.......เขาไม่อยากอยู่เมืองไทย..ก้ไป..ชื่อสัญชาติก็ไม่ใช่ไทยแล้ว เขียนใช้สำนวณเสียยืดยาว......เพียงแค่อ่านหนังสือบางเล่มเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ชาติไทยกับพม่าและชนชาติในภูมิภาคนี้...ก็เลือกข้างต่างชาติแล้วหรือ(หรือไม่เคยศึกษา).....แค่เห็นที่เป็นอยู่ต่อหน้าในปัจจุบันก็ตัดสินการกระทำของบรรพบุรุษไทยแล้วหรือ...ความรู้แค่นี้มาบังอาจเขียนเรื่องความขัดแย้งในภูมิภาคนี้.....คิดว่ารู้ลึกซึ้งแล้วหรือ....กระจอก...ชื่อนี้ไร้ความเชื่อถืออีกต่อไป..ข้อเขียนเป็นนายเรา

โอ้โห!
นี่เรียกร้องให้ชาวบ้าน ให้ลูกเด็กเล็กแดง ลุกขึ้นหยิบมีด หยิบดุ้นฟืน ไปเข้าร่วมสงครามหรือ?
เข้าไปตายโดยไม่มีทางรอด

เอ้า! ในเมื่อรักชาติไทย คงจำกรณีชาวบ้านบางระจันครั้งกรุงเก่าได้ดี ตายกันทั้งบางเพื่อรักษาแผ่นดิน ในที่สุดท่านเหล่านี้เป็นที่ยกย่องในฐานะวีรชน แต่ แต่ แต่ มีคำถามว่า เรามีหนทางที่ดีกว่านี้ไหม หนทางที่จะรักษาชีวิตคนเอาไว้ได้ ถึงแม้เขาจะไม่ใช่คนไทย ก็แล้วไง เขาก็คือคน เลือดของก็เป็นเขาสีแดงไม่น้อยกว่าเลือดคนไทยอย่างเราเลย

อืมห์! แล้วถ้าจะชวนคิดว่า คุณเชื่อไหมว่ามีคนประเภทหนึ่งที่ทำการค้าสงคราม หาประโยชน์จากสงคราม
มีคนไทยอีกมากที่หาประโยชน์จากความเดือดร้อนของผู้ลี้ภัยที่ไม่ใช่คนไทยพวกนี้ โดยเฉพาะท่านผู้มีอำนาจวาสนาทั้งหลาย กินกันเป็นกระบวนการ

เอ้า! ลองไปหาข้อมูลมาให้ดูหน่อยเถิดว่าไทยต้องเสียงบเท่าไหร่ มองในอีกด้านหนึ่ง ให้พยายามหาข้อมูลว่ารัฐไทยได้อะไรบ้าง หากยังไม่เคยรู้ บอกใบ้ให้หน่อยนึงว่า ถ้ารู้แล้วจะอึ้งทีเดียว

ดีใจจังครับที่หัวความทุกข์ร้อนของผู้ลี้ภัยได้รับความสนใจ ขออภัยที่ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลให้ทราบได้ เพราะส่งผลกระทบต่อชีวิตผู้คนอีกมากมาย

.....ใช่...ผมก็รับฟังทุกความเห็นอยู่แล้ว ชาวบางระจันเขายอมตายกันทั้งบางและเขาก็ตายไปแล้วด้วย ก้เพราะเขาไม่ยอมเป็นขี้ข้าป็นทาสของพม่าไง....ถ้าคุณเกิดในสมัยนั้น...ก็คงมีทางออกทีดีกว่านี้นะ.(อย่างที่คุณว่า)....ในความคิดของคุณคืออาจต้องไปเป็นขี้ข้าพม่า......ในเหตุการณ์ตอนนั้นเพราะมันมีทางเลือกแค่สองทาง.....คือสู้กับยอม.....คุณคงเลือกยอม(เป็นขี้ข้าพม่า)....แต่ชาวบางระจันเขาไม่เลือกทางนั้นคือสู้ตาย..ก็รู้ประวัติศาสตร์ดีนี่นะ......ผมรักชาติแต่ไม่คลั่งชาติ...ผมแยกออกแต่คุณ..แยกออกหรือยัง.....(เคารพทุกความเห็นเหมือนเดิมเช่นกัน)

.....ถ้าพูดอย่างนี้ก็เลิกพูดกัน....ถามว่านายขนมต้มเขาลุกขึ้นสู้ยังไงหรือ....เอาเป็นว่าในประวัติศาสตร์ นายขนมต้ม ถูกกวาดต้อนไป ในคราวที่พม่ามาโจมตีกรุงศร๊ฯ ไม่ให้ตั้งอยู่ได้อีกต่อไป....แล้วนายขนมต้ม เป็นวีรบุรุษกู้ชาติอย่างไร เพียงชกมวยต่อหน้า กษัตริย์พม่าชนะนักมวยพม่าหลายคน(ซึ่งในพงศาวดารพม่าไม่เคยบันทึกไว้)...และการยอมอย่างที่คุณว่า.....คุณเป็นหญิงคุณก็คงยอมทุกอย่างนะ ไม่ว่ากัน.....มือก็ไกวดาบก็แกว่งคงใช้ไม่ได้กับคุณ.....ตอนเสียกรุงครั้งสุดท้าย..คุณได้อ่านหรือไม่ว่ามันเกิดกลียุคโหดร้ายขนาดไหนที่พม่าทำกับคนไทย...ไม่ต้องอ่านประวัติศาสตร์ที่ไทยบันทึกหรอกเดี๋ยวจะหาว่าเข้าข้างไทยด้วยกัน.....ไปอ่านจดหมายเหตุฝรั่งบาทหลวงต่างชาติหลายคนที่อยู่ในอยุธยาในตอนนั้นเขาบันทึกไว้จะเห็นภาพชัดเจนมากกว่า(บวกกับสภาพกรุงศรีฯ ทีคุณเห็นปัจจุบัน).....ชีวิตคนมีค่า...ผมไม่เถียง...ว่าแต่คุณพูดกับคนที่เขาเห็นค่าของชีวิตคนหรือไม่.....คนที่เขาเห็นคุณค่าของชีวิตคนไม่ใช่คนทีจะต่อต้านกับคนเถื่อนได้....เขาจึงพูดแบบโลกนี้น่ารักและสวยงาม...แบบผีเสื้อและดอกไม้(ใครทำลายโลกนี้ให้เสียหายล้วนถูกประนาม...ถ้าคูณโดนแบบกรุ
งศร๊ฯ ต่อให้ด่ามันอย่างหยาบคายที่สุดที่คุณจะด่าได้ มันก็ไม่ฟัง ซ้ำร้าย..ในสภาวะเช่นนั่นกล้าด่ามันหรือ ก็คุณยอมแล้วนี่..)....ไปคิดดู.....ถ้าไม่อยากตอบก้ไม่ต้องตอบผมเหนื่อยที่จะสอนประวัติศาสตร์ให้กับนักสิทธิฯ เพื่อให้เห็นภาพปัจจุบัน....อดีตคือตัวอย่างที่ดีสำหรับปัจจุบัน...ทั้งหลาย

ปล.ผมรักชาติและก็รู้ว่าคลั่งชาติมันคืออะไร....ผมมีลูกสาว ให้ผมตายก่อนดีกว่าถ้ารู้ว่าลูกผมจะต้องยอมอริราชศัตรูโดยถูกข่มขืนใจแบบนั้น (อันนี้เป็นความรู้สึกส่วนตัวของผมไม่เกี่ยวกับคุณที่ว่า..ตัวยังเป็นเชลยแต่หัวใจยังเป็นอิสระ...ก็ว่าของคูณไป)....ก็...เคารพทุกความเห็น

....ก้อยากบอกแต่เพียงว่า...คุณเถียงในแบบของคุณ...กว่ากันไป แต่คุณ...ตัดตอนคำพูดเอาเฉพาะบางคำมา...เพื่อตอบสนองสนองการพูดคุยกัน..เพื่อหวังจะเอาชนะในการถกเถียง...แล้วใครได้อะไร....ทั้งๆ ที่กระทู้ข้างบนมันเริ่มมาแค่เรื่องมีคนบางคนมีความเห็นเพียงว่า....การส่งกลับผู้ลี้ภัย ทำได้ในระดับหนึ่ง...และการรับผู้ลี้ภัยก็ทำได้ในระดับหนึ่ง...ในระดับที่ไทยช่วยได้เพื่อเห็นแก่มนุษยธรรม...ไม่ใช่ต้องโอบอุ้มจนไม่ดูปัญหาและกำลังทรัพย์ของประเทศตน....บ้านเมืองเราเวลานี้แตกแยกกันจนถึงที่สุดแล้ว...แต่..คุณไม่กลับมามองปัญหาของชาติเรา...ที่ยังไม่มีความชอบธรรมที่จะเกิดขึ้น(ในเร็วๆ นี้).....คุณไม่สนใจก็ว่าของคุณไป....ผมเข้าใจนักสิทธิฯ ..ของทุกๆ ชาติ...ไม่มีแต่คุณหรอกที่เป็นนักสิทธิฯ ...เพียงผมแค่อยากจะบอกว่า คุณเข้าใจสถานภาพของชาติเราแค่ไหนในปัญหาที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ ไม่มีน้ำใจจะมาช่วยกันบ้างหรือ...ก่อนที่จะไปพูดในระดับอินเตอร์......จะอยู่ฝ่ายอำมาตย์ก็เชิญ...