เห็นด้วยกับเรื่องความหลากหลายของกลุ่มคนเสื้อแดง
เราควรเลิกพูดถึงเรื่องแดงแท้ไม่แท้ แดงโน่นนี่นั่น ได้แล้ว มาวิพากษ์กันว่าใครมีความคิดที่เป็นประชาธิปไตยหรือไม่จะดีกว่า ประชาธิปไตยแบบ 'แท้ๆ' มันเป็นอย่างไร และทำอย่างไรถึงจะได้มันมา

ยกเว้นข้อแก้ตัวเรื่องการไม่แตะบางเรื่องเพราะกลัวเดือดร้อนครับ น่าเศร้าใจที่นักวิชาการรัฐศาสตร์ไม่กล้าที่จะพูดถึงประเด็นเรื่องที่ 'ปัญหาหลัก' ของการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย แล้วเราจะไปต่อได้อย่างไรครับ? หรือมีหนทางในการได้มาซึ่งประชาธิปไตยโดยไม่ต้องพูดถึงเรื่องเหล่านั้นหรือ? ถ้ามีวานบอก แต่ผมนึกไม่ออกจริงๆ...

ความกล้า นี่ไม่ได้หมายความว่าต้องออกไปสู้กับปืนบนถนน หรือกล้าที่จะพูดความจริงแบบไม่กลัวติดคุกติดตารางนะครับ สำหรับผม ถ้ามีพนักงานออฟฟิศชนชั้นกลางตัวเล็กๆ คนหนึ่งกล้าออกตัวว่า Pro คนเสื้อแดงเพราะต้องการประชาธิปไตย ในขณะที่เขาอยู่ในสังคมที่รายล้อมไปด้วยสลิ่มกิมกวง แค่การแสดงจุดยืนแบบไม่กลัวโดนตราหน้าว่าเป็นขี้ข้าทักษิณ ไม่ยอมเพิกเฉยต่อโศกนาฏกรรม ก็ต้องนับว่าเป็นความกล้าแล้วละครับ...แต่ถ้าเป็นเหตุการณ์นี้เปลี่ยนเป็นนักรัฐศาสตร์ผมค่อยไม่แน่ใจ

การยอมรับการมีอยู่ขอความหลากหลายทางความคิดและอุดมการณ์ทางการเมือนนั่นแหละจุดเริ่มต้นของประชาธิปไตย หลายๆ ปัญหาแก้ไขได้ด้วยการระดมสมองแลกเปลี่ยน วิพากษ์ วิจารณ์ ไม่ว่าจะเป็นความคิดของฝ่่ายที่เราคิดว่าเป็นพวกเดียวกันหรือฝ่ายตรงกันข้าม ดิฉันสนับสนุนเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นไม่ว่าจะเป็นเสื้อสีใดๆ ก็ตาม ทุกคนมีสิทธิแสดงจุดยืนของตน แต่เราก็ไม่มีสิทธิไปตัดสินความคิดเห็นของผู้อื่นว่าผิดหรือถูกด้วยการใช้คำหยาบคาย หรือยกตนว่าเป็นผู้รู้กว่า มันน่าจะเป็นการแลกเปลี่ยนทัศนะถึงจะแฟร์คะ

การยอมรับการมีอยู่ขอความหลากหลายทางความคิดและอุดมการณ์ทางการเมือนนั่นแหละจุดเริ่มต้นของประชาธิปไตย หลายๆ ปัญหาแก้ไขได้ด้วยการระดมสมองแลกเปลี่ยน วิพากษ์ วิจารณ์ ไม่ว่าจะเป็นความคิดของฝ่่ายที่เราคิดว่าเป็นพวกเดียวกันหรือฝ่ายตรงกันข้าม ดิฉันสนับสนุนเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นไม่ว่าจะเป็นเสื้อสีใดๆ ก็ตาม ทุกคนมีสิทธิแสดงจุดยืนของตน แต่เราก็ไม่มีสิทธิไปตัดสินความคิดเห็นของผู้อื่นว่าผิดหรือถูกด้วยการใช้คำหยาบคาย หรือยกตนว่าเป็นผู้รู้กว่า มันน่าจะเป็นการแลกเปลี่ยนทัศนะถึงจะแฟร์คะ

ปชตไทยมีปัญหาเพราะอะไร ใครที่ทำให้ปชตไม่เป็นปชตที่แท้จริง เกือบทุกคนรู้ถึงสาเหตุนี้ดี แต่กฏหมายไม่เปิดช่วงให้ใครพูดถึง เพราะกฏหมายหมิ่นมันมีฤทธิมาก หลายคนติดคุกอยู่ขณะนี้

หากนักวิชาการปชชมีความสมัคคีกันอย่างเข็มแข็ง เชื่อว่าสามารถที่จะแก้ไขกฏหมายนี้ได้ อนาคตข้างหน้าต้องสามารถเขียนรธนในวรรคนี้ให้เป็นปชตให้มากที่สุด ไม่มีใครอยู่เหนือกฏหมาย

ปล. อีกนิด เรือ่งที่ไปแขวะผม ทีเสนอให้มีการตั้งแกนนำเสื้อแดงใหม่ว ทำนองว่า "ถามกู (เสื้อแดง) หรือยัง" โดยไปแขวะทาง fb ที่ผมเข้าไปเขียนไม่ได้

ผมได้ไปตอบแล้วที่ คนเหมือนกัน ป่านนี้น่าจะเห็นแล้ว

แน่จริงลองเถียงสิครับ? หรือว่า ไม่กล้า ไม่มีปัญญา ได้แต่แขวะคนลับหลังเท่านั้น?

สำหรับคนทีไม่ได้อ่านกระทู้ของผมที่ คนเหมือนกัน
ผมได้ชี้ให้เห็นว่า การ "แขวะ" ของศิโรตม์เรื่องข้อเสนอตั้งแกนนำใหม่ (เพื่อขยายฐานในเมืองเป็นสำคัญ) เป็นเรือ่งที่ผมจะ "ตั้ง"(เอง) โดย ไม่ถามเสื้อแดง

เป็นการ "แขวะ" ที่อีเดียตสุดขีด เพราะที่ผมทำอยู่ คือ อะไรถ้าไม่ใช่ กำลัง "ถาม" คนเสื้อแดงอยู่น่ะ?
คนกำลัง"ถาม"อยู่ชัดๆ ว่ามีความเห็นอย่างไร ถ้าจะเสนอให้มีการตั้งแกนนำที่มีลักษณะขยายแนวร่วมมากขึ้น
ใครเห็นด้วย ไม่เห็นด้วย อยากเอาไปทำ หรือไ่ม่เอาทำ ผมก็ไม่ว่าอะไร
เพราะผมไม่ได้มีอำนาจอะไรจะไป "ตั้ง" แบบเบ็ดเสร็จ โดยไม่ถามใครอยู่แล้ว
มีแต่คนอีเดียต และตรรกะพื้นๆแบบนี้ ก็ไม่เข้าใจ (แต่ดัดจริตวางมาด) จึงพูดออกมาได้ว่า "จะตั้งโดยไม่ถาม"

คนที่ชอบวางมาด ราวกับมีอะไรนักหนา เวลาเอาเข้าจริง โคตรกระจอกแบบนี้ ผมเกลียดฉิบ

ลองอ่านที่ยกมา 2 กรณีข้างบนก็แล้่วกันเพิ่งเกิดเร็วๆนี้ทั้งคู่

ไปโพสต์ใน fb เรือ่ง นิธิ เสกสรรค์ ฯลฯ ร่วมกรรมการปฏิรูป
แหม พอประชาไท สัมภาษณ์ ถามคำถามตรงๆ ด้วย กลับไม่กล้า จะวิพากษ์คนเหล่านั้น แม้แต่คำเดียว

และอีกตัวอย่างหนึ่งข้างบนนั้น

ข้อความที่ตัวเองเขียนแท้ๆ (quote แรกที่ผมยกมาข้างบน) ต้องใช้คำว่า "บางเรื่อง"

โถ แม้แต่เขียนตรงๆว่า "สถาบันกษัตริย์" ก้ยังไม่กล้าเขียน ทั้งๆทีในบริบทของข้อความนั้น เขียนมา ไม่มีทางโดนข้อหาอะไรทังสิ้น

คือ ประเภท "มาดดี ทีเหลว" ขนาดนี้ ยังไม่รู้ตัวเองอีก

ลองคิดดูเถอะ 2 กรณีทีเ่พิ่งยกมานี้ จริงๆเป็นเรืองเล็กขนาดไหน ปลอดภัยขนาดไหน ไม่เสียหายคนพูดขนาดไหน ถ้าจะพูดตรงๆ (ทั้งการวิพากษ์นิธิ ฯลฯ) และการใช้คำว่า "สถาบันกษัตริย์" ในข้อความข้างบน - แต่ก็ยังไม่มีปัญญาทำได้

คือเรียกว่า "กระจอกโดยสัญชาติญาณ" นะ คือ ถึงเวลา โดย "สัญชาติญาณ" อะไรที่จะต้อง "เอาจริง" นิดเดียว นี่จะไม่กล้าพูดโดยสัญชาติญาณเลยครับ

ผมไม่รู้จะส่ายหน้ายังไงแล้วครับ

ศิโรตม์ ก็เหมือนยุกตินั่นแหละ ที่จริงโดยพื้นฐานเป็นคนเก่ง แต่ "เร่งทำคลอดตัวเอง" เร็วไปหน่อย เลยกลายเป็นเด็กไม่รู้จักโตไปซะงั้น น่าเสียดาย

เวลาเห็นศิโรตม์ทำตาลอยๆแบบคนไร้ความรู้ กับยุกติที่เอาแต่พ่นคำท่องจำจากหนังสือ แล้วก็อดด่าสื่อมวลชนไม่ได้ว่า "มรึงไม่มีใครจะให้เอาไมค์ไปจ่อปาก" แล้วหรือ

แต่โปรดทราบนี่ไม่ใช่แนวร่วมสมสัตว์......

ที่สมสัตว์ว่าไม่มีใครยอมแตะ ยอมพูด ยอมวิพากษ์สถาบันกษัตริย์ แม้ในขอบเขตที่กฎหมายให้ทำได้ เป็นมุมมองที่จะว่าจริงก็ได้ แต่เรื่องนี้(เรื่องวิพากษ์สถาบันกษัตริย์)ก็มีวิธีพูดถึงแบบอื่นได้เหมือนกัน

ยกตัวอย่างเช่น

เชื่อแน่ว่าคนอย่างสมสัตว์น่ะต้องได้ยินการวิพากษ์สถาบันกษัตริย์บ่อยๆ โดยอาจเกินขอบเขตกฎหมายด้วยซ้ำไป บางทีอาจได้ยินจากที่บ้านหรือสำนักงานของสมสัตว์เองนั่นแหละ

ข้อเท็จจริงนี้หมายความว่า คนวิพากษ์มีอยู่ เรื่องที่วิพากษ์มีอยู่ คนรับฟังการวิพากษ์ก็มีอยู่.......และช่องทางการวิพากษ์ก็มีอยู่ เพียงแต่ที่สมสัตว์หมายถึงก็คือเรื่องช่องทางการวิพากษ์นี่เอง คือไม่มีการวิพากษ์ผ่านช่องทางสาธารณะ หรือไม่มีการอภิปรายอย่างเป็นประเด็นสาธารณะ (ย้ำ..ทั้งๆที่สามารถทำได้ในขอบเขตกฎหมายนั่นแหละ)

ดังนั้นในสังคมของเราการวิพากษ์สถาบันกษัตริย์ย่อมมีอยู่ทั่วไป เพียงแต่สมสัตว์อยากเห็นการอภิปรายอย่างเปิดเผย เปิดกว้าง โดยเฉพาะในแวดวงวิชาการ ซึ่งหลายๆคนก็คงอยากเห็น เพียงแต่ไม่มีใครยอมเริ่ม สมสัตว์เองก็ขาดความสามารถที่จะริเริ่ม ทั้งๆที่น่าจะสันทัดจัดเจน์ใน กฎ กติกา มารยาท ในเรื่องนี้ดีพอๆกับพวกกูรูกอล์ฟรู้เรื่องกอล์ฟ

ดังนั้นเอาเสียเลย...ในฐานนะกูรู สมสัตว์ช่วยแจงหน่อยว่า มีประเด็นใดบ้างที่น่าอภิปราย ขอซัก 5 ประเด็นก็ได้ หรือมากกว่านั้นยิ่งดี เพราะต่อให้คนอ่านไม่กล้าร่วมวง แต่อย่างน้อยก็เอาไปคิดต่อเองได้บ้าง (ว่าแต่จีรนุชกำลังเทลจุกตูดจะยอมให้พื้นที่ป่าวแว๊...)

ปล.สมสัตว์น่าเขียนหนังสือขายสักเล่มนะ ให้ชื่อทำนองว่า "กฎ กติกา มารยาท ในการวิพากษ์สถาบันกษัตริย์" หรือ "วิพากษ์สถาบันกษัตริย์อย่างไรไม่ให้ติดคุก" รับรองติดอันดับขายดีแน่นอน

ขาดความสามารถที่จะริเริ่มหมายความว่าคุณเริ่มมาเป็นสิบปีแต่ไม่มีใครเอาด้วย

ไม่ได้วิพากษ์อะไรคุณเลย สาระสำคัญคือชวนคุณเสนอประเด็นอีกครั้ง ทำไมล่ะหรือเบื่อแล้ว?

ที่ผ่านมาท่วงทำนองในการเสนอของคุณมันอบอวลไปด้วยกลิ่น "เกลียดเจ้า" (คุณอาจไม่ได้กลิ่นแต่คนอื่นได้) ลองเสนอด้วยท่วงทำนองธรรมดาๆซิ ลองดูซิสักสี่ห้าประเด็น ที่สาธารณะควรวิพากษ์สถาบันกษัตริย์ นี่ไม่ใช่ท้าทายหรือลองภูมิ แค่เสนอคุณอย่างตรงไปตรงมา

ผมว่าคนที่เที่ยวไปว่าคนอื่นกระจอก นี่กระจอกกว่านะ ชอบกดดันให้คนอื่นทำอย่างที่ตัวเองอย่างให้ทำเพื่อสนองอารมณ์ทางการเมืองของตัวเอง ผมไม่สนหรอกว่าพวกหอคอยเหล่านี้จะเป็นเทพ ที่มีความคิดสูงส่งแค่ไหน แต่คุณก็มักจะเก่งกันแต่ในรู ไม่ยอมออกพื้นที่อื่น(หรือถ้าออกก็น้อยมาก) ชอบเทศให้แต่กลุ่มคนเฉพาะกลุ่มฟังเท่านั้น วนอยู่กับเว็บไม่กี่เว็บ อ๋อมีหนังสืออีก แต่จะมีชาวบ้านกี่คนที่ได้อ่านบทความของคุณ

ศิโรตฒ์ สามารถพูดให้คนอื่น ที่นอกเหนือจากพวกทำกิจกรรมฟังอยู่ออกบ่อย แล้วพวกคุณล่ะดีแต่เห่าในรู เรียกร้องความสนใจ สร้างความสำคัญให้กับตัวเอง จ้องจับผิดแต่คนอื่น เอาแต่ตำรามาฟาดหัวข่มขู่คนอื่นไปวันๆ ชอบขึ้นขี่คนอื่น ประมาณว่า นักวิชาการนักเคลื่อนไหวจะต้องทำตามการชี้นำของเราเท่านั้น ถึงถูก มีแค่ข้อมูล ร.8 กับพคท.ก็หาแดก ได้ตั้งนาน ผมเห็นไปเวทีไหนก็วงแตกตลอดจนไม่อยากจะแลกเปลี่ยน คือถ้าทำได้ก็ทำเองเลย ไม่ต้องมาบอกให้คนอื่นทำ ทำเองเลยซิครับ อย่าได้แต่เสนอให้คนอื่นทำ

นี่ยึดแนวทางของคุณเลยนะ ชอบกดดันให้คนอื่นทำ ให้คนอื่นพูด คือถ้านักวิชาการนักเคลื่อนไหวคิดและพูดแบบคุณหมดจะสื่อสารกับคนอื่นยังไง คำบางคำ หรือจะใช่คำว่าอะไรก็แล้วแต่ คนอ่านเข้าใจความหมายก็น่าจะพอแล้วนี่ หรือต้องการแค่เอามันอย่างเดียว

ผมไม่เห็นอ.ศิโรตม์บอกว่าตัวเองแดงเลยนะ เป็นยังไงก็เป็นยังงั้นตลอด ท่าที่ก็แบบนี้ ก็เหมือนคุณ ที่มีท่าทีกวนตีนตลอด

ที่บอกว่า "คนอย่างคุณที่เป็นนักวิชาการ ที่มีเงื่อนไขจะพูดได้ แต่ไม่ยอมพูด" เขาก็พูดของเขาอยู่ ทำไมต้องพูดให้เหมือนคุณเหรอครับ ถึงเรียกว่าพูด ถึงเรียกว่าฉลาด แบบนี้ใช้ตัวเองเป็นบรรทัดฐานชัดๆ คุณโง่ ถึงขนาดไม่รู้เลยหรือว่า ความคิดทางการเมืองของศิโรตม์เป็นแบบไหน

คุณเองก็น่าจะรีบดัง นะครับ เวลาเหลือน้อยแล้ว เคลื่อนไหวมา สามสิบกว่าปีแล้ว จนป่านนี้ ยังไปไม่ถึงไหนเลย ไม่เอาไหนจริง ๆ อุตส่าห์เก็บข้อมูลอ่านหนังสือตั้งหลายปี ได้เรื่องแค่เรื่องประวัติศาสตร์นิดหน่อย กว่าจะได้อ่านก็รอจนเหงือกแห้ง ยิ่งไม่มีคนกัดด้วยยิ่งรอนาน เพราะไม่มีใครเข้าอยากตอบโต้ด้วย เพราะคุณชอบสร้างเหตุผลมาสนับสนุนธงตัวเอง

ปล.ผมไม่ใช่นักวิชาการนะเป็นแค่ประชาชนที่ อ่านงานของคุณมาบ้าง แต่บางครั้งผมรู้สึกว่าคุณชอบกัดคนอื่นเกินไป คือบางครั้งผมรู้สึกว่าคุณชอบต้อนคนอื่น กดดัน อยากเอาปากคุณไปไว้บนปากคนอื่น

ถ้าตัดเรื่องส่วนตัวกับคุณสมศักดิ์ออกไป ผมว่าบทความนี้ก็มีแง่คิดที่ดีนะ เพราะว่าคนเสื้อแดงหลายคนก็มีทัศนคติแบบนั้นจริงๆ

แหมพอเถียงไม่ได้ เปลี่ยนประเด็นเลยนะครับ
"ขาดความสามารถที่จะริเริ่ม" กลายเป็น "เริ่มมาเป็นสิบปีแต่ไม่มีใครเอาด้วย" แล้วนะครับ?
ถ้า "ขาดความสามารถที่จะริเริ่ม" จะเรียกว่า"เริ่มมาเป็นสิบปี.." ได้อย่างไรไม่ทราบ
คือคนเรา ถ้าพูดอะไรแบบไ่ม่คิด (ลองกลับไปอ่านที่เขียนมาตอนแรกดู) แล้วคนอื่นชี้ให้ สิ่งที่ควรทำแบบ "แมนๆ" คือ ยอมรับเสียเถอะว่า ที่พูดไปมันผิด

ส่วนย่อหน้าหลัง ถามจริงๆเหอะ เคยอ่านของผมหรือเปล่า
ถ้าไม่เคย ลองไปอ่านก่อนที่จะมาพูดแบบนี้ มันเชยว่ะ
("ลองดูซิสักสี่ห้าประเด็นที่สาธารณะควรวิพากษ์สถาบันกษัตริย์" โธ่ ไมใช่ 4-5 ประเด็นครับ เขียนไปไม่รู้กี่สิบประเด็นแล้วครับ ก่อนจะพูดอะไรแบบพล่อยๆในครั้งแรก และในครั้งนี้ ควรลองศึกษาดูก่อนว่า สิ่งที่ตัวพูดน่ะ จริงๆเป็นอย่างไร
(อย่างที่บอกว่า ขนาด ผู้จัดการ ยัีงรู้ (และเอาไปพูดหลายครั้ง) เลยว่า ผมพูดเรื่องสถาบันฯว่าอยา่งไรบ้าง)

เราพูดกันมานานแล้วว่าปัญหาประชาธิปไตยคือประชาชนโง่
นักการเมืองเลว ทหารทำรัฐประหาร

แต่ฝ่ายเหลืองบอกว่า ทหารทำรัฐประหารนี่ปลายเหตุนะ ต้นเหตุคือสองอย่างแรก ฉะนั้น รปห.จึงยอมรับได้

แดงบอก รปห.นี่แหละคือปัญหาหลัก มันไม่ยอมให้ประชาชนเข้มแข็งด้วยตัวเองตามกระบวนการประชาธิปไตย

แต่ดูแค่ประวัติศาสตร์ระยะใกล้ 19 กันยา 49 เป็นต้นมา
ถ้าจะมาเถียงกันแค่เรื่องประชาชนโง่ นักการเมืองโกง รปห.เลว แค่นี้จะ "พอเพียง" ไหม

"พอเพียง" หมายถึง "มีเหตุผล" คือมันมีเหตุผลไหมที่จะไม่พูดถึงปัญหาของสถาบันกษัตริย์ ความสัมพันธ์เชิงอำนาจระหว่างสถาบันกษัตริย์กับกองทัพ ฯลฯ กระทั่งการตั้งคำถามต่อการปกป้องการวิพากษ์วิจารณ์สถาบันกษัตริย์อย่างเป็นสาธารณะว่า การปกป้องเช่นนั้นมันขัดต่อหลักการพื้นฐานของประชาธิปไตยหรือไม่?

มันมีเหตุผลหรือที่เราจะไม่พูดถึงตัวละครทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับปัญหาประชาธิปไตย?
ถ้าไม่พูดถึงมันจะแก้ปัญหาได้อย่างไร?
ที่บอกว่าสู้ๆกันอยู่นี้ เราสู้กับอะไร?
สู้กับ "ปัญหาจริงๆ" ไหม?
คือนำองค์ประกอบทุกส่วนของปัญหามาพูดถึงอย่างจริงจัง
เรียงลำดับความสำคัญให้เห็นกันตรงๆได้ไหม?

ถ้าไม่ได้แล้วจะหาทางออกกันยังไง?

รอรัฐประหารรอบใหม่อีกหรือ รัฐบาลแห่งชาติหรือ...

ฮาร์ดคอร์แบบนี้แหละ ชอบ อิอิ :D

ผมว่าอาการประสาท ที่สะท้อนความพ่ายแพ้ของเสื้อแดง ซึ่งรู้ดีว่า ตัวเองไม่มีสิ่งที่เรียกว่า เหตุผล พอที่จะยืนหยัดต่อสู้ในสงครามนี้แล้ว ดังนั้นจึงเลือกใช้วิธี ของคนสิ้นคิด และหมดท่า วิธีธรรมดาๆ ของ คนขี้แพ้ทุกๆคน นั่นคือ กด ข่ม ประนามคนอื่นลงให้ดูต่ำกว่า โดยอาศัยเพียงแค่ใช้คำพูด คำพูดอะไรก็ได้ ที่ไม่มีที่มา ที่ไป ที่ไม่มีเหตุผล ซึ่งจะทำให้ตัดปัญหาเรื่องการใช้เหตุผลไปได้ ดังนั้นเสื้อแดงจึงประดิษฐ์ คำว่า สลิ่ม ขึ้นมา อิ อิ สำหรับผม นั่นคือ คำสารภาพ นั่นคือสัญญาน ของความสิ้นท่าแล้ว ของเสื้อแดง เท่าที่รู้ เราไม่เคยเห็นว่าเสื้อเหลืองประดิษฐ์คำขึ้นมากด มาข่ม พวกเสื้อแดงแต่อย่างใด มีแต่คำอย่างเช่น รากหญ้า ไพร่ ชนชั้นล่าง ซึ่งใช้กันทั่วไป และอาจจะใช้โดยเสื้อแดงเองมากกว่าคนอื่น ด้วยซ้ำ ยิ่งมามีอาการ สับสน วุ่นวาย แตกขบวน แตกคอกันเอง ภายในกลุ่ม ในก๊ก ของตนเอง มีแดงแท้ แดงเทียม แดงสลิ่ม แดงเทพ อย่างที่กำลังเห็นกันอยู่นี้ ถ้าเป็นสามก๊ก ก็เรียกว่า เห็นกันจนเบื่อแล้ว ไอ้ฉากนี้ ก่อนกองทัพจะแตก เราจะเห็นฉาก สับสนอลหม่านไล่แทงไล่ฆ่า ไล่ด่ากันเองแบบนี้นี่แหละ ฉากจบของผู้แพ้ มันก็ซ้ำๆซากๆ น่าสมเพชยิ่งแล้ว อิ อิ อิ.

ผมรู้จัก อ. สมศักดิ์ ผ่านการอ่านงานของแกมาหลายชิน แต่ผมแทบจะไม่รู้จักศิโรตน่ะ นึกหน้าไม่ออก รู้แค่ว่าเขียนคอลัมน์อยู่ประชาไทแต่ดันมีนามสกุลคล้ายรมต.ปชปที่รวยเพราะแต่งงาน ....

จะว่าไปแล้วจะไปบอกว่า อ.สมศักดิ์แกล้มเหลวในสิ่งที่ริเริ่มมาหลายสิบปีก็ไม่ได้หรอก ... ถ้าแกล้มเหลวจริง ศอฉ จะเอาชื่อไปขึ้นในเครือข่ายล้มเจ้าหรือ ... ถ้าล้มเหลวจริงทำไมต้องบล็อกบอร์ดคนเหมือนกันละ ... คิดว่าหลายคนมากที่ตาสว่างก็เพราะได้อ่านงานของแก โดยส่วนตัวผมอ่านงานของแกเกี่ยวกับ ร.8 นี่ผมว่าเขียนได้สนุกน่าติดตามไม่แพ้อกาธา คริสตี้ เลย แถมตอนท้ายมีอารมณ์กินใจด้วย ... ส่วนงานชุด ประวัติศาสตร์ที่พึ่งสร้าง นี่ก็น่าจะเป็นหนังสือต้องห้ามที่ต้องอ่านในวิชาสังคมศึกษาของเด็กไทย

สมศักดิ์แม้จะปากร้ายชอบวิจารณ์คนอื่นด้วยถ้อยคำรุนแรง แต่เนื้อหาที่สมศักดิ์เสนอก็เป็นประเด็นที่มีเหตุผลรับฟังได้ ไม่ได้ด่าเอามันเหมือนบางคน ส่วนจะเห็นด้วยหรือไม่ก็เป็นอิสระของทุกคน คนที่เขารู้จักสมศักดิ์เคยติดตามงานของสมศักดิ์ย่อมเข้าใจดีว่าสมศักดิ์เคยเสนออะไรบ้างเกี่ยวกับเรื่องนี้

มีแต่คนที่เอาหัวมุดทรายเท่านั้นที่ไม่ทราบว่าสมศักดิ์เคยเสนออะไรบ้าง แถมยังชอบด่าคนอื่นแบบเอามันขาดหลักฐานและเหตุผลสนับสนุน ต่อให้คนที่หัวใจเหลืองแต่ยังมีเหตุผลเหลือบ้างก็ยังดูออกว่า คำพูดแบบนี้น่าเชื่อแค่ไหน ลองอ่านความเห็นตัวเองใหม่อีกรอบแล้วทบทวนใหม่ว่าเป็นอย่างที่ผมวิจารณ์หรือไม่?

ยุทธศาสตร์ชองอาจารย์เช้าใจได้ แถมดีมากๆด้วย (อันนี้หมายถึงเป้าหมาย)

แต่ยุทธวิธี..อันนี้...

อาจารย์ลองเปลี่ยนสักนิดจะดีมั้ย (หมายถึง..วิธีการ)

เช่น..

อาจารย์ออกมานำเองเลย

อาจารย์ให้นอมินีนำ

ทำสารคดี

ทำเป็นละคร

แสดงเชิงสัญล้กษณ์

แจกซีดี

...และอีกหลากหลายวิธี

ตึงอันนี้หน่อย หย่อนอันนี้บ้าง อ้อมนิด ตรงหน่อย

แทนที่จะเส้นตรงอย่างเดียว...อันนี้มันเครียดนะครับ ไม่เป็นผลดีกับอาจารย์ด้วย (กลัวตายซะก่อน)

เพราะบัวยังมีสี่เหล่าเลย ต้องหาวิธีที่ทำให้สี่เหล่านี้เข้าใจให้ได้

อาจารย์เป็นครู...น่าจะทำได้นะครับ

อาจารย์ตอบผมในกรณีที่ผมเสนอไปหน่อยว่ามีความเป็นอย่างไรบ้างก็ดีนะครับ

ปล.อย่าหายไปเฉยๆละ

นักวิชาการก็ต้องสู้กับนักวิชาการมิใช่รึ????

จะไห้ลงไปทำแบบนักเคลื่อนไหว(จัดตั้ง)นี่ต้องสองบทบาทเลยนะ...

ยากหว่ะ....แต่ถ้าทำได้ก็ดี

ครับพึ่งมีเวลาได้อ่าน(ตอนแรกเข้าใจว่าโต้แค่เรื่องสลิ่ม) แต่อ่านแล้ว จริงๆศิโรฒ สะท้อนเนื้อหาของความต่าง แม้แต่สีแดง ยังมีแดงแป๊ด ,แดงเลือดอาบ แดงเลือดนก, แดงซ้ำเลือดซ้ำหนอง,แดงซกเล็กฯลฯ

เพราะนั้นสะท้อนมาจากตัวตนของความต่างที่มีจริตมาจากการสะสมบารมีกรรมหรือผลรวมของการคหกรรม ตามจริตภายใต้รัสมีเส้นรอบกรรมเฉพาะคนนั้นอัตตานั้นที่มีคุณลักษ์เฉพาะตัวเลียนแบบกันไม่ได้แม้กระทั้งมนุษย์โคลนนิ่งที่เหมือนหรือก็อปได้แค่แค่กายภาพแต่ก็อปปี้ประสบการณ์ประสบกรรมกันไม่ได้ในเชิงจิตวิญญานเฉพาะตัวนั้นคือเงื่อนไขความต่าง?

ที่จะแยกให้ชัดๆง่ายก็คือ ทั้งคุณวุฒิ ,วัยวุฒิ ,วุฒิภาวะ,วุฒิการศึกษาที่สะสมผ่านผัสสะอายตนะสิ่งแวดล้อมการการพัฒนาผ่านเงื่อนไขต่างๆกัน? จนสร้างเป็นจริตเฉพาะตัวฉายออกมาเป็นเฉดสีเฉพาะ วิธีการแสดงออกเฉพาะ,นำเสนอในแบบตัวเองเฉพาะ

นั้นคือสิ่งที่ศิโรฒพยายาชี้?เฉดของสีแดง จนคุณสมศักดิ์บอกว่าอ่อน? จะพูดถึงสถาบันฯยังไม่กล้าเอ๋ยถึงคำว่าสถาบันฯ แต่เงื่อนไขการเสิร์ฟเรื่องเกี่ยวกับสถาบันโดยที่ไม่ต้องพูดเรื่องสถาบัน แต่ให้ผลอย่างมีพลัง ลดแรงเสียดทาน ลื่นหูคนฟัง,รสไม่จัดจ้าน หรือมันดิบๆเถื่อน แบบแดงเลือดอาบ ลาบเลือดซกเล็ก

แต่การเสิร์ฟเรื่องเดียวกัน ของเมนูคหกรรมเรื่องเนื้อเดียวกัน บางทีเสิร์ฟผ่าน เมนูสะเต๊กเพราะเป็นด็กนร.นอก หรือเน้นดิบๆเถื่อนๆ ดุเดือดแบบลาบเลือดซกเล็ก,ลาบ,ลู๋,ก้อยเนื้อ

แต่ทั้งหมด มันขึ้นกับระดับความคุ้นลิ้นคนไทย? กับวิธีการเสิร์ฟสารอาหารข้นขลักอย่างไข่ปลาคาเวียร์ หรือปลาดิบ,(เนื้อเหมือนกัน)โดยที่ตัวตนคนไทยกี่คนรับได้? มันก็คือปัญหาอุปสรรคของการเสิร์ฟหรือแนะนำเหมือนกัน?

แต่ วิธีการที่นำเสนอความจริงที่เชื่อว่ามีโภชนาการ ทางปชต.แบบคุณสมศักดิ์ ที่เน้นฮาร์ดคอร์ ตรงๆบนเงื่อนไขแรงเสียดทานสูง จนที่สุดเจอตอ แล้วจอดตั้งแต่กิโลเมตรแรก(แบบจิ๊กโก๋กิโลเดียวปู๊ดป้าดสร้างสีสรรได้แค่กิโลเมตรเดียวไม่หมดก็เจอด่านตำรวหิ้วไปกิน)

หรือสะดุดขาตัวเองเอาเมนูอาหารราดหัวตัวเอง? จนโดนเจ้าของร้าน ไล่ออก มันจบเห่ตั้งแต่เมนูแรกแล้ว?

มันได้แค่ความสะใจคนดู หรือมุกฮาระยะสั้น แต่ขาดพลังในการที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลงก็ได้หรือสร้างแนวคิดร่วม หรือรสนิยมร่วมอย่างหลากหลายขยายผลเป็นมวลชนขนาดใหญ่ที่มีพลังได้

แต่ทั้งหมด ก็ไม่มีใครปฎิเสธเมนูลาบเลือดซกเล็กแบบนี้?(แบบแดงฮาร์ดคอร์อิสาณที่ทานลาบเลือดซกเล็กได้) แต่มันควรเสิร์ฟผ่านรสนิยม หรือรสชาติที่คุ้นลิ้นคนทานก่อน เช่นแถวภาคกลาง จะไม่ทานแบบ อิสาณหรือภาคเหนือ เพราะถ้าเอาตามใจคนปรุงอย่างเดียว ก็ทำกินคนเดียวดีกว่าอ.สมศักดิ์???

เพราะเนื้อสดๆแบบนั้นมันได้อารมณ์ความรู้สึกความจริงต้นฉบับก็จริง? แต่ กีคนล่ะที่รับได้ทานได้ กับเมนูเนื้อดิบๆที่คุ้นลิ้นเฉพาะบางรสนิยมนั้น

เรื่องนี้เหมือนกัน(เนื้อหรือการกล่าวถึงสถาบันฯ) ผ่านเมนูแบบไหน?นำเสนอสร้างสรรกว่ากันคนรับได้กว่ากัน เพราะบางทีไม่ต้องรุนแรงฮาร์ดคอร์ แต่มีพลังของเหตุของผลที่เสิร์ฟแบบไม่สร้างแรงต้านแรงเสียดทานเกินไป คนที่เป็นเป้าหมาย เขาอาจจะยอมรับฟังที่จะนำไปสู่เงื่อนไขการปรับตัวเข้าหากัน

ไม่ใช่สร้างเงื่อนไขแบบนี้จนเกิดความระแวงต่อกันจนนำไปสู่การไล่ล่าหรือฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กันเพราะดันไปสร้างเนื้อหาแบบนี้นำไปสู่ความระแวงโดยเกินเลยเจตนาที่จะหาทางออกร่วมกัน ไม่ใช่ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กันหรือล้มล้างกัน

เพราะถ้าจะให้เสิร์ฟเมนูดิบๆแบบแดงเลือดอาบลาบเลือดสดๆ อย่างเดียวจึงจะใช่ของจริงแต่คนเห็นการเสิร์ฟแบบนั้นเขาจะมองว่านั้นไม่ใช่คนบิดเบือนว่ามันคือปอบ???

ก็นี่ไงครับมันถึงได้สร้างเงื่อนไขให้เขาย้อนประวัติศาสตร์ อำมตะ"ปอบสยามกับต้นมะขามสนามหลวง" ซี่รีย์คลาสสิกตำนานนี้"ฆ่าคอมมิวนิสต์ไม่บาป"กับตุลา19โมเดล" ก็เพราะเมนูเลือดสดๆ ของอ.ไง ?มันจึงสร้างเงื่อนไข ละครย้อนประวัติศาสตร์"ปอบสยามกับต้นมะขามสนามหลวง โดยที่มาร์คกำกับ ตอนนี้ผ่าน บทละคร"มายแม็ปล้มเจ้า"

โดยมีอ.สมศักดิ์ เป็นตัวละครเด่นหนึ่งในนั้น เพราะ พูดแต่เรื่องเลือดๆๆๆสดๆเท่านั้นจึงจะคือแดงพันธุ์แท้ต้นฉบับไม่ใช่แดงเทียมถึงได้เจอเมนูโหด"ลาบซ่ะประสงค์"ไง???

สมศักดิ์ คงว่างมาก

บางอันก็พอฟังได้ บางอัน ตะเบง

ก็ถูกแล้วนี่ครับ เพราะคุณอยู่ในรู งานสมศํกดิ์ก็อยู่ในรู ไม่เข้าใจงานดีๆ ทำไมต้องอยู่ในรูอาจเพราะกระจอก ไม่มีกึ๋น หรือโง่ ก็ไม่รู้ คือถ้ามีของดี ก็ควรหาวิธีนำเสนอให้ได้มากที่สุด ไม่ใช่หรือ

น่าแปลกที่คุณ ปิศาจ บอกไม่แทบจะไม่รู้จักศิโรตม์ แต่กลับรู้ว่าเขียนคอลัมน์อยู่ในประชาไทย และเสือกรู้อีกว่ามีนามสกุลเหมือนนักการเมืองที่รวยเพราะแต่งงาน แม่งขนาดไม่รู้มันยังรู้เรื่องส่วนตัวเขาอีก

ผมไม่ได้หมายความว่างานแกไม่มีคุณภาพ แต่แกทำงานได้ไม่ได้เท่าที่ควรจะเป็น ในฐานะนักวิชาการที่ศึกษาเรื่องประวัติศาสตร์ คือถ้าแกไม่ล้มเหลว คงไม่มีคนตัวเล็กตัวน้อยมากมายโดน 112 หรอก เพราะแกมัวอยู่แต่ในรูไง คนตัวเล็กตัวน้อยถึงออกมาพูดและพอพูดไปก็โดนเพราะพูดแบบผิดกฎหมาย แต่สมศักดิ์มีวิธีการพูดที่ไม่ผิดกฎหมาย แต่กลับมาพูดแค่ในรู คือถ้าแกมีภาพเป็นนักวิชาการแนว ศิโรฒม์ หรือ พิช หรือนิธิฯ ผมจะไม่ว่าอะไรเลย อันที่จริง สมศักดิ์กดดันผิดคน น่าจะไปกดดันอย่างเช่น อ.สุชาย หรือ 5 นิติฯ ที่ต้องพูดเกี่ยวกับ ม.112 ให้มากดีกว่า(หมายถึงต้องแพร่หลายด้วยไม่ใช่ในรู)

อันที่จริง การโดนบล็อค นี่ถือว่าล้มเหลวนะ คืออย่างฟ้าเดียวกัน ก็ยังเห็นขายได้อยู่ (แต่ก็เข้าใจได้ที่โดนอาจไม่ใช่เพราะสมศักดิ์ อาจเป็นพวกไข่ข้างใดข้างหนึงของสมศักดิ์เล่นกันเกินไป) และการขึ้นผังล้มเจ้ามันวัดอะไรไม่ได้หรอกน้อง ก็รู้อยู่ว่ามันมั่ว

อันที่จริงเขียนเรื่อง ร.8 ผมว่าก็งั้นๆ แหละครับ เก่าบางใหม่บ้างปนกัน ก็วนไปวนมาอยู่ไม่กล้าฟันธงสักที ที่สนุกผมว่าเป็นตัวที่ เถี่ยงกันกับ อ.สุพจน์ มากกว่า ประเด็นเกี่ยวกับก่อนที่จะมี ร.8 ส่วนประวัติศาสตร์ที่พึ่งสร้างนี่ ถ้ามันต้องห้าม ทำไมมีอ่านในวิชาสังคมศึกษาของเด็กไทยด้วยครับ(ตามที่คุณปิศาจอ้าง) ผมไม่คิดว่าเด็กไทยที่เรียนสังคมศึกษาจะได้อ่าน แม้แต่ในมหาลัยก็ใช่ว่าจะได้อ่าน หรือแม้แต่คนที่เรียนวิชาของสมศักดิ์ไม่รู้อ่านกันทุกคนหรือป่าว ในเนื้อหาประวัติศาสตร์ ที่พึ่่งสร้างถ้าคนอ่านไม่มีพื้นฐานทางประวัติศาสตร์และการเมืองมาบ้าง อ่านไม่รู้เรื่องหรอกครับ คุณอย่ามั่วสิ ในหนังสือเล่นนี่หยิบเอาแต่ส่วนย่อย ที่ขาดหายไปมาเขียน ถ้าไม่มีข้อมูลพื้นฐานมาก่อน ผมว่ายังไงก็งง หนังสือเล่มนี้ไม่ควรเขียนมาเพื่อคนไม่กี่คนอ่านนะครับ คือถ้ามันดีก็ควรให้คนทั่วไปได้อ่านด้วย ไม่ใช่ได้อ่านแต่ไข่สมศักดิ์ ไม่ทราบว่าคุณปิศาจเคยอ่านหรือป่าวครับ