ถ้างั้นเอายังงี้ก็แล้วกัน...เสื้อแดงจะทำห่าอะไร จะไปเผาใคร ยิงใครก็เชิญทำไป! ตามสบายเลยครับ!

แต่ก็เป็นสิทธิของกูเหมือนกัน..ที่ว่าจะเลือกใส่เสื้อสีเหี้ยอะไรก็ตาม..อย่าเสือก
ถามจริง..มีใครบ้างไหมในพวกสีเหลือง สีชมพู สีฟ้า สีขาว ไปบอกเสื้อแดงว่า...เฮ้ยพวกเมิงเลิกใส่เสื้อแดงเถอะ !

หากว่าไปแล้ว...ความคิดแบบผู้เขียนนี่แหละตัวดี..ใจแคบแบบสุดๆ
Archiculture Cross Section เหี้ยอะไร...ทั้งทีเมิงขู่แถมบังคับว่าพวกเมิงไม่ว่าสีเหี้ยอะไร ต้องเป็นแดงเท่านั้น

เสื้อเหลืองก็ไม่ เสื้อฟ้าก็ไม่ได้ เสื้อชมพูก็ไม่ได้..แถมเสื้อขาวก็ไม่ได้

แม่มต้องเป็นเสื้อแดงอย่างเดียวถึงจะถูกใจโครตพ่อโครตแม่มัน!

การพูดถึงสันติวิธี ไม่ใช่สิ่งที่ผิดปรกติ แต่สิ่งที่อาจผิดปรกติ ก็คือ การชะล่าใจต่ออารมณ์หมู่ที่กำลังเพรียกหา"สิ่ง"
ที่อาจไม่ชัด ไม่ตรงกัน หรือ หลากหลายเกินไป ซึ่งการนำเสนอวาทกรรมแนวสันติวิธีต่างๆ บางทีอาจเพื่อ ปัองกัน
"วัวหายแล้วค่อยล้อมคอก" มิดีกว่าฤา?

ความจริงอย่างหนึ่งก็คือ ไม่มีใครนิยมความรุนแรง เพราะ ผลของมัน ไม่น่าจะยั่งยืน

แต่เป้าหมายของการเรียกร้อง เคลื่อนไหว จำเป็นต้องสื่อให้ชัดและผ่านการพิจารณาแล้วว่า สมเหตุสมผล

สิ่งที่สังคมต้องจ่าย ที่เป็นความเดือดร้อนต่างๆ ถ้าพวกเขาเข้าใจและยอมรับ นี่ก็มิอาจเรียกได้ว่า เป็นความรุนแรง
และบ่อยครั้งที่สันติวิธีนั้น ผู้เคลื่อนไหว-เรียกร้องเองต่างหาก ที่ควรแสดงออกถึงวินัยในการควบคุมตนเอง ในสถาน
การณ์ที่ไร้ระเบียบของการเคลื่อนไหว ซึ่งอาจเกิดขึ้้้นได้เสมอๆ

สรุป คนอื่น เรียกร้องให้เรา ใช้สันติวิธี หรือไม่รุนแรง มิได้หมายว่า เขากีดกันมิให้แสดงออกถึงปัญหา-ความต้อง
การ เพียงแต่ว่า สมดุลระหว่าง ความเดือดร้อนที่สังคมต้องจ่าย (มันคงเป็นการละเมิดกฏหมายข้อหาเบา) เพื่อผลกระทบที่ผู้เรียกร้องต้องการสื่อต่อภาคสังคมวงกว้าง ย่อมมีความหมายกว่า ความรุนแรงเล็กๆน้อยๆที่จักเกิดขึ้น

เมิงก็ทำเองสิวะ...ตรูอยากไร้ concept แบบนี้หนักกระบานบรรพบุรุษใครมิทราบ?

@..แนวทาง สันติวิธี
ในวิถี ประชาธิปไตย
ต้องยอมรับเสียงส่วนใหญ่
อย่าไร้ ความยุติธรรม

@..แนวทาง สันติวิธี
ในวิถี โจราธิปไตย
รัฐประหาร ปล้นชนส่วนใหญ่
แล้วบอก ให้สันติวิธี

@..สันติ วิธีเกิดได้
ถ้าให้ ไพร่มีศักดิ์ศรี
เท่าเทียม เสนาบดี
มีสิทธิ์ เสรีชื่นชม

@..ผู้เคย สนับสนุน หัวเหลือง
ทำเรื่อง รุนแรง เสร็จสม
อย่าได้ ดัดจริต โสมม
เที่ยวต้ม สันติวิธี

@..วิถี ประชาธิปไตย
พาให้ บ้านเมืองสุขี
ยุบสภา ฝ่าวิกฤต เสียที
สันติวิธี แน่นอน

ว ณ ปากนัง
15มี.ค.53

การแสดงพลังสันติวิธี คือการแสดงพลังของคนที่เลือกข้างความถูกต้อง ซึ่งไม่ได้ปฏิเสธหรือมองว่าการชุมนุมทางการเมืองนำมาซึ่งความรุนแรงแต่อย่างใด แต่ต้องการนำเสนอให้เห็นว่าสังคมไทยไม่ได้มีแค่คน2สี แต่ยังมีคนไทยอีกจำนวนหนึ่งที่ต้องการพื้นที่การแสดงออกซึ่งความปราถนาสันติสุข แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามองว่าการชุมนุมทางการเมืองเป็นความรุนแรง แต่แกนนำที่ใช้เครื่องมือนี้อย่างผิดๆและไร้วุฒิภาวะต่างหากที่จะเป็นบ่อเกิดความรุนแรง มันเหมือนกับมีดทำกับข้าว ที่หากใช้ผิดวัตถุประสงค์โดยมีเจตนาที่ไม่บริสุทธิ์แอบแฝง ของที่มีประโยชน์ก็กลายเป็นโทษได้ เราจึงต้องเตือนสติแกนนำ ผู้ชุมนุม เจ้าหน้าที่รัฐ และประชาชนในสังคม ทั้งนี้สิ่งที่พึงตระหนักก็คือ ต้องระลึกไว้เสมอว่า แม้ประชาชนกลุ่มที่ไม่ได้ออกมาชุมนุมกับสีใดๆ ก็ย่อมต้องมีสิทธิในความเป็นเจ้าของประเทศ มีสิทธิที่จะไม่เห็นด้วยกับการชี้นำแนวทางของสีใด คนที่เลือกแสดงพลังสันติวิธีแม้เพียงผ่านโลโก้บนเสื้อหรือสัญลักษณ์บนเฟซบุ๊ค ทวิตเตอร์ นั่นคือเขาเองก็มีระดับของความใส่ใจสังคม บ้านเมืองในระดับหนึ่งและได้แสดงออกซึ่งการมีส่วนร่วมในจุดที่เขาทำได้ ซึ่งเราต้องเคารพการแสดงออกของเขาและให้โอกาสการเรียนรู้

และการที่คนจะรู้สึกว่าการชุมนุมจะสันติหรือนำมาซึ่งความรุนแรง เป็นสิ่งที่ห้ามความรู้สึกกันไม่ได้ แต่ฝ่ายที่จัดการชุมนุม ดูแลมวลชนต่างหากที่พึงต้องรับผิดชอบสิ่งนี้ ในการทำงานมวลชนอย่างมีวินัยและมีขั้นตอนการจัดการที่แสดงถลังความรับผิดชอบต่อส่วนรวมและรวมถึงชีวิตของมวลชนที่มาเข้าร่วม ซึ่งสิ่งนี้ฝ่ายผู้ชุมนุมไม่เคยพูดถึง แต่เมื่อเกิดปัญหาแล้วมักโทษคนอื่นด้วยข้ออ้างข้างๆคูๆเช่น ถูกมือที่3เข้าแทรกแซง แต่ไม่ได้พูดถึงปัญหาที่เกิดจากยุทธวิธีของตน และการใช้ประชาธิปไตยที่เรียกร้องแต่สิทธิ แต่ไม่รู้หน้าที่และความรับผิดชอบ ก็เป็นปัญหาสำคัญของระบอบประชาธิปไตยอย่างยิ่ง

และการใช้สิทธิเสรีภาพที่ไม่มีความรับผิดชอบ ถ้าหากคนในสังคมจะรู้สึกว่ามันรุนแรงหรือรับไม่ได้ ก็คงห้ามกันไม่ได้ แต่เป็นสิ่งที่แกนนำควรทบทวนแนวทางของตนมากกว่าหรือไม่... ดูเพิ่มเติม

เอาอย่างง่ายๆ การที่ผู้ชุมนุมพยายามนำเสนอแนวคิดเรื่องประชาธิปไตยที่กินได้ การขจัดความไม่เป็นธรรมที่เกิดจากการผูกขาดอำนาจของกลุ่มอำมาตยาธิปไตย ล้วนเป็นประเด็นน่าสนใจชวนตกผลึกความคิด แต่เมื่อมีท่าทีที่รุนแรงทางการกระทำหรือแม้แต่ทางวาจาเช่น "รัฐบาลต้องยุบสภาใน24ช.ม.มิฉะนั้นจะไม่รับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น"(ทั้งที่ผมและใครหลายคนก็งงว่าจะให้ยุบทำไม) หรือ "เราจะทำให้กรุงเทพเป็นทะเลเพลิง" หรือแม้แต่ท่าทีของแกนนำบางคนเช่น อริสมันต์(อดีตนักร้องในดวงใจของผม) หรือเมธี อมรวุฒิกุล(นายแบบนู้ดตกอับ) มันก็ห้ามไม่ได้ถ้าคนในสังคมฟังแล้วรู้สึกว่าไม่ปลอดภัย

ส่วนการพูดถึงเรือ่งว่าหากผู้แสดงพลังสันติวิธีนั้นเคยสนับสนุนหรือสวมเสื้อสีอื่นมาก่อน จะกลายเป็นสันติวิธีที่น่าหวาดกลัว แต่ผมกลับคิดว่า กลุ่มขบวนการที่มีวาระซ่อนเร้นบางกลุ่มที่เคยออกมาทำตัวเป็น"อีแอบ" อ้างชื่อเครือข่ายสันติวิธีออกมาซ้อนให้เกิดความสับสน ทั้งที่ดูรายชื่อองค์กรก็รู้ว่าเป็นพวกมีHidden Agendaอยู่ข้างไหน ผมว่ามันน่ากลัวกว่าและ"ทุเรศ"สิ้นดี

แต่ถ้าอย่างที่สนนท.หรือส.ว.เรืองไกรได้ออกมาแสดงความชัดเจนแล้ว นับว่าน่ายกย่องมากๆ อย่างน้อยจะได้ไม่ต้องมีคำถามซ้ำๆซากๆเกี่ยวกับจุดยืนของคนพวกนี้อีกต่อไป

แต่คนที่เคยเลือกข้าง หรือมีความคิดที่สนับสนุนข้างใดก็ควรมีสิทธิที่จะแสดงออกซึ่งความห่วงใยบ้านเมืองได้หลายรูปแบบ ที่ไม่จำเป็นต้องเอาสีเอาข้างคนละขั้วมาชนกันให้เกิดความเสียหายต่อบ้านเมือง ซึ่งรังแต่จะมีแต่ผลเสีย และบดบังพื้นที่ที่สังคมจะได้เรียนรู้แง่มุมที่ต่างกันอย่างสร้างสรรค์ให้หดหายไปด้วยพื้นที่ของความแตกร้าวและอาจนองไปด้วยเลือด...

และการที่บทความนี้ยังมีจุดที่พยายามบิดเบือนภาพของเครือข่ายสันติวิธีว่าต้องการดิสเครดิตผู้ชุมนุม หรือพยายามบอกให้ผู้ชุมนุมหุบปาก ผมเองก็ไม่รู้ว่าคนเขียนบทความนี้ตีโจทย์ไม่แตก หรือมีปัญญาญาณที่แคบเกินไป เพราะผมยังนึกไม่ออกเลยว่า เครือข่ายสันติวิธีกลุ่มไหนเคยพูดตอนไหนว่าการชุมนุมทางการเมืองทำให้บ้านเมืองวุ่นวาย และบรรดาบุคคลที่มีส่วนผลักดันเครือข่ายสันติวิธี ก็ล้วนแต่เป็นผู้มีคุณวุฒิที่เข้าใจการเมืองภาคประชาชนและเป็นที่ยอมรับในระดับปัญญาชนสาธารณะทั้งนั้น คงไม่มีท่านไหนที่จะมองวิถีการเมืองภาคประชาชนที่บริสุทธิ์เป็นการก่อความวุ่นวายแน่

และการยิ่งพยายามตีความว่าผู้เรียกร้องสันติวิธีนั้นคือการพยายามยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับผู้ชุมนุม ผมอ่านแล้วก็รู้สึกซึ้งใจว่า "เออ..สังคมไทยยังมีคนที่คิดอกุศลได้แบบนี้จิงหรือนี่" ถ้าเป็นคนระดับทั่วๆไปคิดเช่นนี้ผมอาจพอให้อภัยได้ แต่หากว่าเป็นวิธีคิดของคนที่เป็นนักเคลื่อนไหวมวลชน ศึกษาคาบตำราวิชาการต่างๆมากมายคิดอะไรได้เพียงเท่านี้ ช่างน่าหนักใจจิงๆ

ผมขอแนะนำว่าก่อนที่คนเขียนบทความจะมาวิพากษ์แนวทางสันติวิธีในเชิงที่เป็นอกุศล ผู้เขียนควรไปขจัด"อกุศลจิต"ในใจของตนออกก่อนจะดีกว่า จึงจะเข้าใจอะไรๆได้มากขึ้นเกี่ยวกับสันติวิธี รวมถึงหลักหน้าที่และความรับผิดชอบซึ่งพึงต้องมีในระบอบประชาธิปไตย(ที่ทุกวันนี้ขาดอย่างมาก)ได้มากกว่านี้

และสำหรับแกนนำการชุมนุม จำเป็นต้องพึงทบทวนตนเองเสมอว่า ท่านสู้เพื่อให้สังคมดีขึ้น หรือว่าท่านอยากชนะ ถ้าอยากชนะก็ต้องถามตัวเองต่อว่า ถ้าจะชนะบนความพ่ายแพ้ของสังคมไทย จะชนะไปเพื่ออะไร

คุณวรภัทรเองก็ต้องclearifyคำพูดของตัวเองเหมือนกัน คำว่าผู้ชุมนุม การชุมนุม แกนนำการชุมนุม ที่เขียนมีความหมายรวมถึงการชุมนุมและแกนนำการชุมนุมของพันธมิตรด้วยหรือเปล่า? รวมถึงพฤติกรรม การกระทำทั้งปวงของพันธมิตรที่ผ่านมาด้วยหรือเปล่า? คุณมองว่าการกระทำของพธม.ที่ผ่านมารุนแรงหรือไม่? แกนนำพธม.ต้องออกมากแสดงความรับผิดชอบต่อความรุนแรง(ถ้ามี)หรือเปล่า?

การพูดถึงการชุมนุมและความรุนแรงลอยๆในเวลานี้ จะให้ชาวบ้านอย่างผมคิดว่าอะไรอีกนอกจากจะimplicitlyชี้นิ้วไปที่การชุมนุมเสื่อแดงว่ากำลังเป็นthreatต่อความสันติสุขของสังคมไทย สังคมกรุงเทพฯ

ผมถามต่อว่า สังคมไทยวันนี้ถึงไม่มีการชุมนุมของเสื่อแดง มันมีสันติอยู่จริงหรือ? คนไทยโดยเฉพาะนักวิชาการตอแหลทั้งหลายมันเชื่อมั่นในสันติวิธีจริงหรือ? ถึงได้หุบปากไม่กล้าแม้แต่จะวิพากษ์วิจารณ์การรัฐประหารที่ผ่านมาว่าเป็นความรุนแรงต่อสังคมขั้นสูงสุด

ใครกันแน่ที่อคติ ใครกันแน่ที่ความคิดคับแคบ ใจแคบ ใครกันแน่ที่"ตอแหล"ได้อย่างถึงที่สุด อย่างไร้ยางอายเป็นที่สุด

พื้นฐานความคิดของคุณ คือ ในการเคลื่อนไหว แท้จริงแล้ว สันติวิธี คือ แนวทางที่สามารถสร้างแนวร่วมได้ดีที่สุด

เสื้อแดง ได้รับชัยชนะในรูปแบบ กล่าวคือ สามารถไปลบภาพ"แดงเลือด"ในช่วงเมษา คราวก่อนได้
แต่ในระดับเป้าหมาย แม้รบ.จะยุบสภาหรือไม่ อนาคต...ก็คงไม่ได้เปรียบอะไรจริงๆหรอก

การต่อสู้ที่แท้จริง คงเป็นหนังเรื่องยาวสักหน่อย ไม่ใช่คราวเดียว คราวนี้ แต่ต้องยืดเยื้อ และสร้างตัวตนรวมหมู่ขึ้น
กล่าวคือ ผู้นำการต่อสู้จักต้องติดอาวุธทางความคิดให้กับมวลชนไปพร้อมกันเสมอๆ ในขณะที่ในกระบวนการเคลื่อน
ไหวทุกครั้ง พึงสถาปนารูปแบบการจัดตั้งตนเองให้ชำนาญ มวลชนที่ทรงพลังจำต้องมีระเบียบวินัย โดยเฉพาะอารมณ์
หมู่ที่ต้องรู้จักควบคุม ไม่ให้เกินขอบเขตระหว่างอารยะขัดขืนกับความรุนแรง

สรุปว่า จัดตั้งตนเอง ในขณะที่ใช้สันติวิธีในกระบวนการเคลื่อนไหว เพื่อ เพิ่มปริมาณแนวร่วม
พัฒนาจิตสำนึกที่ชัดเจน วิพากษ์ค่านิยมอยุติธรรมที่ีฝังตัวในวิถีชีวิตให้กระจ่าง เอามาแปรเป็นพลังคัดง้างถ้วนทั่ว

คนที่คิดว่าคนอื่นโง่ คือคนโง่ที่สุด
คนที่คิดว่าคนอื่นฉลาด คือคนฉลาดที่สุด
คนที่คิดว่าคนอื่นเลว คือคนเลวที่สุด
คนที่คิดว่าคนอื่นดี คือคนดีที่สุด

"- หากการออกมาเรียกร้องสันติวิธี หมายถึงการกดทับอีกฝ่ายไม่ให้พูดหรือแสดงความเห็นในสิ่งที่คิดอย่างตรงไปตรงมา หรือนัยยะที่ว่า การเรียกร้องให้ยุบสภา หมายถึงการทำลายภาวะปกติ ทำลายสันติและความสงบ พึงนึกถึงตัวเองว่า หากภายภาคหน้าท่านต้องการเรียกร้องความเป็นธรรม ท่านจะอึดอัดเพียงใดที่มีคนมาบอกให้ท่านหุบปากเสียพร้อมข้อกล่าวหาเป็นผู้ไม่รักสันติ"

ชอบใจตรงนี้ของบทความครับ เพราะมันสะท้อนตัวตนคนบางคนที่มีท่าทีต่อสิ่งเดียวกันที่แค่เกิดขึ้นคนละปีและผู้กระทำใส่เสื้อคนละสีได้ชัดดี บางคนก็ลืมไปว่าไปไล่เดินตามตรรกะบิดเบี้ยวอะไรบางอย่างไว้ ในอนาคตอันไม่แน่นอน ถึงเวลา ตัวเองโดนเข้าเองจะลุกขึ้นมาทำอย่างที่อยากทำมั่ง ก็อึกอัก เพราะเคยด่าการกระทำนั้นไว้เองแล้ว จนมุมตัวเอง แต่คนบางคนก็ไม่แคร์นะ เขาสามารถพูดในหมวกหัวหน้าฝ่ายค้านได้อย่างหนึ่ง และพูดในหมวกหัวหน้ารัฐบาลได้อีกอย่าง อย่างหน้าตาเฉย

"- หากต้องการยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามผู้ชุมนุม จงออกมายืนอย่างสง่าผ่าเผย ไม่ใช่เรื่องผิดปกติใดๆ ที่สังคมจะมีคนที่มีความเห็นต่างกันอยู่ด้วยกัน แม้ว่าจะเป็นสองกลุ่มใหญ่ๆ เพราะนี่คือความจริงที่ต้องเลิกหลอกกันเสียทีว่า สังคมไทยนั้นไม่มีวุฒิภาวะพอจะยอมรับมันได้"

ตรงนี้ก็ตรงดีครับ ไม่ดัดจริตด้วย

โอ๊ย ดูดิ พวกขาว...เนียน
ช่าวทำไปได้

http://www.youtube.com/watch?v=zMv300AnGoQ&feature=player_embedded#