พวกคอมมิวนิสต์ มีความเชื่อว่าถ้าล้มระบบกษัตริย์ได้แล้วประเทศชาติจะเจริญได้ จึงร่วมมือกับทักษิณ(ที่ต้องการหนีคดี และทวงเงินที่ถูกอายัดคืน)ทำการปลุกปั่นชาวบ้านโดยการอาศัยอำนาจเงินทำประชาสัมพันธ์ ให้ข้อมูลด้านเดียวที่ดูมีเหตุผลมาครอบงำความคิดของเยาวชนในมหาวิทยาลัย และชาวบ้านให้หลงเชื่อ แต่เบื้องหลังแล้ว มีคนเสื้อแดงเป็นจำนวนมากที่ออกมาพูดชัดเจนว่า “ทุนนิยมสามานย์ ก็ยังดีกว่าศักดินาล้าหลัง” ซึ่งเขาไม่ได้หมายถึง ข้าราชการระดับสูงหรือองคมนตรีหรอก ใครๆก็รู้ว่าเขามีความคิดที่จะล้มล้างสถาบันกษัตริย์ หรือทำให้ความศัทธาในสถาบันกษัตริย์ค่อยๆเสื่อมถอยไป โดยใช้วิธีการแยบยลไปเรื่อยๆ
ถ้าจะวิเคราะกันอย่างเป็นธรรมแล้ว การมีระบบกษัตริย์ หรือไม่มีนั้น มันไม่ค่อยจะเกี่ยวข้องกับความไม่เจริญของประเทศไทยซักเท่าไหร่เลย อยากให้พวกที่มีความเชื่อในแนวทางของคอมมิวนิสต์เปิดใจให้กว้างบ้าง ทุกวันนี้ปัญหาความไม่เจริญของประเทศไทย ส่วนใหญ่ มาจากความไม่มี ศีลธรรม ขาดจิตสำนึก และความเห็นแก่ตัวของบุคคลทุกระดับในสังคมไทย ไล่ลงมาตั้งแต่ นักการเมือง ทหาร ตำรวจ พ่อค้า ข้าราชการระดับสูง ระดับกลาง ระดับล่าง แม้กระทั่ง ประชาชนทั่วไปบางกลุ่ม ดูอย่างประเทศฟิลิปปินส์ซิ เขามีระบบกษัตริย์หรือไม่ (ก็ไม่มี) แล้วทำไมประเทศของเขาล้าหลังไปเรื่อยๆล่ะ ที่ยกตัวอย่างนี้ก็เพื่ออยากย้ำว่า มันไม่เกี่ยวกับว่ามีระบบกษัตริย์หรือไม่มี แต่ปัญหาใหญ่ก็คือ การคอรัปชั่น ความเห็นแก่ตัว การเอาเปรียบกัน หรือที่เรียกง่ายๆว่า"ความบาป"ที่ฝังรากลึกอยู่ในใจของมนุษย์ทุกคนต่างหาก ถ้าระบบกษัตริย์ไม่ดีจริง หรือ กษัตริย์ไม่มีทศพิธราชธรรม ก็จะเสื่อมถอยไปเอง แต่นี่เรามีกษัตริย์ที่ดี เป็นที่เคารพของประชาชน มันเป็นธรรมดาที่การกระทำที่มิบังควรของทักษิณและพวกคอมมิวนิสต์เสื้อแดง จะถูกต่อต้าน และเกิดความแตกแยกอย่างรุนแรงในสังคมไทย
ดังนั้น อยากจะวิงวอนขอร้องพวกคุณที่มีความเชื่อในลัทธิคอมมิวนิสต์แบบบริสุทธิ์ใจว่า อย่าใช้ทักษิณ หรือยอมให้ทักษิณใช้ เพื่อมาล้มล้างสถาบันกษัตริย์ที่ยังเป็นที่รักของคนไทยส่วนใหญ่เลย
- คุณอาจคิดว่า ด้วยอำนาจเงินของทักษิณ มันอาจจะประชาสัมพันธ์เป่าหูประชาชนให้หลงผิด ใช้ความรักทักษิณมาบังหน้าไปเรื่อยๆจนมีเสียงสนับสนุนมากขึ้น และในที่สุดคุณก็จะชนะแบบพวกมาก ลากไป แต่คุณหารู้ไม่ว่าคุณกำลังจะทำให้ประเทศไทยเกิดสงครามกลางเมืองครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ชาติไทยเลยเชียวนะ
- เพื่อแลกกับอิสระภาพของทักษิณ หรือซึ่งอุดมการณ์คอมมิวนิสต์(ที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่า ดีจริงหรือไม่) เราคนไทยจะต้องทะเลาะกัน ฆ่ากัน และนำมาซึ่งความหายนะของประเทศอันเป็นที่รักยิ่งของเราเชียวหรือ
- และเมื่อได้อิสระภาพของทักษิณ หรือตามอุดมการณ์คอมมิวนิสต์มาแล้ว คุณมั่นใจหรือว่าจะแก้ไขให้ประเทศไทยเจริญขึ้นได้ คนจนจะหายจนตามที่ทักษิณโฆษนาไว้ได้ ใครนะ ชั่งเก่งจริงๆที่ทำให้คุณเชื่อว่าแก้ได้ แต่ยังมีคนอีกค่อนประเทศที่เขาไม่เชื่อว่าแก้ได้ และไม่เห็นด้วยกับคุณ เพราะรู้ชัดอยู่แล้วว่าทักษิณเป็นคนโกงประเทศไทย ไม่ใช่คนที่จะมาแก้ปัญหาประเทศไทย (ถ้าคุณไม่พยายามหรอกตัวเองแล้ว คุณจะไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่า ทักษิณ คือต้นเหตุแห่งปัญหาความแตกแยกครั้งใหญ่ที่สุดของประเทศไทยด้วยซ้ำไป)
- ถ้าอย่างนี้แล้วยังไงล่ะ ถึงแม้จะไม่มีระบบกษัตริย์แล้ว ความคดโกงก็ยังสิงสถิตอยู่ในสังคมไทยอย่างลึกซึ้งอยู่ดี จะบอกว่าให้ทักษิณกลับมาแก้หรือ ลึกๆแล้วคุณก็รู้อยู่ว่า เขาแก้ไม่ได้หรอก แต่คุณยินดีเป็นพวกเขาต่างหาก เพราะอะไรหรือ คุณตอบตัวเองในใจได้อยู่แล้วว่า คุณสนับสนุนทักษิณเพราะอะไร (ประโยชน์ส่วนตัว หรือส่วนรวม)
- มันคุ้มจริงหรือที่จะยอมให้เกิดความหายนะของประเทศ เพียงเพื่อแลกกับอิสระภาพของทักษิณ หรือให้ได้มาซึ่งอุดมการณ์ความเชื่อที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ของคุณ
- คุณแน่ใจแล้วหรือว่า ประเทศไทยควรจะต้องเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองมาเป็นแบบเนปาล หรือฝรั่งเศส โดยเอาทักษิณ(ที่มีประวัติการโกงประเทศ)มาเป็นผู้นำ
- คุณแน่ใจหรือว่า ทักษิณจะช่วยคนจนได้ในระยะยาวจริง (หรือเขาจะหยอดน้ำข้าวต้มเลี้ยงคนจนไปเรื่อยๆ เพื่อให้เป็นฐานเสียงทางการเมืองของเขาตลอดไป อย่างที่บรรหารทำกับคนสุพรรณฯ)
- คุณมีความเชื่อหรือว่า การได้มาซึ่งอำนาจทางการเมืองการปกครองมาประเคนให้ทักษิณเท่านั้นจึงจะแก้ปัญหาของปร้เทศไทยได้ หรือคุณไม่ใช่คนที่พยายามจะช่วยแก้ปัญหาของประเทศ แต่เป็นพวกเห็นแก่ผลประโยชน์ที่ทักษิณหยิบยื่นให้ โดยไม่สนใจว่าประเทศชาติส่วนรวมจะเสียหายเท่าไร?
- คุณไม่คิดบ้างหรือว่า จะมีทางแก้ปัญหาความจน และความไม่เจริญของชาติด้วยวิธีอื่นๆ ที่มันสร้างสรรค์กว่านี้ โดยไม่ต้องเอา ความแตกแยก และความหายนะของประเทศมาเป็นเดิมพัน เช่น การหาวิธีกล่อมเกลาจิตใจของคนไทยให้มีจิตสาธารณะ กลับใจใหม่จากความเห็นแก่ตัว ความคดโกง ความชั่วร้าย ทำไมเราไม่ดูแบบอย่างของประเทศญี่ปุ่น หรือเกาหลีใต้บ้างล่ะ ว่าประชาชนของเขา สามารถพัฒนาจิตใจ ให้มีวินัย และมีจิตสำนึกได้อย่างไร

http://www.pantown.com/board.php?id=10993&name=board1&topic=290&action=view

คำถามถึงชาวเขากับป่าชุมชน

ดร.โสภณ พรโชคชัย <1>
ประธานกรรมการ มูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย <2>

เมื่อวันที่ 3 มกราคม 2549 ผมได้มีโอกาสไปเยี่ยมหมู่บ้านปกากะญอ (กะเหรี่ยง หรือ karen) แห่งหนึ่งที่อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย ได้เรียนรู้เกี่ยวกับป่าชุมชนและความร่วมมือของชาวเขาในการรักษาป่า ซึ่งนับเป็นความพยายามที่ดี แต่ก็มีคำถามบางประการที่อาจ “มองต่างมุม” เผื่อจะเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณา พรบ.ป่าชุมชนที่กำลังอยู่ในสภาในขณะนี้

ชาวเขารักษาป่า
หมู่บ้านที่ผมไปเยี่ยมมี ชาวเขาราว 100 คนใน 20 หลังคาเรือน ชาวเขาเหล่านี้ร่วมกันรักษาป่า โดยทำ “แนวกันไฟ” บนสันเขาด้วยการถางป่ากว้าง 6 เมตรยาวนับสิบกิโลเมตรแล้วคอยปัดกวาดใบไม้เพื่อควบคุมไฟป่า เมื่อใดที่เกิดไฟป่า ชาวบ้านจะร่วมกันดับไฟ และในยามค่ำคืนก็ยังมีอาสาสมัครในหมู่บ้านคอยเฝ้าระวังไฟป่า
หมู่บ้านนี้ดูแลป่าถึง 10,000 ไร่ และหากรวมหมู่บ้านอื่นที่อยู่ใกล้เคียงกันอีก 6 หมู่บ้าน ก็จะมีพื้นที่ภายใต้การดูแลของชาวเขาเหล่านี้ถึง 60,000 ไร่ (96 ตารางกิโลเมตร) ซึ่งนับว่ากว้างพอสมควรเพราะเทียบได้ถึง 1 ใน 16 ของขนาดของกรุงเทพมหานคร และนอกจากป้องกันไฟป่าแล้ว ชาวเขาเหล่านี้ยังคอยระวังไม่ให้บุคคลภายนอกอื่นเข้ามาหาของป่าในพื้นที่ที่ตนเองดูแลอยู่ด้วย
ในพื้นที่ 10,000 ไร่ของชาวเขา 20 หลังคาเรือนนี้ ได้รับการถากถางเป็นไร่นาประมาณ 600 ไร่เศษ โดยนำที่ราบเชิงเขามาปลูกข้าวนาปี ส่วนพื้นที่ลาดชันไหล่เขา นำมาทำไร่-นาแบบหมุนเวียน คือจะหมุนกลับมาทำกินใหม่ทุกรอบ 7 ปี (ไม่ใช่ไร่เลื่อนลอยดังนั้นจึงไม่ทำให้ดินเสื่อมโทรม) ซึ่งนับเป็นแนวทางที่สร้างสรรค์ของชาวเขาเผ่านี้

ยังมีป่าอันอุดมให้รักษาอีกหรือ
ป่าที่ดูคล้ายสมบูรณ์นี้ ความจริงแทบไม่มีอะไรเหลือแล้ว ชาวบ้านเล่าว่า ก่อนหน้าการยกเลิกสัมปทานตัดไม้เมื่อปี 2532 นั้น ปรากฏว่ามีคนงานถึง 50 คนพร้อมเลื่อยยนต์และช้างมากมายเข้ามาตัดไม้กันทั้งวันทั้งคืนนานหลายปี ตัดต้นไม้ใหญ่ล้มลงหนึ่งต้น ก็ทำให้ต้นไม้ขนาดเล็กกว่าที่อยู่ใกล้เคียงล้มอีก 4-5 ต้น มาถึงวันนี้ทางราชการคงไม่คิดให้สัมปทานทำไม้อีก แต่หากสมมติว่าให้ ก็ใช่ว่าจะมีผู้สนใจ เพราะไม่คุ้มทุนอีกต่อไป ต้นไม้ใหญ่ที่มีค่าเชิงพาณิชย์ได้ถูกตัดโค่นไปเป็นส่วนใหญ่แล้ว
ยิ่งกว่านั้นป่าก็ไม่ได้รับการปรับปรุง ตั้งแต่ยกเลิกสัมปทานทำไม้ ชาวเขาก็ไม่ได้ปลูกป่าเพิ่มแต่อย่างใด เพียงแต่พอเวลาผ่านไประยะหนึ่งต้นไม้เล็กขึ้นแซมต้นไม้ใหญ่ที่ยังพอมีอยู่บ้าง จึงทำให้ดูคล้ายกับว่าป่ายังสมบูรณ์อยู่ แม้แต่สัตว์ป่าก็ไม่กลับมา ชาวบ้านเล่าว่า สัตว์ป่าที่มีอยู่มากมายในช่วงก่อนให้สัมปทานป่าไม้ก็หายไปแทบหมดแล้ว เพราะป่าไม้ถูกตัดโค่นมากมาย ดังนั้นจึงเป็นข้อสงสัยว่า ยังจะมีป่าอันอุดมใดให้ชาวเขารักษาอีกหรือ

คนอื่นมาอยู่แทนบ้างได้ไหม
การที่ชาวเขาครอบครองป่านับหมื่นไร่ ใช้ทำมาหากินกันเฉพาะคน 20 หลังคาเรือนนั้นมากไปหรือไม่ ชาวเขาทำตนเป็นอภิสิทธิชนหรือไม่ เพราะถ้าเป็นการปฏิรูปที่ดิน แต่ละครอบครัวจะได้เพียง 15 ไร่ รวมแล้วทั้งหมู่บ้านก็คงมีที่ทำกินไม่เกิน 300 ไร่เท่านั้น ถ้าบอกว่าชาวเขาเป็นแรงงานราคาถูกที่ช่วยรักษาป่า ก็คงต้องถามกันต่อว่า คนอื่นจะมาอยู่แทนบ้างได้ไหม
1. ถ้ามีชาวบ้าน ชาวปกากะญอกลุ่มอื่น หรือชนเผ่าอื่นจะขอสิทธิอันนี้บ้างโดยขอเข้าประกวดอยู่แทนชาวเขากลุ่มนี้ (เพราะถือเป็นคนไทยเหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้มาบุกรุกอยู่ป่าเท่านั้น) จะได้หรือไม่
2. ถ้าชาวบ้านกลุ่มอื่นบอกว่าจะยินดีจ่ายภาษีมากกว่าชาวเขากลุ่มนี้ซึ่งไม่ได้เสียภาษีโดยตรงอยู่แล้ว จะคิดอย่างไร
3. ยิ่งถ้าธุรกิจเอกชนยินดีจะขอเช่าป่า (และรักษาให้อยู่ในสภาพเดิม รวมทั้งปลูกป่าถาวรให้หนาแน่นยิ่งขึ้น) เพื่อทำธุรกิจท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์ (คล้ายกับที่ชาวเขาทำ “โฮมสเตย์” ในปัจจุบัน) และยินดีจ่ายภาษี (อย่างงาม) ให้กับทางราชการเพื่อนำไปทำนุบำรุงประเทศและประชาชน จะได้หรือไม่
เราแน่ใจหรือว่า การที่ชาวเขาเผ่านี้จะดูแลได้ดีกว่าคนอื่นในประเทศนี้

ที่ดินนี้ของใคร
ชาวเขาอาจอ้างว่าพวกตนอยู่มาก่อนนับร้อยปีแล้ว น่าจะเป็นเจ้าของทรัพยากร อันนี้คงต้องทำความเข้าใจใหม่ว่า การเป็นเจ้าของคงหมายเฉพาะถึงการอยู่ในหมู่บ้านของตน แต่การ “ตู่” เอาพื้นที่นับหมื่นไร่ไปใช้เสียเอง น่าจะมากเกินไป การที่เราจะอนุญาตให้ชนกลุ่มใดมา “ถูกหวย” ได้ทรัพยากรมากกว่าประชาชนกลุ่มอื่น อาจเป็นแนวคิดแบบ “มือใครยาวสาวได้สาวเอา” ที่ต้องทบทวน อย่างไรก็ตามหลายคนอาจคิดเพียงง่าย ๆ ว่าพวกเขาจน จึง “ยกประโยชน์ให้จำเลย” ไป โดยถือเสียว่าดีกว่าให้นักการเมืองหรือข้าราชการใหญ่โกงไป ทั้งที่ก็ต่างเป็นการโกงเหมือนกัน
ทรัพยากรที่ดิน-ป่าไม้เป็นของส่วนรวม เป็นของทุกคนที่รวมกันเป็นประเทศชาติ ใครครอบครอง ใครได้ประโยชน์ต้องเสียภาษี ซึ่งเป็นการตอบแทนสังคมในรูปแบบหนึ่ง กา
โดย: [0 3] ( IP )

--------------------------------------------------------------------------------
ความคิดเห็นที่ 1
รที่รัฐบาลในฐานะกลไกของประเทศชาติขาดประสิทธิภาพในการจัดการทรัพยากร เราก็ต้องแก้ไขที่ต้นตอ ไม่ใช่หันหลังให้รัฐแล้วเข้าช่วงชิงทรัพยากรกันเพื่อผลประโยชน์เฉพาะกลุ่ม (ในนามของ “คนจน”) แนวคิดเช่นนี้อาจต้องทบทวนให้ดีเพราะจะเป็นการสร้างและผูกปมปัญหาให้ซับซ้อนยิ่งขึ้นก็ได้

ใครได้ ใครเสีย
การปฏิเสธรัฐเป็นแนวคิดที่อันตราย การส่งเสริมให้ชาวเขาหรือชาวบ้านไม่ยอมรับรัฐ สร้างกระแสต่อต้านรัฐในรูปแบบต่าง ๆ โดยไม่นำพาที่จะพัฒนาองคาพยพของรัฐให้มีประสิทธิภาพในระยะยาว อาจถือเป็นวาระซ่อนเร้น หรือเป็นความพยายามบั่นทอนเสถียรภาพของประเทศชาติ ทำร้ายประชาชนไทยโดยรวม เพราะยิ่งเราหันหลังให้รัฐ ก็ยิ่งเหมือนเราเปิดช่องให้เกิดการโกงกินกันมากยิ่งขึ้นหรือไม่
การทำงานเพื่อประชาชนแบบนอกระบบนี้ อาจไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้จริง เพราะสังคมและประเทศชาติไม่อาจปราศจากกลไกรัฐ ไม่ว่าจะเป็นการปกครองโดยใครหรือระบอบไหนก็ตาม ในทางตรงกันข้ามจะสังเกตได้ว่าผลของการเคลื่อนไหวในขบวนการนอกระบบนั้นผู้ที่ได้ประโยชน์จริงมักเป็นผู้นำนอกระบบที่ได้ทั้งเงินทั้งกล่องในมิติของการเมืองในระบบ เช่น ได้เป็น สส. หรือ สว. เป็นต้น

จะเห็นได้ว่า ป่าชุมชนเป็นเรื่องซับซ้อน ละเอียดอ่อน ผมจึงเห็นว่าในการจัดการปัญหานั้น เราคงต้องศึกษาวิจัยให้ละเอียด ให้มากและให้จริงจังกว่านี้ เพื่อร่วมกันหาทางออกที่ดีกว่าที่ผ่านมานี้ เราพึงสังวรว่า ในขณะที่เรากำลังทำงานเพื่อประชาชนผู้ยากไร้ทุกวันนี้ มันอาจกลับกลายเป็นการบั่นทอนเสถียรภาพของชาติไทยและประชาชนไทยอย่างน่าใจหายอยู่หรือไม่

หมายเหตุ

<1> เป็นนักวิจัย-ประเมินค่าทรัพย์สินในประเทศไทย ขณะนี้ยังเป็นประธานกรรมการศูนย์ข้อมูลอสังหาริมทรัพย์ AREA.co.th กรรมการสมาคมการวางแผนและเคหะแห่งอาเซียน ผู้แทนสมาคมอสังหาริมทรัพย์โลก (FIABCI) ประจำ ESCAP และผู้แทนของสมาคมผู้ประเมินค่าทรัพย์สิน IAAO ประจำประเทศไทย Email: sopon@thaiappraisal.org

<2> มูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย เป็นองค์กรไม่แสวงหากำไรที่มุ่งให้ความรู้แก่สาธารณชนด้านการประเมินค่าทรัพย์สิน อสังหาริมทรัพย์และการพัฒนาเมือง ปัจจุบันเป็นองค์กรสมาชิกหลักของ FIABCI ประจำประเทศไทย ถือเป็นองค์กรด้านเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ที่มีกิจกรรมคึกคักที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทยจนได้รับความเชื่อถือจากนานาชาติ โปรดดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ http://www.thaiappraisal.org