการรัฐประหารเมื่อ 6 ต.ต. 2519 แรงงานถูกแทรกแซงกระทั่งอ่อนแรงแตกแยกรวมกันไม่ติดไม่มีพลังต่อรองไดๆกับฝ่ายบริหาร (รัฐบาล)อย่างเป็นเอกภาพได้เลยและหนักยิ่งขึ้นคราว รัฐประหารสมัย รสช.สหภาพแรงงานรัฐวิสหกิจที่นับว่าพอจะมีพลังต่อรองกับฝายบริหารถูกแบ่งแยกไม่ให้ช่วยเหลือหรือให้การสนับสนุนสหภาพแรงงานที่เป็นด้านเอกชนโดยการออก พ.ร.บ.แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ แยกจาก พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พศ.2518 คราวนี้ผู้นำแรงงานทั้งที่เป็นผู้นำแรงงานฝ่ายรัฐวิสหกิจและเอกชนบางคนเชื่องเป็นเป็นเสือถูกเลี้ยงไปโดยสิ้นเชิงออกทะเลไปตามๆกัน ยิ่งมาเห็นการจัดงานวันแรงงานเมื่อวานหรือในอดีตที่ผ่านมาเป็นเสมือนงานรื่นเริงประจำปีที่ไร้สาระสิ้นดี มีการประกวดเทพีแรงงาน คนทีจัดช่างคิดจริงๆมันกะจะเอาคนงานให้อยู่เป็นทาสของพวกมันตลอดไป ประเทศที่ปกครองด้วยระบบอุปถัมภ์อย่างประเทศสารขันธ์ประชาชนจะต้องยากจนต่อไปอีกหลายชั่วอายุคน ต้องเหน็ดเหนื่อยกันอีกนานกว่าจะพบกับแสงสว่างถูกปกครองด้วยอำนาจมนต์ดำมานมนาน สงสารตัวเองและลูกหลานในอนาคตจะอยู่อย่างไรกัน โอ้ย...อากาศร้อนโว้ย...

เฮ้อ!วันแรงงานแห่งชาติ ประเทศนี้เมืองนี้(ไทย)ยังมีการจัดประกวดธิดาแรงงานอยู่เลย