การเมืองไทยสมัยใหม่: รัฐสวัสดิการ และปัญหาความยากจน ในการเมืองไทยสมัยใหม่

ความเป็นมนุษย์ นั่น สมควรมีความเท่าเทียมกันในการที่จะมีชีวิตอย่างมีความสุข พัฒนาการทางการเมือง ทางเศรษฐกิจ ด้วยระบอบการเมืองแบบต่างๆที่พัฒนามาในบ้านเมืองไทยนี้ ล้วนเป็นเรื่องของอำนาจ อันนำไปสู่ความมั่นคงแห่งรัฐ เมื่อบ้านเมืองสงบ ก็ใช้อำนาจที่เหนือว่า แสวงหาทรัพยากรส่วนเกินแก่ตนเอง จนในที่สุดโลกนับแต่ศักดินาสู่ยุดล่าอาณานิยมจนถึงทุนนิยมในปัจจุบัน ล้วนทำให้การจัดสรรทรัพยากรและความมั่งคั่งที่เป็นไปอย่างไม่ยุติธรรมสะสมกันมา สิ่งที่เป็นปัญหาดังปัจจุบันนั้น คือ ช่องว่างรายได้และความมั่งคั่ง อันนำไปสู่ระดับที่ทำให้คนส่วนใหญ่ดำรงชีวิตอย่างไม่มีความสุข ขาดแคลนทุนและโอกาส เกิดการแบ่งแยกทางชนชั้นทางเศรษฐกิจและสังคมเกิดขึ้น ดังนั้น หากผู้คิดอย่างบริสุทธิ์แล้ว ย่อมต้องคิดนำหรือบริหารบ้านเมืองให้คนไทยส่วนใหญ่ที่เป็นคนยากจนนั้น มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ต้องยกระดับมาตราฐานการดำเนินชีวิตให้ดีขึ้น อย่างน้อยสุด คือ พอเพียงมีปัจจัย 4 ครบ มีทุน มีอาชีพ มีโอกาส มีการศึกษา มีทรัพยากรในการยกระดับศักยภาพในการดำเนินชีวิตที่ไม่เสียเปรียบทางสังคม นี่คือ เป้าหมายแรก และยิ่งโลกาภิวัตรรุกรานบ้านเมืองเยี่ยงนี้ คนในบ้านเมืองนี้ ต้องได้รับการสนับสนุนให้มีความแข็งแรง มีศักยภาพจะอยู่ได้ในระดับนานาชาติ มิฉะนั้น มิเพียงช่องว่างกับคนในชาติเท่านั้น แต่คนระดับล่าง หรือคนไทยส่วนใหญ่ ซึ่งฐานจะใหญ่ขึ้นเมื่อเทียบกับระดับนานาชาติ เวลานั้น คนชั้นกลางไทย เมื่ออยู่ในระดับนานาชาติ ก็ไม่ต่างจากคนจน ในชนบท กับคนในกทม.นั่นแหละ ดังนั้นเมื่อพิจารณาแล้ว ว่า บ้านเมืองนี้ มีช่องว่างทางเศรษฐกิจและสังคมห่างกันไปเรื่อยระหว่างคนจนกับคนรวยนั้น สิ่งที่ผู้มีโอกาสเป็นนักการเมืองหรือผู้บริหารบ้านเมืองต้องเสนอและต้องทำ ก็คือ วางแผนอย่างรอบคอบในการช่วยเหลือคนส่วนใหญ่ของประเทศ ซึ่งเท่ากับการบริหารในบ้านเมืองเข้มแข็งในเวทีระดับโลก โดยมีนโยบาย และการทำงานเชิงรุกอย่างเร่งด่วน ด้วยการช่วยปลดแอกให้กับคนจน ทั้งหาทางลดภาระในชีวิต ทั้งปัญหาที่ทำกิน ปัญหาหนี้สิน พร้อมกับหาทางเพิ่มศักยภาพเพิ่มโอกาสแก่คนยากจน ทั้งเรื่องสวัสดิการต่างๆ ทั้งด้านสาธารณสุขและการศึกษา ตลอดจนการสร้างและพัฒนาชุมชนในเข้มแข็ง ด้วยเหตุนี้ จึงไม่น่ารักเกียจใดเลย ที่จะมีโครงการต่างๆที่ถูกโจมตีว่า เป็นประชานิยม ซึ่งเป็นสิ่งที่ดี เป็นตามธรรมชาติ หากทำไม่ดี คนเขาก็ไม่นิยม ดังนั้น คนจะทำงานให้สัมฤทธิ์ผล ก็ต้องสนองความพอใจให้แก่กลุ่มเป้าหมาย ดังนั้น เพื่อความยุติธรรม แทนที่จะมองกันแบบเชิงลบไม่สร้างสรรแก่คนทำงานแล้ว ก็ควรมาวิเคราะห์วิจารณ์ในแง่ที่ว่า โครงการต่างๆเหล่านั้น มีวัตถุประสงค์อะไร ช่วยเหลือประชาอย่างยั่งยืนหรือไม่มากกว่า มิฉะนั้น ก็คงไม่มีใครทำอะไรเลยดีที่สุด ปัญหาและเป้าหมายในการช่วยเหลือคนจน หรือยกระดับคุณภาพของคนในชาติ หรือโดยรวมก็คือ ยกศักยภาพของประเทศ ในคนไทยอยู่อย่างมีสวัสดิการที่ดี มีศักดิ์ศรีในระดับนานาชาติ สมกับที่โชคดี ที่เป็นคนไทย อาศัยอยู่บนแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์แห่งนี้

ก็ฝากแสดงความคิดเห็นตามนี้

อ้อลืมไป ขอเสริมอีกนิด..........ว่า
ควรจะพิจารณาว่า นอกนโยบายประชานิยม ซึ่งถือว่า เป็นสิ่งจำเป็นเร่งด่วน แต่ก็ควรเป็นการฉีดยา หรือให้การช่วยเหลืออยางเร่งด่วน เพื่อพัฒนาโครงสร้างทางสังคมให้แข็งแรงขึ้นจากโรคเรื้อรัง จากวงจร โง่ จน เจ็บ แล้ว ก็ควรติดตามว่า ฝ่ายคนทำงานนั้น ยังมีนโยบายและโครงการต่างๆที่จะนำมาใช้ เพื่อให้คนในชาติ และบ้านเมืองโดยรวมมีความเข้มแข็ง ไม่ว่า โครงการสร้างงานต่างๆ โครงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ โครงการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานต่างๆที่จำเป็นอย่างรอบคอบ ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นอยู่ภายใต้นโยบายที่จะสร้างทุนให้แก่บ้านเมือง ไม่ว่า ทุนทางกายภาพ และทุนมนุษย์ เพราะนั่นคือ การสร้างศักยภาพของคนในชาติ องค์กรต่างๆในบ้านเมือง และโดยรวมคือ ประเทศไทย ให้เข้มแข็ง อยู่ในระดับนานาชาติได้อย่าง มีสวัสดิการที่ดี คนไทยมีมาตราฐานชีวิตที่จะสูงขึ้นเรื่อยๆ อย่างน้อยก็ไล่ทันกับประเทศที่เข้มแข็ง และแน่นอนสำหรับประเทศที่อ่อนแอ คุณภาพชีวิตของคนในบ้านเมืองเราย่อมดีกว่า ยอมนั้น ฝรั่ง หรือพวกเอเชียตะวันออก อาจจะอยากได้ Presentor สินค้า หรือดารา ที่เป็นคนไทย มีน่าตาแบบไทยๆ ก็ได้

อิอิ .. ก็แค่ฝัน ใครจะทำได้ (ก็เขียนเล่น ไม่คิดว่า จะมีใครมาอ่านหรอกนะ)