กวีตีนแดง: "ถามหัวใจของเราดูเถิด...เพื่อนเอ๋ย"

นี่ไงคนจริงแห่งยุคสมัย หญิงตัวเล็กๆแต่ใจเกิน 100% เธอทำกิจกรรมไม่เคยเว้นโดยใช้ทุนตัวเอง เขียนบทกวีได้ถึงแก่น ไม่เหมือนกวีซีไรย์ วัยชราตาฝ่ามัวซั่วว่าแดงเผาบ้านเผาเมืองรู้ไม่จริงนิ่งเสียไม่มีใครเขาว่าโงหรอก.

หัวใจฉันบอกว่า ระบบอัปลักษณ์ เน่าเหม็น เหลือทน
และมันเลยระดับของการ ลืม/ไม่ลืม ไปแล้ว
แต่จำต้องทน เพราะไม่กล้าท้าชนอำนาจเก่า
ทำได้คือก่นด่า และสาปแช่ง
และเอาใจช่วย สนับสนุน ผู้ใจหาญ.

มีคนตาย ใครได้ประโยชน์
ใครเดือดร้อน เมือไม่มีคนตาย
ใครดิ้นรน นิรโทษกรรมตัวเอง
ใครเสวยสุข หลังมีคนตาย
ตั้งสติ ก่อนเขียนกลอน
ความจริง คือความจริง
บทกวี ต้องออกมาจากเรื่องจริง

ทั้งยากและลำบาก ที่จะเปิดกะลาที่ครอบอยู่ มีภัยมหันต์นักในกะลา เขาสะสมอำนาจบารมี อีกอาวุธไว้ครบมือ ทั้งเงินทองกองทุนมหาศาล บริวารก็มากมี ทั่งขุนศึก วิชาการ เหล่าสมุนทั่วแผ่นดิน การเปิดกะลาจึงต้องค่อยๆไป หาสมดุลทุกรูปแบบ เพื่อรักษาเลือดเนื้อของผองเพื่อน มิให้ต้องแดงฉาน เฉกเช่นวันวาน

ตอนนี้ผมชักเข้าใจแล้วว่าทำไมการเปลี่ยนแปลงปี 2475 มันถึงไม่ "เปลี่ยนแปลง" ตามที่คณะราษฏร์ตั้งเป้าหมายและเจตจำนงค์เอาไว้ ... อีกสักพันปีแสงกระมังที่ไทยจะ "เปลี่ยนแปลง"

เผาเลยครับพี่น้อง ผมรับผิดชอบเอง...

คนสั่งได้ดีเป็นรัฐมนตรีไปแล้ว

ส่วนคนทำตาย ติดคุกกันทั่วหน้า

ท้ายที่สุด เอาเงินฟาดหัวคนตาย7.5ล้านแล้วบอก...เอ็งเงียบๆไปซะ

เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือ ค....... ใส่เอาเองละกันครับ