เจ็บป่วยฉุกเฉิน 1 เม.ย.55 ก้าวแรกสู่ระบบสุขภาพมาตรฐานเดียว

ถ้าจะปรับให้สามบัญชีเหมือนกัน โดยผู้ประกันตนก็ไม่ควรต้องจ่ายมากเท่าเดิม แต่ควรมีการจ่ายสมทบบ้างในทั้งสามกลุ่ม และพัฒนาประสิทธิภาพการบริการภาครัฐให้ดีขึ้น บริหารงบประมาณให้เหมาะสม (ตอนนี้ขาดทุนทุกโรงพยาบาล เพราะกองทุนไม่จ่ายคืน ล่าช้าบ้าง อะไรบ้าง เบี้ยวบ้าง)

แต่การที่เอาเอกชนเข้ามาเกี่ยวมาก ๆ ทำให้รัฐต้องเสียงบประมาณเพิ่มขึ้น อาจจะทำให้ระบบของกระทรวงสาธารณสุขหรือของรัฐล้มเหลว แทนที่จะประหยัดงบประมาณ ก็กลายเป็นเสียมากขึ้นไปให้เอกชน แม้จะมีแคบกำหนด แต่ละวิสิท ที่ไปพบ ก็มักถูกใช้จนเต็มที่จนหมด( เหมือน เวลาใช้ เงินจาก พรบ ประสบภัยบุคคลที่สาม หรือราชการ ที่แพทย์หรือโรงพยาบาลก็มีแนวโน้มสั่งเต็มเท่าที่กำหนดได้ เพราะเป็นรายได้สำคัญที่จะเอามาบริหารโณงพยาบาล เพราะงบตามรายหัวไม่เพียงพอ) แต่ก็ต้องดูว่า กองทุนจะจ่ายให้เอกชนได้จริงหรือไม่ ทันความต้องการหรือไม่ เพราะโรงพยาบาลรัฐยังจ่ายกันล่าช้า ถ้าเป็นอย่างนั้น โรงพยาบาลเอกชน ก็อาจไม่ยอมเข้าร่วมโครงการ ก็คงต้องดูกันต่อไป

ในภาพรวม ประชาชนก็มีความคุ้มครอง และลดภาระค่าใช้จ่ายทางสุขภาพไปมาก เมื่อเทียบกับในอดีต แต่ประสิทธิภาพของการบริการเป็นเรื่องน่ากังวล ยิ่งคนมาก ยิ่งข้อจำกัดน้อย และบุคลากรสาธารณสุขเป็นเป้านิ่ง เช่นฟ้องร้อง คนก็ยิ่งขาดแคลนหนักขึ้น คนไข้กับหมอทั่วไป ยังมีความสัมพันธ์ดีในระดับหนึ่ง วัฒนธรรมการฟ้องร้องจะมากขึ้นได้จากผลกระทบของโครงการนี้หรือไม่ ภาพรวมทั้งหมด จึงไม่น่าประทับใจนัก แต่ประชาชนทั่วไป ที่ไม่เคยมีสิทธิมาก่อน เมื่อมองแต่ตนด้านเดียวย่อมบอกว่าดี แต่มันไม่จีรัง ถ้าปัญหาเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ และบริการที่ไม่มีประสิทธิภาพ อาจจะอันตรายกว่าการดูแลตนเอง อย่างมีความรู้ และการป้องกัน ไม่เน้นแก้โรคแบบทุกวันนี้ น่าจะได้ประโยชน์กว่า