เมื่อไหร่เขาจะเลิกเอาทหารมาเหยียบย่ำหมุดคณะราษฎรทุกปีเสียที

ผมเขียนโพสต์ แล้วมันติด ผมไม่ได้ save ไว้ด้วย

ลองใหม่ แบบสั้นๆ ก็แล้วกันว่า

ที่ผู้เขียน เขียนในย่อหน้าแรกสุดเลยว่า

"มนุษย์รับรู้ เข้าใจอะไรได้ผ่านภาษา แต่ภาษาเป็นเครื่องมือที่สามารถสื่อ “ความหมาย” (meaning) มากกว่าสื่อ “ความจริง” (fact) และมันตลกตรงที่ว่าขณะที่มนุษย์สามารถใช้ภาษาเพียงสื่อความหมาย แต่เขากลับคิด หรือเชื่อ (อย่างเอาเป็นเอาตาย) ว่าตนเองกำลังสื่อความจริง"

ขอถามว่า นี่เป็น "ความจริง" หรือไม่?

นี่คือสิ่งที่ผู้เขียนกำลัง "สื่อ" ว่า เป็นอย่างนี้นะ คือ "มนุษย์รับรู้ เข้าใจอะไรผ่านภาษา....ว่าตนเองกำลังสือความจริง"

นี่คือ สิ่งที่ผู้เขียนกำลังบอกว่า ความจริงเป็นอย่างนี้นะ

พูดง่ายๆคือ ผู้เขียนกำลัง "สื่อ" "ความจริง" อย่างหนึ่ง (ว่า "มนุษย์รับรู้ เข้าใจอะไรผ่านภาษา...")

ดังนั้น ที่ผู้เขียนกล่วว่า เป็ฯ ความเข้าใจผิด "อย่างเอาเป็นเอาตาย" ว่า ภาษาสามารถสื่อความจริง ได้

เท่ากับผู้เขียน กำลัง ปฏิเสธ ตัวเอง (self-defeating)

คิดให้ดีๆก่อนเขียนครับ

ผมเบื่อมาก ที่ต้องพูดรื่องนี้ซ้ำหลายคร้งแล้ว แต่ดูเหมือน บรรดาคนที่ชอบ"เล่น"กับทฤษฎีใหม่ๆ ทีเห็นตอนนี้ ล้วนแต่เป็นอยางนี้ทั้งนั้น คือไม่ยอมศึกษา และคิดมาอย่างลึกซึ้ง งานในภาษาไทยที่ผมเห็น แม้แต่ของ คนอย่าง ไชรัตน์ หรือ ธงชัย หรือ คนอื่นๆอีกหลายคน ก็ล้วนมีลักษณะนี้ คือ ไม่ยอมคิด หรือศึกษาในทางปรัชญามาอย่างเพียงพอ

คุณปฏิเสธ ความสามารถของภาษาในการ "สื่อ ความจริง" ในลักษณะ นี้ไม่ได้ครับ

เพราะ แค่บอกว่า "ภาษาสื่อความจริง ไม่ได้" ที่คุณเขียนมานี้ ก็เป็น "ความจริง" อย่างหนึ่ง ที่คุณพยายามจะอ้างนั่นเอง

ภาพ เสียง ภาษา สัญญลักษณ๋ หากมีการบันทึกไว้ ต้องนับว่าเป็นText แล้วพิสูจน์อีกว่าเป็น text ประเภทใด

ภาษามีพลังงานหลากรูปแบบ..... แบบสุภาพ หยาบคาย ดัดจริต ตอแหล soundtrack etc.

รูปแบบที่เกิดที่พบบ่อย คือ Verbal diarrhoea อย่างที่เรากำลังเป็นๆกันอยู่นี๊แหล่ะ

มาแต่น้ำๆ เนื้อไม่ตามมา

IMPV, I feel good that Khun สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล differentiated the problematical use of poor composing.

Khun สมศักดิ์ เป็น Webmates ผู้เปิดเงื่อนปัญญาอย่างใส่ใจและเสมอต้นเสมอปลาย
นับว่าเป็นการได้รับเกียรติอย่างหนึ่ง

แต่

.....Steadily good, somehow, could transform into a state of stagnant,please.. don't carelessly be so.

คนบ้านนอกอย่างผม ไม่สนใจคำร่ำรือ คำนินทากาเล สื่อสมัยนี้ก็ไม่เชื่อ เชื่อแต่ผลการตัดสินคดีความ ยอมรับว่าไม่ชอบทักษิณที่โกงภาษีและเรื่องซื้อที่ดินรัชฎา แต่จะไม่มองแบบเหมารวม ว่าเค้าโกงเรื่องอื่นๆด้วย เพราะไม่เห็นจะมีคดีที่ศาลประทับรับฟ้องแบบมีมูลความจริง หรือ ผลการตัดสินคดีชี้ชัดใดๆ ขออภัยที่เม้นท์ไม่ถูกใจคนเสื้อเหลือง แต่ผมมองความจริง

ถาม : ข้อความ "ภาษาไม่สามารถสื่อความริง" เป็นจริงไหมครับ?
ตอบ : เป็นจริง
ถาม : ถ้าเป็นจริง ก็แสดงว่าภาษาใช้สื่อความจริงได้ใช่ไหม? (เช่น สื่อความจริงที่ว่า "ภาษาไม่สามารถสื่อความจริง" )
ตอบ : ใช่ครับสื่อความจริงได้ แต่เป็น "ความจริงของภาษา" ไม่ใช่ facts ของโลก ความจริงของภาษาคือความจริงของตัวมันเองที่ไม่สามารถสื่อ facts ของโลก ได้จริง ทำได้เพียงให้ “meaning” เกี่ยวกับโลกเท่านั้นเอง โลกจริงๆจะเป็นอย่างไรเราไม่มีทางรู้ เรารู้จักโลกผ่าน “meaning” ของภาษาเท่านั้น

ความจริงที่เรายอมรับกันว่าจริงก็เป็นความจริงภายใต้เงื่อนไขของการใช้ภาษา โดยการใช้ภาษา จริง/เท็จจึงเกิดขึ้น แต่นั่นไม่ใช่จริงเท็จของโลก

ฉะนั้น ภาษาสื่อความจริงของภาษาก็เท่ากับภาษาสื่อความหมายเกี่ยวกับโลก ไม่ใช่สื่อความจริงเกี่ยวกับโลก

ที่คุณยังพยายามดันทุรังเขียนมาแบบนี้ ใช้ไม่ได้หรอกครับ ใช้ความคิดให้ลึกๆหน่อย

"แต่เป็น "ความจริงของภาษา" ไม่ใช่ facts ของโลก"

ความจริง ของภาษา กับ fact ของโลก?? เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นการ contrast แบบนี้แหละ
ความจริงของภาษา ไม่ใช่ fact ของโลก อย่างหนึ่งหรือครับ? ภาษาไม่ใช่ปรากฏการณ์ของ โลกอย่างหนึ่ง?

ถ้าไม่มี สิ่งที่เป็น contrast กันเช่นนี้แล้ว ("ความจริงของภาษา" กับ "fact ของโลก") ประโยคถัดมาก็ไม่ make sene

"ความจริงของภาษาคือความจริงของตัวมันเองที่ไม่สามารถสื่อ facts ของโลก ได้จริง "

"ทำได้เพียงให้ “meaning” เกี่ยวกับโลกเท่านั้นเอง"

นี่ก็อีก contrast อะไรเนี่ย? fact ของโลก กับ meaning ของโลก??

แล้วพอถึงประโยคถัดมา ก็ ปฏิเสธตัวเองอีก (โดยไม่คิดเลย)

"โลกจริงๆจะเป็นอย่างไรเราไม่มีทางรู้ เรารู้จักโลกผ่าน “meaning” ของภาษาเท่านั้น"

ขอให้คิด (ย้ำคำว่าคิด) ให้ดีก่อนอื่นสุด นะ ประโยคที่เพิ่งยกมานี้ มีคำว่า "โลก" เห็นไหม คือต่อให้ ไม่ยอมรับที่เขียนมาทั้งหมด นี่คือ "ความจริง เกี่ยวกับ โลก" ใช่หรือไม่ ที่ว่า "โลกจริงๆจะเป็นอย่างไร เราไม่มีทางรู้"

อ่านซ้ำ "โลกจริงๆจะเป็นอย่างไร เราไม่มีทางรู้"

อ่านซ้ำหลายๆเที่ยวเลย

แล้วถามว่า นี่ใช่เรื่อง "ความจริงของโลก" หรือไม่? คือ เรารู้ว่า "ความจริงของโลก ไม่มีทางรู้" นี่เป็น ความจริงของโลก อย่างหนึ่งละ

ไอ้ทีพยายามเขียนมาใหม่นี้ทั้งหมดมัน collapse เลย คือ ต่อให้ "ยอมรับ" ว่า "fact ของโลก" ไม่สามารถ สื่อด้วยภาษาได้ อย่างที่คุณเขียนมา (โดยที่ไม่รู้แปลว่าอะไรจริงๆ แต่เอาเถอะว่า ติ๊ดต่าง ว่ารู้ก็แล้วกัน)

"fact ของโลกไม่สามารถสื่อด้วยภาษาได้" ไอ้การที่ "fact ของ โลก สื่อด้วยภาษาไม่ได้" นี่ก็เป็น fact ของโลก อย่างหนึ่ง ไม่ใช่หรือ?

คิด ครับ คิด

อันที่จริง ถ้าให้ดีกว่านั้น ศึกษา มาให้มากกว่านี้ ไม่ใช่อ่านเฉพาะที่มีในภาษาไทยที่เขียนๆกัน อย่างที่บอกว่า งานพวกนี้ ผิวเผินทางปรัชญามาก

ผมไม่มีเวลาอธิบายยืดยาว แต่ประเด็น มันสรุปอย่างที่คุณเขียนเป็นบทความ (ในชือ่นึง) แล้วพยายามมาแก้ตัว (ในอีกชื่อนึง) แบบนี้ ไม่ได้หรอกครับ

ประเด็นจริงๆคือ reality (ไม่ว่า จะของ "โลก" หรือ ของ "ภาษา" เอง) ไม่สามารถที่จะ unmediated access ได้ นั่นคือ ล้วนแต่เป็น mediated access ทั้งสิ้น สมัยศตวรรษที่ 19 เรียกตัว mediation นี้ ว่า idea มาศตวรรษที่ 20 หันมาสนใจตัว mediation นี้ในฐานะ "ภาษา"

แต่การที่ reality ของทุกอย่าง ต้องเป็น mediated reality ไม่ได้แปลว่า ไม่มี "ความจริง" (เพราะไอ้ที่เพิ่งพูดไป mediated reality นี่คือการเสนอความจริงอย่างหนึ่ง)

ปล. ย้ำว่า เป็นนักปรัชญา หรือซีเรียสเรื่องปรัชญา ควรมีความกล้าหาญที่จะรบผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองเขียน ด้วยการใช้ชื่อจริงๆ

นี่เปิดประเด็นใหม่ให้คิดอีกนะ

"fact ของโลก รู้ไม่ได้ รู้ได้ แต่ meaning ของโลก"

นอกจาก จะ "ตลก" และ self-defeating อย่างที่เขียนมายืดยาวเมื่อกี้แล้ว

ลองดูเรื่องต่อไปนี้นะ

นี่เป็น fact เกี่ยวกับโลก ไหม?

- โลก เป็น "Third Rock from the sun" (ก้อนดาวเคราะหที่สาม ที่หมุนอยู่รอบๆด้วยอาทิตย์)

- โลก มีรูปร่างกลมๆ มีขนาด ประมาณ .... มี land mass ต่อ ผิวน้ำ ประมาณ .....

- โลก มีบรรยากาศ ที่ประกอบด้วยสาร Oxegen

- โลก มี ......

เหล่านี้ ที่พูดมานี่คืออะไร? ใช่ fact ของโลกไหม??

นี่คือประเด็นใหม่ คือประเด็นเรื่อง ระหว่าง Naturwissenshaften กับ Geisteswissenshaften (Natural Science กับ Human Science)

แต่จะเห็นว่า ตัวอย่างในเชิง Nature ทั้งหลายที่เพิ่งยกมา ก็ทำให้ข้อเสนอที่ ridiculous อยู่แล้ว เรื่อง fact ของโลก รู้ไม่ได้ รูได้แต่ meaning กลายเป็นเรื่อง ridiculous ยิ่งขึ้น

(และนั่นคือ fact ของโลก อีกอย่างหนึ่งแหละ คือ เรามี fact เกียวกับโลกธรรมชาติเยอะแยะ

กลับมาคิดใหม่เหอะ ไอ้ที่ศึกษามาอย่างผิวเผินน่ะ มันใช้ไม่ได้

ย้ำอีกทีว่ ปัญหาคือ unmediated reality ไม่ใช่เรื่อง "ความจริง"
(และ - ป่านนี้น่าจะรู้แล้ว - ที่เพิ่งพูดก็เป็น "ความจริง" อย่างหนึ่งแหละ!!)

ชื่อจริงชื่อไม่จริงก็เป็นเพียง "อากาสธาตุ"
("อากาสธาตุ" คือสิ่งที่เราเข้าถึงไม่ได้ด้วยภาษา)
ถ้าประโยคในวงเล็บนี้จริงก็เพราะกฎเกณฑ์การใช้ภาษากำหนดให้มันต้องจริงอีกนั่แหละ
มันจะมีจริงมีเท็จได้อย่างไรถ้าไม่มีการใช้ภาษา

"ทฤษฎีของ อ.สมศักดิ์ คือ...
= ข้อความที่จริงคือข้อความที่ตรงกับ fact"

ใครบอกคุณ ตรงไหนที่ผมเขียนแบบนี้? ผมไม่ได้เสนอเรื่อง fact มาเลยด้วยซ้ำ ผมเพียงแต่หยิบเอาที่คุณเขียนมาถามคุณกลับเอง ถ้าผมเชื่อว่ามี "ทฤษฎี" แบบนี้อยู่ ผมก็เขียนไปแล้ว คุณหยิบเรือ่ง fact มาเสนอเอง โดย contrasat กับ meaning ซึ่งเป็น contrast ที่ไม่ make sense ผมก็ถามกลับไป เขาเรียก immanent critique
(ที่จริง ที่ผมเขียนเรื่อง "ความจริง" เอง คือ this is such and such... นี่นะ มันเป็นอย่างนี้นะ .. ก็คือ เหมือนกับที่คุณพูดมาทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นบทความหรือ ความเห็นนั้นแหละ)

แต่อันนี้ยังไม่สำคัญเท่าไร ที่สำคัญกว่า คือ การพยายามยังดันทุรัง กรุณากลับไปอ่านตั้งแต่ต้น ตั้งแต่ตัวบทความ แล้วถามตัวเองว่า ตั้งแต่ที่เขียนมานี่ มัน valid มากน้อยแค่ไหน

ผมเอาที่หลังสุดที่เขียนมานะ ที่อ้างว่า

"บทความนี้ก็เป็นเพียงการให้ความหมาย (อย่างหนึ่ง) ไม่ใช่ยืนยันความจริง"

เหรอครับ? แม้แต่ข้อเสนอที่วา "ภาษาเป็นเพียงการสื่อความหมาย" ก็แสดงว่า เป็นเพียง "ความหมาย" อย่างหนึ่งสิ?

(และไอ้ที่ว่า คนอื่น "ตลก" เชือ่เอาเป็นเอาตาย ก็ปฏิเสธตัวเองสิ

ถ้าการเสนอว่า ภาษาสื่อแต่ความหมาย (บทความ) โดยตัวเองเป็นการเสนอความหมาย ไม่ใช่ความจริง คุณก็ไม่มีสิทธิ์อะไรจะมาว่าคนอื่น ที่เชื่อว่า เสนอความจริง แล้วเชือ่อย่างตลกเอาเป็นเอาตาย คือ คุณก็ไม่มีสิทธิ์ยืนยัน เรื่อง "ภาษาสื่อความหมาย เท่าน้น ไม่ใชสื่อความจริง

หรือ

ถ้ายังงั้น ภาษา ก็ไม่ใช่ "สื่อความหมาย" อย่างที่เสนอในบทความแล้วสิ เพราะที่เสนอในบทความตอนแรกว่า มัน "สื่อความหมาย" เป็นเพียงการเสนอที่ไม่ใช่ความจริง แต่เสนอเพียงแค่ความหมาย การเสนอว่า ภาษาสื่อความหมาย ก็ "ไม่มีความหมาย" คือ ไม่ใช่ ความจริงหรอก ที่เสนอมา ดังนั้น ที่เสนอมา ทั้งหมด ก็เป็นขยะจริงๆ !!??

[ปล. ที่เพิ่งพูดไปนี่ เป็นการแปล สิ่งที่ กรีกโบราณ เรียกว่า Lier's paradox]

ลองย้อนกลับไปแต่ต้นนะ

"มนุษย์รับรู้ เข้าใจอะไรได้ผ่านภาษา แต่ภาษาเป็นเครื่องมือที่สามารถสื่อ “ความหมาย” (meaning) มากกว่าสื่อ “ความจริง” (fact) และมันตลกตรงที่ว่าขณะที่มนุษย์สามารถใช้ภาษาเพียงสื่อความหมาย แต่เขากลับคิด หรือเชื่อ (อย่างเอาเป็นเอาตาย) ว่าตนเองกำลังสื่อความจริง"

โปรดสังเกตว่า ผู้เขียนเองเป็นคนสร้าง contrast มาเองเร่อง "สื่อความหมาย" กับ "สื่อความจริง" อันนี คือ presupposed ว่า ต้องมี "ความจริง" มิฉะนั้น ถ้าไม่มี ก็ไม่มี cotrast นั้นแล้ว

ดังนั้น ถ้าบอกว่า บทความนี้ "เป็นเพียงการให้ความหมาย ไม่ใช่การยืนยันความจริง" ก็แปลว่า ที่เสนอตอนต้น เลยไม่ใช่ความจริง เป็นเพียง "ความหมาย" ที่ตรงข้ามกับความจริง นั่นคือ การพูดว่า "ภาษาให้แต่ความหมาย" ก็เป็นเพียงความหมายอย่างหนึ่ง ไม่ใช่ความจริง คือเป็นขยะดีๆนี่เอง ที่เขียนมา ที่วิจารณ์ว่า "มันตลกตรงที่..." ก็แสดง เป็นการตลกใส่ตัวเอง เพราะทีว่า เป็นแค่ความหมายที่ไมใช่ความจริงท้งหมด ก็เสนอว่า เป็นแค่ความหมาย แล้วว่า "ตลก" คนอื่นไม่ได้

บอกแล้วว่า คุณน่ะอ่านมาน้อย ศึกษามาน้อย แต่ที่แย่คือ ดันทุรัง พยายามจะยืนยันในสิ่งที่ยืนยันไม่ได้
(การคิดในทางปรัชญานั้น ต้องสามารถ hold thought ได้พร้อมๆกัน ในหลายระดับ many levels ต้องคิดลงไปถึงระดับที่ abstract มากๆขึ้น ขณะเดียวกัน ก็ไม่ได้ "ลืม" ไปว่า ตัวเองเขียนอะไรไปในระดับต้นๆ แต่แรก ซึ่งเห็นได้ชัดว่า คุณยังทำไม่ได้ มือไม่ถึง พอเขียนอะไรก็เขียนๆ มา อย่างที่อ่านๆ จำๆมาแบบผิวเผิน คือ ยัง คิด เองไม่ได้นั่นเอง)

ที่ผมวิจารณ์ ไมใช่ความฉลาดอะไรของผม เพราะผมไม่ใช่ตัวเจ้าของแนวการิจารณ์แบบนี้ เขาวิจารณ์แบบนี้ กันมาตั้งแต่สมัยกรีก มาถึงสมัย Fichte และ Schelling มาถึง Derrida

ถ้าคุณซึ่งไม่รู้เรื่องอะไร สามารถ"โต้"แบบข้างๆคูๆ แล้ว valid ได้ ประวัติศาสตร์การโต้แย้งแบบนี้ทั้งหมด ก็พังไปหมดแล้วล่ะครับ

ผมไม่มาเสียเวลาแล้วนะ โต้แต่ละครั้งของคน วนกลับเข้าหาตัวเองทั้งนั้น เพราะอย่างที่บอกว่า ความสามารถในการคิด ไม่ลึกพอ ไม่สามารถ คิดลงไปลึกๆ โดยที่ยัง hold ความคิด ตอนผิวๆ ของตัวเองไว้ได้ พูดแบบภาษาง่ายๆหน่อย คือ เขียนๆไป แล้วลืมว่า ตัวเอง เขียนอะไรในตอนต้น เลยเสนอปฏิเสธตัวเอง (หรือหัวเราะเยาะคนอื่นว่า "ตลก") โดยไม่ทันนึกว่า ตัวเองที่เขียนๆอยู่ เข้าข้าย การ "ตลก" นั้นขนาดไหน

Thanks for the layers of Philology improvised,a good read....

a good surprise to my literacy licences.

"ถ้าภาษาสื่อได้แต่ความหมาย คุณจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นเช่นนั้น เพราะคุณก็จะรับรู้มาไม่ใช่ความจริง แต่เป็นเพียง "ความหมาย" เท่านั้น ที่ว่า ภาษาสื่อได้แต่ความหมาย ไมใช่ความจริง ฯลฯ ฯลฯ"

ผมจะรู้ก็เพียงภาพสเก็ต fact ของภาษาในอีกแบบหนึ่งซึ่งตรงกันข้ามกับภาพสเก็ตที่เราคุ้นเคยเท่านั้น มันเป็นเพียงการสลับภาพสเก็บของภาษาโดยการให้ meaning อีกแบบ และไม่ valid ตามกฎตรรกะซึ่งเป็นเพียงแค่เกมความคิด ไม่ใช่ความจริงที่แท้จริงที่ภาษาไม่สามารถ "ก๊อปปี้" ออกมาได้ "อย่างสมรูป"

อยางประโยคที่เพิ่งเขียนมานี้

"เพราะภาษามันสื่อความหมายมันจึงมีอำนาจเหนือการกำหนดของเรา"

คืออะไร? แค่ "ความหมาย" (whatever that means)?

ประโยคนี้ ถ้าไม่ใช่ ความจริง จะมาบอกคนอื่นทำไมไม่ทราบ? จะ argue ทำไมไม่ทราบ?

(โปรดสังเกตว่า รูปประโยคเป็น causation claim อย่งหนึ่ง คือ เป็น claim ในเชิงตรรกะอย่างหนึ่ง "เพราะ a จึง b" ตกลง แม้แต่ "เพราะ a จึง b" นี่ก็เป็นเพียง "สือความหมาย"??

และขอให้สังเกตอีกอย่างว่า "เพราะ .. จึง..." ในทีนี้ ความจริง ไม่เป็นเหตุผลกันเท่าไร (เพราะ สือ่ความหมาย จึง "เหนือการกำหนด" ? หมายความอะไรล่ะเนี่ย?) (ขำ) การเหนือการกำหนด ต้องมาจากเหตุว่า "เพราะสื่อความหมาย" มาจากเหตุอื่นไม่ได้หรือ? รู้ได้อย่างไร? (ถ้ามีแต่สื่อความหมาย จะรู้ได้อ่ยางไร?)

การ "มีอำนาจเหนือการกำหนดของเรา" นี่รู้ได้อย่างไร? คือ ภาวะอะไรที่ จะทำให้ recoginze หรือ เรียกได้ว่า ภาวะที่ "เหนือการกำหนด"?? ถ้านี่ไม่ใช่ความจริง จะรู้ได้อย่างไรว่า "ภาวะ A เรียกว่า "อยู่เหนือการกำหนด"

เถียงแบบนี้เสียเวลาเปล่านะ เพราะมันปฏิเสธตัวเองอยู่ดีแหละ เขียนมาเสียยกใหญ่ โดยเฉพาะ ที่มันปฏิเสธตัวเอง คือ ถ้า นี่ไม่ใช่ รูป ความจริงทีว่า "This is such and such ...." (มันเป็นอย่างนี้นะ) ก็ไม่รู้จะเชื่อทำไม จนถึงกับต้องเขียนมาบอกคนอื่น หรือไม่รู้จะเขียนวิพากษ์คนอื่นทำไมว่า "เชื่อความจริง" ในเมื่อคนเขียนเองเชื่อว่า This is such and such ("นี่นะ ภาษานะ มันสื่อความจริงไม่ได้นะ ..." นี่เป็นความจริงนะ! This is such and such..)

ความจริง เรื่องทีว่า การวิพากษ์ "ความจริง" ทำไมได้ ในรูปแบบง่ายๆที่ผู้เขียนพยายามเขียนมาตั้งแต่ในตัวบทความ มันเป็นเรื่องที่รุ้กันดีอยู่ในประวัติศาสตร์ปรัชญา แม้แต่คนที่(เชื่อกันว่า) ปฏิเสธ เรื่องความจริง เป็นบรมครูของการปฏิเสธเลย คือ นิชเช่ (ที่วงเล็บว่า "เชื่อกันว่า" เพราะ วงวิชาการด้าน นิชเช่ สมัยใหม่จำนวนมาก ได้ชี้ให้เห็นว่า ความเข้าใจว่า นิชเช่ ปฏิเสธว่ามีความจริง เป็นความเข้าใจผิวเผิน) ก็เจอปัญหาในลักษณะนี้

(ในรูป argument ที่วา "ไม่มีความจริงนะ มีแต่ perspectives เท่านั้น" "ความจริงคือ กองทัพของอุปลักษณ์" (army of methaphors)" เหล่านี้ เป็นต้น ก็จะต้องถูกถามว่า "รู้ได้อย่างไรว่า ภาวะทีว่ามาเป็นความจริง?" คือรู้ได้อย่างไรว่า "ไม่มีความจริง มีแต่ perspectives" ถ้าไม่มีความจริง จะ recognize ได้อย่างไร ว่าอะไรไม่ใช่ความจริง?

เหมือนกัน ถ้าไม่มีความจริง จะรู้ได้อย่างไรว่า "ไม่มีความจริง มีแต่ความหมาย" (ถ้าไม่มี แม้แต่การพูดว่า "ไม่มีความจริง" ก็พูดไมได้ เพราะในเมือ่ไม่มีอยู่ก่อนเลย ไม่มีความสามารถในการ recognize ความจริงอยู่ก่อนเลย จะบอกว่าได้ยังไงว่า ไม่มี?)

การเถียงแบบนี้ ไปได้ไม่จบหรอก ตราบเท่าที่คุณไม่คิดให้มากกว่านี้ และอ่านให้มากกว่านี้ ก็เสนออย่างอื่นมาใหม่ในระบบคิดแบบเดิม ในความรู้ที่ได้มาจากการอ่านเท่าเดิม

(และนี่เป็นความจริงเหมือนกัน เหมือนกับทั้งหมดที่คุณเขียนมา ที่คุณเชื่อว่าจริง ถึงเขียนมานั่นแหละ รวมทั้ง "ความจริง" ที่(คุณเชื่อว่า)ภาษามันสื่อความจริง ไม่ได้ นั่นแหละ ฮาๆๆ

"หลวงตา ใช้ meaning เป็นเกณฑ์ "

ประโยคที่เพิ่งพูดนี้เลยเนี่ย เป็นอะไร?
(รู้ได้ยังไงว่า "หลวงตาใช้ meaning เป็นเกณฑ์"? การ recoginze ว่า อะไรคือ "เกณฑ์" นี่ยังไง?)

(ถ้าตอบไม่ได้ ก็ไม่เสียเวลาพูดต่อแล้วครับ เพราะที่ผ่านๆมา ปัญหาแบบนี้ ที่ถาม ก็ตอบไม่ได้ แต่ก็เฉประเด็น"ใหม่" มาอยู่เรื่อย)

อันที่จริง ตั้งแต่ตัวบทความ ที่ตอนแรก พูดเรื่อง "ความจริง" กับ meaning แล้วตอนหลังมาเปลี่ยนเป็น fact กับ meaning ผู้เขียนจำอะไรๆมาผิดๆ รู้อย่างจำกัด แต่ก็ยังดันทุรังไปเรื่อย

อย่างที่ถามใน rep ข้างบน ที่ไม่เคยตอบ เรื่องว่า คุณรู้หรือไม่ว่า โลกนี่เป็น third rock from the sun, มีลักษณะกลม มีมวลสารส่วนที่เป็นผิวดิน ต่อผิดน้ำ ในสัดส่วน ... มีบรรยากาศประกอบด้วย oxegen ฯลฯ ฯลฯ เรือ่งพวกนี้ เป็น สิ่งที่เป็นความจริงที่รู้ไหม? (หรือ ถ้าใช้ภาษาที่ตอนหลังใช้ เป็น fact ไหม?)

ไม่เพียงแต่เรื่องในโลกธรรมชารติเหล่านี้ แม้แต่ตอนนี้ที่ผู้เขียนกำลังมองจอคอมพิวเตอร์ แล้วอ่านอักษรเหล่านี้ ก่อนหน้านี้ ผู้เขียนต้องทำยังไงก่อน?

เดินมานั่งหน้าคอมฯ เปิดคอมฯ เปิดจอ ต่อเน็ต เปิด browser คลิ๊กที่หน้า ประชาไท ฯลฯ ฯลฯ

บรรทัดที่เขียนมา (จาก "เดินมานั่ง... " จนถึง "..ประชาไท") ผู้เขียน ก็ทำได้ใช่ไหม? คือรู้ว่า ต้องทำยังไงบ้าง จึงจะสามารถมาอ่านข้อความนี้ได้? อย่างนี้ เป็น "ความจริง" ที่รู้ได้ใช่ไหม? ถ้าเป็นความจริงที่รู้ได้ (เพราะถ้าไม่ใช่ความจริงที่รู้ได้ จะมานั่งอ่านตรงนี้อย่างไรได้?) ก็แสดงว่า สามารถใช้ภาษาในการ"สื่อความจริง" ใช่ไหม? ที่ตัวเองคิดกับตัวเอง ว่า "ต่อไปนี้ เราต้องเดินมาเปิดคอม, เปิดจอ ฯลฯ นี่ก็คือการใช้ภาษาสื่อความจริง กับตัวเองว่า ต้องทำอะไรบ้าง จึงจะสามารถมาอ่านข้อความนี้ใช่ไหม?
(ตัวอย่างที่เพิ่งยกมา วางอยู่บน Heidegger)

ไม่มาแล้วนะครับ เพราะเบื่อ การเปลี่ยนประเด็น และดันทุรังแบบความรู้น้อย จำๆมาแบบผิวเผิน ของผู้เขียนบทความ

มันมีความจริงที่เราสื่อสารกันได้ในภาษาที่ไม่ขึ้นกับการให้ความหมายไหม?

มันมีความจริงอะไรที่ไม่เปลี่ยนแปลง แตกต่างกันออกไปตามการให้ความหมายไหม?

โดยการให้ความหมายมันจึงมีสิ่งที่เราตกลงกันว่าจริง/เท็จถูก/ผิดใช่ไหม?

ถ้าเช่นนั้นจริง/เท็จ/ถูก/ผิดเป็นเรื่องที่สื่อสารกันได้ในเกมภาษาหนึ่งๆ

ประเด็นคือถ้าภาษามันสื่อจริง/เท็จก็คือมันสื่อความหมายที่เราตกลงกันว่าอย่างนี้จริงอย่างนี้เท็จในกฎเกณฑ์การใช้ภาษาหรือในเกมภาษาหนึ่งๆเท่านั้น มันไม่ได้สื่อถึง "จริง" ที่ไม่ได้ผ่านการให้ความหมาย หรือ "จริง" ที่อยู่นอกโลกของภาษานั่นเอง (เช่น เมื่อเราพูด "พระเจ้า" "เสรีภาพ" "อำนาจ" ฯลฯ เรากำลังสื่อความหมายซึ่งความหมายที่สื่อกันออกมามันแตกต่างกันไปตามเกมของภาษาหนึ่งๆ ถ้ามันมี "จริง" ที่อยูนอกโลกของความหมายที่เราสามารถเอามาโชว์ได้เราก็ม่ต้องเถียงกันในเรื่องพวกนี้อีกต่อไป ที่เราเถียงกันในเรื่องพวกนี้มาเป็นพันๆปีเราเถียงกันเรื่องความหมายไม่ใช่เรื่องความจริง .... แต่เพราะเราเชื่ออย่างเอาเป็นเอาตายว่ากำลังเถียงกันเรื่องความจริง เราจึงฆ่ากันตาย ทำสงครามเพื่อปกป้องความจริงของเรา

"ภาษาของอำนาจ" มักพูดถึงตัวเองว่า "ดำรงจุดยืน"
แต่มักพูดถึงคนอื่นว่า "ดันทุรัง"

ที่ผม "ว่า" ข้างบนนี่ก็เป็นการให้ความหมายหนึ่งต่อ "ภาษาของอำนาจ" ไม่ใช่ยืนยัน "จริง" ของภาษาของอำนาจ เพราะไม่สามารถดึงเอา "จริง" ของภาษาของอำนาจที่อยู่นอกโลกของความหมายออกมาโชว์ได้ ดังนั้นต่อ "สิ่ง" "คำ" "ความ" "ปรากฏการณ์" หนึ่งๆจึงถูกตีความได้หลายความหมาย

"จริง" ขึ้นอยู่กับอำนาจในการกำหนด "จริง" ซึ่งหมายถึงอำนาจในการให้ความหมาย ถ้าเช่นนั้นจะมีการให้ความหมายต่อ...ต่างกันระหว่างตำราประวัติศาสตร์แบบล้าหลังคลั่งชาติ กับงานเขียนประวัติศาสตร์แนววิพากษ์หรือ?

...เป็นเช่นนั้นได้ เพราะเป็นเรื่องของอำนาจการให้ความหมายซึ่งในที่สุดแล้วก็เป็นเรื่องของเกมภาษา หรือเป็นเรื่องช่วงชิงการให้ความหมายไม่ใช่เรื่องยืนยันจริงเท็จของ "สิ่ง" ที่อยู่นอกโลกของภาษามีอำนาจกำหนดให้ภาษาต้องเดินตาม (กฎของมัน?)

แม้แต่เรื่องที่ อ.สมศักดิ์ เถียงกับ อากาสธาตุ ก็เป็นเรื่องเถียงให้ความหมายหรือใช้ภาษาสื่อความหมาย ไม่ใช่เรื่องยืนยัน "จริง" ที่นิยามความหมายของ "มัน" ไม่ได้ด้วยการใช้ภาษา

สรุป
อ.สมศักดิ์ และ อากาสธาตุ ไม่ใช่กำลังยืนยันความจริง
แต่ยืนยันทฤษฎีที่ตนยึดถือ
ซึ่งหมายถึงยืนยัน "ความหมาย" ตามทฤษฏี

สรุปอีก

ประโยคว่า "ภาษาสื่อความจริงไม่ได้" ไม่ใช่ภาษายืนยันความจริงของตัวมันเอง
แต่ยันยันความหมายหนึ่งของตัวมันเอง (ที่เป็นไปได้)
เพราะยังมีความหมายอื่นที่ภาษาพูดถึงตัวมันเองว่า "ฉันสื่อความจริงได้และสื่ออยู่ตลอดเวลาเลยนะจ๊ะ"

ปฏิเสธตัวเอง/ paradax/เหลวใหล/ให้สัจธรรม ฯลฯ ก็เป็นอีกหลายๆความหมายที่ภาษาพูดถึงตัวมันเอง

Language is a channel of communication. It is also an element of surprise when it comes to launching what you want people to do next.

I have one question to the writter of this article:
what do you expect the readers to respond after reading through those lines,expand more ideas, understand,believe, survey the knowledge or just checking the comment of one another?

I knew,it is easier said than done. Keep reading,drafting,rewriting, re-presenting and rechecking your peer editing with new updating styles of your own

Don't give up easily.

ถ้าตาม ตรรกะของบทความนี้ และของผู้เขียน ข้อความต่อไปนี้ ต้อง (ย้ำคำว่า ต้อง) ไม่ใช่ ความจริง (เพราะภาษาสื่อความจริงไม่ได้ ที่สื่อมานี้ ไม่ใช่ความจริง)

"อ.สมศักดิ์ และ อากาสธาตุ ไม่ใช่กำลังยืนยันความจริง แต่ยืนยันทฤษฎีที่ตนยึดถือ"
[= ไม่เป็นความจริงที่ "อ.สมศักดิ์ และ ....ที่ตนยึดถือ]

"ภาษาของอำนาจ" มักพูดถึงตัวเองว่า "ดำรงจุดยืน" แต่มักพูดถึงคนอื่นว่า "ดันทุรัง"
[= ไม่เป็นความจริง ที "ภาษาของอำนาจ มักพูดถึงตัวเองว่า ..... คนอื่นว่า ดันทุรัง"]

"เรารู้กันเพียงความหมายของประชาธิปไตย ซึ่งหมายถึงรู้มโนทัศน์ (concept) ของประชาธิปไตย"
[= ไม่เป็นความจริงว่า เรารู้กันเพียงความหมายของประชาธิปไตย ซี่งหมายถึงรู้มโนทัศน์ของประชาธิปไตย]

อันที่จริง ทุกๆตัวอักษร ทุกๆสิ่งที่ผู้เขียน เขียนมา ล้วนต้องไม่ใช่ความจริงทั้งสิ้น (ตามข้อเสนอของผู้เขียนทีว่า สื่อความจริงไม่ได้)

สรุปคือ ผู้เขียน is wasting his time and others'

ซตพ.

(ปล.ที่ผมเขียนสรุปเช่นนี้เป็นความจริงตามที่ผมมองทั้งสิ้น แต่ส่วนที่ผู้เขียน เขียนมาหลายสิบบันทัดข้างต้น ล้วนไม่ใช่ความจริงทั้งสิ้น ขอเตือ่นผู้อ่านว่า ถ้าบังเอิญมาอ่านบรรทัดนี้ก่อน ก็ไม่ต้องเสียเวลาย้อนอ่านขึ้นไปถึงสิ่งที่ผู้เขียน เขียนเลยแม้แต่บรรทัดเดียว เพราะผู้เขียนเสนอเองว่า ไม่ใช่ความจริงทั้งสิ้น สิ่งที่เขียนมา

ปล. อีกนิด ที่ "อากาศธาตุ" กล่าวหาผมว่า ผมอ้างเรื่อง "ดำรงจุดยืน" แต่กล่าวหาเขาวา "ดันทุรัง" นั้น
["ภาษาของอำนาจ" มักพูดถึงตัวเองว่า "ดำรงจุดยืน" แต่มักพูดถึงคนอื่นว่า "ดันทุรัง"]

ไม่เพียงไม่ใช่ ความจริง ตามตรรกะของเขา ที่ว่า การสื่อความจริงเป็นไปไม่ได้เท่านั้น

ยังเป็นการโกหกโต้งๆเลย

เพราะผมไม่เคยเขียนข้างบนนี้เรื่อง "จุดยืน" หรือ "ดำรงจุดยืน" แต่อย่างใด
ที่พูดข้างบนนี้ไม่เคยพูดถึงตัวเองว่า "ดำรงจุดยืน" เลย

(นอกจากในทีนี้ จะไม่ได้เขียนแล้ว ในชีวิตหลายสิบปีหลังก็ใช้น้อยมาก เพราะเกลียดคำว่า "จุดยืน")

needless to say ที่ผมเขียนมาข้างต้นนี้ เป็นความจริงทุกประการ

"needless to say ที่ผมเขียนมาข้างต้นนี้ เป็นความจริงทุกประการ"

ถูกต้องครับ จริง มันจริงตามทฤษฏี correspondene theory ซึ่งก็เป็นการให้ความหมายหนึ่งเกี่ยวกับ "ความจริง"
ถ้าจะบอกว่าภาษามันสื่อความจริงก็คือ "มันสื่อความจริงตามความหมายของความจริงแบบหนึ่ง หรือตามบางความหมายของความจริงที่ขึ้นอยู่กับกฎเกณฑ์และเกมภาษาแบบหนึ่งๆ" แต่ภาษามันไม่สามารสื่อ @!!% อะไรก็ไม่รู้ที่อยู่นอกโลกของภาษาได้

ข้อยืนยันของผมหากจะจริงก็จริงตาม "ความหมาย" ของ "จริง" ตามทฤษฏี correspondene theory นี่แหละ (และหากจะเท็จก็เท็จตามทฤษฎีนี่แหละ)

"ฉันบอกว่าตัวฉันไม่มี" (ภาษาแบบ "ปฏินัย" แบบนี่ใช้กันมาเป็นพันๆปี)

"ภาษาของอำนาจ" มักพูดถึงตัวเองว่า "ดำรงจุดยืน"
แต่มักพูดถึงคนอื่นว่า "ดันทุรัง"

ถ้าเอา "เฉพาะที่เขียน" ผมก็ไม่ได้ระบุ "เจ้าของ" ภาษาของอำนาจเหมือนกันนะครับ เหมือนที่อาจารย์ก็ไม่ได้ระบุ "ดำรงจุดยืน" ในที่เขียนมา (แต่ระบุว่าผู้ขียนบทความ "ดันทุรัง")

ถ้าอาจารย์ตีความได้ว่าผมโกหกโต้งๆ ผมก็ "อาจ" (หมายถึงเป็นไปได้) ตีความว่า อาจารย์คือ "เจ้าของ" ภาษาของอำนาจเช่นกัน

ก็เราใช้เหตุผลกันคนละชุดบนพื้นฐานของทฤษฎีคนละทฤษฎี หรือใช้ arguments บนจุดยืนกันคนละทฤษฎีไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับ "ดันทุรัง" หรือข้ออ้างที่ว่าใครรุู้น้อยรู้มาก ศึกษามาน้อย ศึกษามามาก

เห็นไหมครับ! อาเข้าจริงๆเมื่อเราใช้ภาษามันก็เป็นเรื่องของการตีความ ให้ความหมาย สื่อความหมาย...ภาษามันช่างไม่สื่อความจริง (เช่น "ความจริงตามเจตจำนงของผู้สื่อ") ออกมาให้ใครๆเห็นจะจะตรงกับที่ผู้ใช้ภาษาเข้าใจ/ต้องการเอาซะเลย... "จริง" มันคืออะไร?!

แล้วไอ้ความจริงที่อาจารย์ว่าภาษาสื่อได้ที่ไม่ใช่ "ความหมาย" ของ "จริง" ตาม corespondene theory (เป็นต้น) น่ะมันคืออะไรครับ เพราะ arguments ยืนยันว่าภาษาสื่อความจริงตามที่อาจารย์แถลงมาทั้งหมดนั้น ก็คือ arguments ที่ยืนยันความจริงตามความหมายของ corespondene theory ทั้งนั้นเลย

จริง (ตามข้องตกลง) ในภาษา กับ จริงนอกโลกของภาษา ช่วยแยกแยะให้เห็นหน่อยไก้ไหมครับ ที่ว่าศึกษามามากน่ะ

ผมเขียนไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่าถ้าภาษามันสื่อ "จริง" ก็คือ "จริง" ในโลกของภาษา ซึ่งก็คือสื่อความหมาย เพราะความหมายที่จริงที่เท็จ มันก็ขึ้นอยู่กับการให้ความหมายหรือนิยาม "จริง" "เท็จ" อีกทีหนึ่งตามทฤษฎีต่างๆ

อันที่จริงอย่าว่าแต่การถ่ายทอด โลกตามความเป็นจริงหรือตามที่มันเป็นผ่านภาษาเลยนะครับ แม้แต่การรับรู้ผ่านประสาทสัมผัสของเราตรงๆก็เป็นประเด็นเก่าแก่ในทางปรัชญาว่า โลกตามที่เรารับรู้กับโลกตามที่มันเป็นจริงมันใช่อันเดียวกันหรือไม่ (ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ก็บอกว่ามันไม่น่าจะใช่อย่างเดียวกัน)

ผมไม่รู้ว่าเรากำลังเถียงกันคนละเรื่องเดียวกันหรือเปล่า ประเด็นของผมมันเชื่อมโยงญาณวิทยากับอภิปรัชญาด้วยในเรื่องการรู้ "ความจริง" กับ "สิ่งที่มีอยู่จริง"

การยืนยันคนละทฤษฎีมันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร (จิตนิยม สสารนิยมเถียงกันมาเป็นพันๆปีใครแพ้ใครชนะ) สำคัญอยู่ที่ต้องใช้เหตุผล อย่าปรามาสคนอื่นง่ายๆ (ทำได้ครับเพราะไม่มีใครเป็นเทวดา แต่พอโดนสวนกลับนิดๆหน่อยๆอย่าเร่าร้อนจนเกินงาม) โสเครตีส อดทนในการใช้เหตุผลกับเพื่อนมนุษย์ เขาจึงเป็นคนมีค่าพอที่จะทำหน้าที่เป็นผู้ตรวจสอบเพื่อนมนุษย์

ตัวเอง.....

เก็บแรงไว้เป่าCake บ้างนะ..
เพื่อนๆเป็นห่วง

Kannika Rachaprarop
ขอบคุณตัวเองที่เป็นห่วง (ถึงแช่งก็ยังขอบคุณอยู่ดี)

และขออภัยที่ไม่ได้ตอบคำถามตัวเอง

เพราะแค่เล่นกับ อ.สมศักดิ์ (เอ่อ...ถูก อ.สมศักดิ์เล่น)
ก็แทบจะไม่เหลือแรงเป่า "ลูกโป่ง" อยู่แล้ว!

ต่ออีกหน่อย

มันมีความจริงที่ไม่ขึ้นกับการให้ความหมายไหม? เราต้องรู้ความหมายก่อนจึงรู้ความจริงใช่ไหม? (แม้แต่ต้องรู้ความหมายว่าจริงคืออะไร)
แต่มันมีความหมายมากมายมหาศาล อภิมหาศาลที่ไม่ขึ้นกับจริง/เท็จ

ปัญหาของคนที่คิดว่าตนเองศึกษามามากกว่าคนอื่นคือ ใช้ความจำมาก ใช้ความคิดน้อย เผินๆหรือคิดแบบสามัญสำนึกก็คือภาษาสื่อความจริงแหงๆ แต่ถ้าคิดหลายชั้นหน่อยภาษามันสื่อความหมาย ความจริงจะมีไม่ได้ถ้าไม่มีความหมาย แต่ความหมายมีได้แม้ไม่เกี่ยวกับเรื่องของการกำหนดจริง/เท็จ ลองเล่านิทานสื่อ "ความหมาย" ก็ได้ เช่น

หมาป่า "แกต้องขอโทษ"
ลูกแกะ "ฉันทำผิดอะไร?"
หมาป่า "แกมองว่าฟ้าสูง"
ลูกแกะ "มันผิดยังไง"
หมาป่า "ผิดที่แกไม่มองว่าฟ้าต่ำเหมือนฉันมอง!"

"ผมเขียนไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่า...."

คุณรู้ได้ยังไงนะ เวลาเขียนประโยคนี้ ในเมื่อ ภาษาสือ่ความจริงที่ไม่เกี่ยวกับภาษาเองไม่ได้น่ะ? การเขียน คือกิจกรรมที่คุณลงมือนั่งจิ้มแท่นพิมพ์ หลายครั้ง คือ มีการนับได้ว่า มีการจิ้มแท่นพิมพ์ในข้อความคล้ายๆกัน มากกว่า 1 ("หลายคร้ง")

ตามตรรกะของคุณ คุณเขียนออกมาแบบนี้ไม่ได้นะ

คุณต้องไม่รู้สิ ว่า คุณได้ "เขียนไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่า..."

ที่จริง คุณต้องไม่รู้วา เช้านี้ คุณมีชีวิตอยู่หรือเปล่าด้วยซ้ำ เพราะการมีชีวิตอยู่ ยังหายใจ ยังมีประสาทสัมผัส นี่ไม่ใช่เรืองเฉพาะความหมายของภาษาเอง ที่ไม่เกี่ยวกับโลกสักหน่อย

mediated น่ะใช่
"สื่อความจริง" ไม่ได้น่ะ ไม่ใช่
ถ้าไม่ได้ ก็เลิกเขียนบทความบอกคนอื่น อย่างโน้นอย่งนี้ (รวมท้งบอกว่า "สื่อความจริงไม่ได้")

self-defeating หรือ performative contradiction เป็นยังไง น่าจะพอมีหนังสือปรัชญาพูดถึงเยอะนะ

คุณน่ะ เอาโน่นเอานี้ ไปปะปนกันมัวไปหมด set up สิ่งที่เป็น dichotomy มั่วไปหมด (เช่น "ความหมาย" กับ "ความจริง" เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ)

self-defeating หรือ performative contradiction เป็นยังไง น่าจะพอมีหนังสือปรัชญาพูดถึงเยอะนะ

ไอ้ที่ยกมานี่มัน "เขี่ย" ประเด็น "ความจริงเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นผ่านการใช้ภาษา" ให้ "ตก" จากการเป็น "ประเด็นปัญหาทางปรัชญา" ตั้งแต่เมื่อไหร่ ใครเป็นคนบอก ฮาๆฮาๆ บ้าง ( "ผม/คลาย/เครียด"...นี่ก็จริง เอ๊ย! นี่ก็ข้อความที่มีความหมายหนึ่งที่มี truth-value ได้)

เถียงกันห้าหกวันแล้วนะตัวเอง
ผมตัดสินให้เสมอกันครับ
เพราะผมอ่านทั้คู่จน "มึน" ไปหมดแล้วครับ
สงสัยงานนี้นักมวย "น็อคกรรมการ"

IMV, the writer was just giving an annotation remark and leave the paraphrasing review to readers.

Khun Somsak has been focusing in les biense'ances ...ความสมสภาพ...which is not the technique used in this article/exposition/expression or his message.

What we read was Diminishing Metaphor, a piece of thought stimulator style,which qualified with three elements...tenor,vehicle and image.

มีคุณสมบัติร่วมในความขัดแย้ง เป็นงานความคิดกับจินตภาพไม่กลมกลืนกัน ใช้ภาษาเป็น Eyed Catching ชวนขบคิด โต้แย้ง แสดงอุปลักษณ์ลวง มี verbal irony และ connotation เป็น co-strategy.

ลองดู Poem บทนี้นะคะ

why am i here?
my knowledge would not fit into theirs.
i found untouched the discussion of the unknown.

why poem? (it looks like an ordinary prose)

coz..it is a beginning rhyme poem.

this type of works are not generally known.

however plz feel free to guide me more... so we can uprooted the languages together til the end of time.

ประเด็นปัญหาทางปรัชญาที่ว่า "ความจริงเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นผ่านการใช้ภาษา" ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะตีตกไปจากการเป็นประเด็น "ปัญหาทางปรัชญา" ได้ง่ายๆ โดยเฉพาะการอ้าง "ทำนองว่า" รู้มากกว่า อ่านมามากกว่า อาศัย arguments ของทฤษฎีใหม่ๆกว่า ฯลฯ

โปรดสังเกตว่า ที่สรุปมานี้ เป็นการเปลี่ยนประเด็น หรือไม่ตรงประเด็นกับข้อเสนอของบทความนี้ และของ rep อื่นๆ ก่อนหน้านี้

ข้อเสนอของบทความนี้ "ภาษาไม่สามารถสื่อความจริงได้" ไม่ใช่ (อ่ยางที่เพิ่งเขียนนี้ "ความจริงเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นผ่านการใช้ภาษา" สองประโยคนี้ มีความหมายไม่ตรงกัน

by the way, พูดถึง ประโยคใหม่นี้ คุณจะทราบได้อย่างไรว่า "ความจริงเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นผ่านการใช้ภาษา" นี่ไม่ใช่ความจริง "ภายใน" ของภาษาเสียหน่อย แต่เป็นเรื่องกิจกรรม "สร้าง" (ความจริง) ของมนุษย์

การที่คุณเปลี่ยนประเด็นอยู่ตลอดเวลา สร้าง ขยายประเด็นใหม่ๆออกมาที่ไม่ตรงกับเดิม และไม่เคยยอมตอบ เผชิญประเด็นเดิม (ตกลง คุณมาเปิดคอมฯ เขียนได้อยางไรครับ ในเมื่อ "ภาษาไม่สามารถสื่อความจริง" ได้ คุณบอกตัวเองด้วยภาษาได้อย่างไรว่า นี่คือโต๊ะคอมฯ นี่คือ ปุ่มเปิด นี่คือ browser ฯลฯ ไม่ต้องพูดถึง ความจริง พวกโลกกลม ซึ่งคุณรู้ว่า เป็นความจริง ... เห็นไหม ปัญหาพวกนี้ คุณไม่เคยตอบ แล้วก็จู่ๆ ก็เปลี่ยนประเด็นหรือ เขียนอะไรใหม่ๆ ที่ไม่ตรงกับที่เคยเขียนเดิม

ทั้งหมดนี้สะท้อน ความเป็น "มือใหม่" ที่ยังคิด ไม่ลึก ไม่รอบคอบพอ ยังอ่านไม่พอนั่นแหละ
และนี่เป็นความจริงเหมือนกัน

และนี่ก็เช่นกัน ที่เพิ่งเขียนมาว่า

" พูดก็พูดเถอะ การโต้เถียงโดยท่วงทำนองพิพากษาว่าฝ่ายหนึ่รู้น้อยกว่า และอ้างว่าตนเองรู้มากกว่า ไม่เป็นที่นิยมกันนักในวงการศึกษาปรัชญา เพราะมันใช้เป็น "ตรรกะ" ไม่ได้เลย ยิ่งไปสรุปว่าผู้ไม่เห็นคล้อยตามตนหรือพยายามแสดงทัศนะต่างจากตนเป็นพวก "ดันทุรัง" นั้น ถือว่าหมดท่าในการใช้เหตุผลแล้ว! "

ขอถามอีกเช่นกันว่า คุณจะรู้ได้อย่างไร ว่าทั้งหมดที่เพิ่งเขียนมานี้เป็นความจริง It is the case that ... พูดก็พูดเถอะ ... ไม่เป็นที่นิยมกัน ... ถือว่าหมดท่า..."

ถ้า ภาษาสื่อความจริง ไม่ได้ คุณจะรู้ได้อย่างไรว่า นี่เป็นความจริง
รู้ได้อย่างไรว่า it is the case that ...

นี่ไงเขาเรียกว่า รู้ไม่จริง คิดไม่พอ แต่ดันทุรัง
ที่คุณเปลี่ยนประเด็นเรื่อย เขียนอะไรออกมาใหม่ๆ เรื่อย ที่ต่างจากประเด็นเดิม แล้วก็ไม่ยอมตอบคำถามที่ท้าทาย แต่ขณะเดียวกัน ก็ยืนกราน ไม่ยอมรับว่า ที่เคยเขียนมาตั้งแต่บทความมันผิด อย่างนี้ เป็นความจริงนะ ที่จะเรียกว่า ดันทุรัง

(ที่ผมเขียนมายืดยาว อุตส่าห์พยายามตอบ ทั้งที่ คู่เถียงเปลี่ยนเรื่องไปเรื่อย เปลี่ยนที่ตัวเองเขียนไปเรื่อย แล้วก็ไม่ยอมตอบคำถาม อย่างนี้ ยังเรียกว่า ผม "หมดท่า" อีกหรือ? คนที่เปล่ยน แม้กระทั่งประเด็นใหญ่ (ดู rep ก่อน จาก "ภาษาสื่อความจริงไม่ได้" กลายมาเป็น "ความจริงคือสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นโดยผ่านภาษา" อย่างนี้ต่างหาก ที่เรียกว่า ดันทุรัง

อีกอย่างนะ ที่เพิ่งเขียนมาว่า "โดยผ่านภาษา" นี่ ไม่เฉลียวใจ ที่ผมเขียน ใน rep ข้างบนโน้น มาหลาย rep เรื่อง mediated หรือ ครับ? mediaed/mediation แปลตรงๆคือ "ผ่าน" คือ ต้องมี "สื่อ" มี "ตัวผ่าน" ครับ

นี่ไง ที่ว่า ไม่รู้จริง แต่ดันทุรังน่ะ

ปัญหาน่ะ พยายามบอกแต่แรกแล้วว่า ไม่ใช่เรื่อง "ภาษาสื่อความจริงไม่ได้" สรุปแบบนี้ มันปฏิเสธ ตัวเองแต่ต้น สรุปไม่ได้ เขียนไม่ได้ เท่าที่เขียนในบทความมันโมฆะแต่ต้น

แต่คือ ความจริง ก็ดี โลกภายนอก ก็ดี ภายในก็ดี (ไม่ว่าจะเรียกภายในนี้ว่า อะไร ในศตวรรษที่ 19 เรียกว่า ไอเดีย ศตวรรษที่ 20 มาสนใจในฐานะเป็น ภาษา เพื่อหลีกเลี่ยง pshycologism) ล้วนแต่ต้อง "ผ่าน" คือ ต้อง mediated ทั้งสิ้น ที่เพิ่งมาเขียนเองนี่ไง "โดยผ่านภาษา" แต่มัน มี "ความจริง" ใช่ไหม?

ปล. เรื่อง "สร้าง" ก็เหมือนกัน ที่ยกประเด็นเรื่อง German Idealism คืออะไร? (ในหลาย rep มาแล้ว) สิ่งที่เป็นหัวใจ หรือจุดเริ่มต้นของ German Idealism คือ Kant's Copernican Revolution คือ ไอเดียทีว่า "เราสามารถรู้ได้ ก็แต่ในสิ่งที่เราสร้างขึ้นเองเท่านั้น" หรือ เราทำให้ object มาตรงกับเรา conform to us ไม่ใช่ เราไป ตรงต่อ conform to object คือ (พูดด้วยภาษาสมัยใหม่) "สร้าง 'ความจริง' (หรือ ในภษาของ Kant) กฎธรรมชาติ" ขึ้นมา ตามเรานั่นแหละ

ที่พยายาบอกในหลาย rep ก่อน ว่า เรื่องที่คุณเพิ่งไปอ่านมา เร็วๆนี้ (ไม่กี่ปีนี้) เรื่อง ภาษา อย่างโน้นอย่างนี้ แต่อ่านมาไม่แตกฉาน และพื้นเรื่อง การถกเถียงในทางปรัชญา ไม่แน่นพอ ก็มาเขียนเป็นตุเป็นตะ แล้วดันทุรังให้ได้ ว่า "ภาษาสื่อความจริงไม่ได้" มันผิด ... เขียนมาไม่ได้ ก็ไม่เชื่อ ต้องทำให้คนอื่นเสียเวลา จนตัวเอง เถียงไปๆ ต้องมาเขียนใหม่ ว่า "ความจริง คือสิ่งที่สร้างด้วยภาษา" อ้าว เป็นงั้นไปนะ ไหนว่า ไม่มี ความจริง ไง? ไหนว่า สื่อไม่ได้ ไง?

ปล.อีก ที่เขียนมาใน rep ก่อนหน้านี้ เรื่อง เป็นปัญหาทางปรัชามานาน เรื่อง สิ่งที่เป็นจริงๆ ที่รู้ไม่ได้ อะไรนั่น ก็แสดงว่า รู้ไม่จริง เกี่ยวกับปรัชญาอีก เพราะปัญหา (ซึ่งสิ่งที่คุณเขียนเป็นเพียงการสะท้อนแบบปลายๆแถว) ทีว่า เราไม่สามารถรู้ความจริงเกี่ยวกับ สิ่งภายนอก โลกภายนอก เราไม่สามารถรู้ว่า สิ่งที่เราคิด เราเขียนมันจะ match กับโลกภายนอกได้อย่างไร Truth จะมีได้อย่างไร จะ guarantee ได้อย่างไร มันเป็นปัญหา modern ครับ ไม่ใช่ปัญหาที่มีมาเป็นพันปีอย่างที่เขียนมา (สำหรับ Plato มีความจริงแน่นอน ในรูปของ Form)

และนี่ก็เช่นกัน ที่เพิ่งเขียนมาว่า

" พูดก็พูดเถอะ การโต้เถียงโดยท่วงทำนองพิพากษาว่าฝ่ายหนึ่รู้น้อยกว่า และอ้างว่าตนเองรู้มากกว่า ไม่เป็นที่นิยมกันนักในวงการศึกษาปรัชญา เพราะมันใช้เป็น "ตรรกะ" ไม่ได้เลย ยิ่งไปสรุปว่าผู้ไม่เห็นคล้อยตามตนหรือพยายามแสดงทัศนะต่างจากตนเป็นพวก "ดันทุรัง" นั้น ถือว่าหมดท่าในการใช้เหตุผลแล้ว! "

ขอถามอีกเช่นกันว่า คุณจะรู้ได้อย่างไร ว่าทั้งหมดที่เพิ่งเขียนมานี้เป็นความจริง It is the case that ... พูดก็พูดเถอะ ... ไม่เป็นที่นิยมกัน ... ถือว่าหมดท่า..."

ถ้า ภาษาสื่อความจริง ไม่ได้ คุณจะรู้ได้อย่างไรว่า นี่เป็นความจริง
รู้ได้อย่างไรว่า it is the case that ...

นี่ไงเขาเรียกว่า รู้ไม่จริง คิดไม่พอ แต่ดันทุรัง
ที่คุณเปลี่ยนประเด็นเรื่อย เขียนอะไรออกมาใหม่ๆ เรื่อย ที่ต่างจากประเด็นเดิม แล้วก็ไม่ยอมตอบคำถามที่ท้าทาย แต่ขณะเดียวกัน ก็ยืนกราน ไม่ยอมรับว่า ที่เคยเขียนมาตั้งแต่บทความมันผิด อย่างนี้ เป็นความจริงนะ ที่จะเรียกว่า ดันทุรัง

(ที่ผมเขียนมายืดยาว อุตส่าห์พยายามตอบ ทั้งที่ คู่เถียงเปลี่ยนเรื่องไปเรื่อย เปลี่ยนที่ตัวเองเขียนไปเรื่อย แล้วก็ไม่ยอมตอบคำถาม อย่างนี้ ยังเรียกว่า ผม "หมดท่า" อีกหรือ? คนที่เปล่ยน แม้กระทั่งประเด็นใหญ่ (ดู rep ก่อน จาก "ภาษาสื่อความจริงไม่ได้" กลายมาเป็น "ความจริงคือสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นโดยผ่านภาษา" อย่างนี้ต่างหาก ที่เรียกว่า ดันทุรัง

อีกอย่างนะ ที่เพิ่งเขียนมาว่า "โดยผ่านภาษา" นี่ ไม่เฉลียวใจ ที่ผมเขียน ใน rep ข้างบนโน้น มาหลาย rep เรื่อง mediated หรือ ครับ? mediaed/mediation แปลตรงๆคือ "ผ่าน" คือ ต้องมี "สื่อ" มี "ตัวผ่าน" ครับ

นี่ไง ที่ว่า ไม่รู้จริง แต่ดันทุรังน่ะ

ปัญหาน่ะ พยายามบอกแต่แรกแล้วว่า ไม่ใช่เรื่อง "ภาษาสื่อความจริงไม่ได้" สรุปแบบนี้ มันปฏิเสธ ตัวเองแต่ต้น สรุปไม่ได้ เขียนไม่ได้ เท่าที่เขียนในบทความมันโมฆะแต่ต้น

แต่คือ ความจริง ก็ดี โลกภายนอก ก็ดี ภายในก็ดี (ไม่ว่าจะเรียกภายในนี้ว่า อะไร ในศตวรรษที่ 19 เรียกว่า ไอเดีย ศตวรรษที่ 20 มาสนใจในฐานะเป็น ภาษา เพื่อหลีกเลี่ยง pshycologism) ล้วนแต่ต้อง "ผ่าน" คือ ต้อง mediated ทั้งสิ้น ที่เพิ่งมาเขียนเองนี่ไง "โดยผ่านภาษา" แต่มัน มี "ความจริง" ใช่ไหม?

ปล. เรื่อง "สร้าง" ก็เหมือนกัน ที่ยกประเด็นเรื่อง German Idealism คืออะไร? (ในหลาย rep มาแล้ว) สิ่งที่เป็นหัวใจ หรือจุดเริ่มต้นของ German Idealism คือ Kant's Copernican Revolution คือ ไอเดียทีว่า "เราสามารถรู้ได้ ก็แต่ในสิ่งที่เราสร้างขึ้นเองเท่านั้น" หรือ เราทำให้ object มาตรงกับเรา conform to us ไม่ใช่ เราไป ตรงต่อ conform to object คือ (พูดด้วยภาษาสมัยใหม่) "สร้าง 'ความจริง' (หรือ ในภษาของ Kant) กฎธรรมชาติ" ขึ้นมา ตามเรานั่นแหละ

ที่พยายาบอกในหลาย rep ก่อน ว่า เรื่องที่คุณเพิ่งไปอ่านมา เร็วๆนี้ (ไม่กี่ปีนี้) เรื่อง ภาษา อย่างโน้นอย่างนี้ แต่อ่านมาไม่แตกฉาน และพื้นเรื่อง การถกเถียงในทางปรัชญา ไม่แน่นพอ ก็มาเขียนเป็นตุเป็นตะ แล้วดันทุรังให้ได้ ว่า "ภาษาสื่อความจริงไม่ได้" มันผิด ... เขียนมาไม่ได้ ก็ไม่เชื่อ ต้องทำให้คนอื่นเสียเวลา จนตัวเอง เถียงไปๆ ต้องมาเขียนใหม่ ว่า "ความจริง คือสิ่งที่สร้างด้วยภาษา" อ้าว เป็นงั้นไปนะ ไหนว่า ไม่มี ความจริง ไง? ไหนว่า สื่อไม่ได้ ไง?

ปล.อีก ที่เขียนมาใน rep ก่อนหน้านี้ เรื่อง เป็นปัญหาทางปรัชามานาน เรื่อง สิ่งที่เป็นจริงๆ ที่รู้ไม่ได้ อะไรนั่น ก็แสดงว่า รู้ไม่จริง เกี่ยวกับปรัชญาอีก เพราะปัญหา (ซึ่งสิ่งที่คุณเขียนเป็นเพียงการสะท้อนแบบปลายๆแถว) ทีว่า เราไม่สามารถรู้ความจริงเกี่ยวกับ สิ่งภายนอก โลกภายนอก เราไม่สามารถรู้ว่า สิ่งที่เราคิด เราเขียนมันจะ match กับโลกภายนอกได้อย่างไร Truth จะมีได้อย่างไร จะ guarantee ได้อย่างไร มันเป็นปัญหา modern ครับ ไม่ใช่ปัญหาที่มีมาเป็นพันปีอย่างที่เขียนมา (สำหรับ Plato มีความจริงแน่นอน ในรูปของ Form)

โลกของภาษาเป็น Infinite ค่ะ It keeps systematize itself all the time, a neverending process.

โลกของภาษาในแต่ละ production จะ individualize the producer no matter how ineligible it is or it will be in the future.

In this discussion,his pseudonym is a conceited which has no cause for concern.

"อย่าคิดว่าปัญหาปรัชญาทำนองนี้เป็นเรื่องของฝรั่งเท่านั้น (ผูกขาดโดยฝรั่ง/ฝรั่งเท่านั้นคิดเรื่องนี้เป็น)"

ที่เขียนมานี้ ตามตรรกะ ของบทความ ไม่เป็นความจริง ไม่ทราบจะเขียนมาทำไมนะครับ? เพราะ "ภาษาไม่สามารถสื่อความจริงได้"

ที่เขียนมาว่า

"อ่านดีๆไม่เคยเปลี่ยนประเด็นใหม่เลย

"ความจริงเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นโดยการใช้ภาษา"

"สร้างขึ้นโดยใช้ภาษา = สร้างความหมายเกี่ยวกับ....."
แต่ความหมายเกี่ยวกับ.....เป็นคนละอย่างกับ......"

จะเห็นว่า แม้แต่เรื่องพื้นๆ ยังไม honest พอจะที่จะยอมรับเลย

โปรดดูให้ดี ว่าตัวเอง เขียนว่าอะไร

"แต่ภาษาเป็นเครื่องมือที่สามารถสื่อ “ความหมาย” (meaning) มากกว่าสื่อ “ความจริง” (fact) และมันตลกตรงที่ว่าขณะที่มนุษย์สามารถใช้ภาษาเพียงสื่อความหมาย แต่เขากลับคิด หรือเชื่อ (อย่างเอาเป็นเอาตาย) ว่าตนเองกำลังสื่อความจริง"

ถ้า ภาษา สื่อความหมาย มากกว่า สือ่ความจริง อ่ยางที่เขีนยในบทความนี้

ที่เพิ่งเขียนมาใหม่ว่า

"ความจริงคือสิ่งที่สร้างขึ้นโดยภาษา" ก็ผิดสิ

เพราะที่เพิ่งเขียนมานี้ คือ มีความจริง ที่สื่อโดยภาษา

แต่ที่เขียนมาในบทความคือ ภาษานี่สื่อความจริงไม่ได้

อยางนี้แหละที่เรียกว่า ดันทุรัง

ปล. ตกลง ที่ถามไปไม่รุ้กี่ครั้ง ทำไมไม่ตอบนะครับ
ว่า คุณมาเขียนคอมฯได้อย่างไร ในเมื่อ คุณใช้ภาษาสื่อความจริงไม่ได้? คุณจะรู้ได้อย่งไรว่า ความจริงคือ คอมฯมันวางอยู่ตรงไหน เปิดอย่างไร กดปุ่มต่างๆอย่างไร

เห็นไหมว่า มันแย่ขนาดไหนที่ปัญหาพื้นๆที่เห็นได้ชัดว่า ตอบไม่ได้ ก็แกล้งทำเป็นไม่มีปัญหา แล้วก็ยืนกรานดันทุรัง ว่า "สื่อความจริงไม่ได้นะๆๆๆ" มันไม่เพียงแต่ดันทุรังแล้วครับ มันกลายเป็นทุเรศครับ

ที่เขียนมาอย่างเอาเป็นเอาตายทั้งหมด คือ ทำในสิ่งที่ตัวเอง บอกว่า ทำไม่ได้ คือ กำลังพยายามสื่อความจริง "นี่ๆ ความจริงน่ะเป็นอย่างนี้นะ ไม่ใช่อย่างที่ สมศักดิ์ พูด"

คนเรานี่ก็แปลกนะ ดัดจริตทางปัญญาได้ขนาดนี้ คือ ตัวเอง เอาเป็นเอาตายว่า นี่ๆ ความจริง เป็นอยางนี้นะ แต่กลับเขียนบทความหาว่า คนอื่น เข้าใจผิดอยางเอาเป็นเอาตายว่า สื่อความจริงได้

ถ้าคนเขียนมีอาชีพสอนปรัชญา ก็นับว่า น่าเศร้าแล้ว ที่ดันทุรัง จนถึง ทุเรศ ไม่กล้ายอมรับสิ่งที่ตัวเองเขียนมาเองขนาดนี้

มนุษย์รับรู้ เข้าใจอะไรได้ผ่านภาษา แต่ภาษาเป็นเครื่องมือที่สามารถสื่อ “ความหมาย” (meaning) มากกว่าสื่อ “ความจริง” (fact) และมันตลกตรงที่ว่าขณะที่มนุษย์สามารถใช้ภาษาเพียงสื่อความหมาย แต่เขากลับคิด หรือเชื่อ (อย่างเอาเป็นเอาตาย) ว่าตนเองกำลังสื่อความจริง

ถ้าย้อนไปดูย่อหน้าแรกของบทความเขียนไว้กึ่งๆด้วยซ้ำว่า "มากกว่า" สื่อความจริง.. และถ้าดูบริบททั้งหมดของบทความก็สะท้อนให้เห็นปัญหาคความขัดแย้งที่เป็นอยู่ในบ้านเราว่าเป็นเรื่องที่เล่นกันเรื่องความหมายมากกว่าสืบค้นข้อเท็จจริง

แต่เห็นมาโต้แย้งแบบซีเรียส ก็เลยต้องการยืนยันมันว่ามันมีนะในทางปรัชญาที่เขาถกกันว่าภาษามันสื่อความจริงของโลกภายนอกไม่ได้ แล้วที่โต้แย้งทั้งหมดก็เป็นการใช้จุดยืนของความคิดแบบนั้น

ทีนี้ในการถกเถียงปัญหาทางปรัชญามันเต็มไปด้วยการโต้แย้งกันทางความคิด เราไม่เคยถูกสอนหรือค้นพบว่าทฤษฎีหรือแนวคิดทางปรัชญาใดจริงแท้แน่นอนอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง หรือหาช่องโต้แย้งไม่ได้ ดังนั้น ใครจะ "ชอบ" ทฤษฎีไหนก็เป็นเรื่องของรสนิยม จะไปบอกว่าคนที่เสนอความคิด/เหตุผลของทฤษฎีต่างจากเราเสนอเรื่องไม่จริงไม่ได้ เพราะทฤษฎีที่เรานำมาอ้างไม่ใช่จริงที่สุดที่โต้แย้งไม่ได้

อธิบายอีกที นาย ก.จะไปยกทฤษฎีที่วิพากษ์ทฤษฎีที่นาย ข. เสนอ แล้วบอกว่าทฤษฎีที่คุณเสนอน่ะมันไม่จริงนะ ต้องของฉันเสนอนี่มันจึงจริง ดังนั้น ถ้าคุณยังยืนยันทฤษฎีเดิมอยู่คือดันทุรัง

อย่างนี้ไม่นิยมทำกันในวงการศึกษาปรัชญา เพราะเป็นเรื่องโต้แย้งกันด้วย "ตรรกะ" ไม่ใช่ยุติกันได้ด้วยหลักฐานที่เป็นข้อเท็จจริงเชิงประจักษ์เหมือนวิทยาศาสตร์ (หรือประวัติศาสตร์?)

(ปล.เรื่องโต๊ะ คอม. ตอบไปแล้วครับ ลองกลับไปอ่านอีกที เรื่องโลกกลมที่ยกมาก็ใช้คำตอบได้โดยนัยเดียวกัน แต่ไปตอบที่ไม่ได้ถามซึ่งก็เป็นการตีความบนสมมติฐานของทฤษฎีปฏิปักษ์อยู่นั่นเอง แล้วอย่างไรจะให้ผมเชื่อตามทฤษฎีที่ท่านเชื่อหรือจึงเป็นเด็กดีไม่ดันทุรัง ใครบอกว่าทฤษฎีที่ท่านเชื่อจริงกว่าทฤษฎีที่ผม "ว่า/มา" (ย้ำ "ว่า/มา" ไม่เคยยืนยันว่าเชื่อ สงสัยทั้งที่ว่ามาและของท่านว่ามา เพราะเอาเข้าจริงต้องบอกว่าผมไม่รู้อะไรเลยจริง เชื่อว่ารู้กับรู้จริงๆไม่เหมือนกัน และบังเอิญยังไม่เคยพบเคยเห็นว่าใครรู้จริงด้วยสิ นอกจากคนทชื่อว่าตนเองเป็นผู้รู้ ซึ่งพบบ่อยมาก)

เป็นเรื่องน่าเศร้านะครับที่คนระดับอาจารย์สมศักดิ์ดันทุรังได้ขนาดนี้
ที่มาถกเถียงกับผมซะยืดยาวนี่ต้องการเอาประเด็นของผมมา "บิด" ดื้อๆเพื่อที่จะสรุป (กล่าวหา)ว่าคุณไม่รู้จริงและบิดต่อจนกระทั่งสรุป(กล่าวหา)ว่า คุณไม่มีศีลธรรม(หน้าไหว้หลังหลอก - ในประสบการณ์ชั่วชีวิตของผมเท่าที่เห็นมาคนที่บอกว่าตนเองไม่รู้มักซื่อสัตย์กว่าพวกอวดรู้) เกิดมาเพิ่งเคยพบวิธีการโต้แย้งเพื่อหาข้อสรุป(กล่าวหา) พิลึกพิลั่นแบบนี้

เขียนมาไม่รู้กี่รอบแล้วว่า ภาษามันให้ความหมายเกี่ยวกับ...และมันนิยามความหมายของ "จริง" ในโลกของการใช้ภาษา จริงจึงเกิดขึ้นได้ในโลกของการใช้ภาษาเท่านั้น ถ้าไม่มีการใช้ภาษามันไม่มีจริงเท็จ หรือพูดอีกอย่างว่าโดยการใช้ภาษาจึงมีความจริงเกิดขึ้น นี่คืความหมายที่ว่าภาษาสร้างความจริง ซึ่งมันไม่ใช่ความจริงของอะไรที่ไม่ใช่ภาษา ผมบอกแล้วว่าถ้าภาษามันจะสื่อจริงก็คือจริงในโลกของภาษา หรือจริงตามกฎเกณฑ์ของการใช้ภาษา (เช่น 2+2= 4 เป็น nesessary truth ไม่ใช่เพราะอะไรที่อยู่นอกโลกของภาษามากำหนด แต่กำหนดโดยข้อตกลงหรือกฎเกณฑ์การใช้ภาษา ยกตัวอย่างไม่รู้กี่ครั้งแล้วไม่เห็นโต้แย้งเลย)

ที่ว่าไม่ตอบ ผมตอบอีกก็ได้ ที่ว่า "ผมลุกจากเตียงนอนเดินมาเปิดประตูเปิดคอม..." อธิบายได้ว่า ...ผมรู้ได้ว่าทั้งหมดนี้เป็นความจริงเพราะผมรู้ความหมายของภาษา (เช่น ความหมายของ...ผม/ลุก/จาก ฯลฯ)

สมมติว่าสมองส่วนที่บันทึกความทรงจำเกี่ยวกับภาษาของผมหายไปหมดเลย แต่ผมยังสามารถมองเห็นอะไรต่างๆได้ ผมจะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าอะไรคือจริงอะไรคือเท็จ เพราะผมไม่สามารถรู้ "ความหมายใดๆ" เลย (ยกเรื่อง truth-value มาแล้วไม่เห็นโต้แย้ง ตัวเองยังไม่ทำเลยเอาแต่ว่าคนอื่นอยู่นั่น อย่างนี้เรียกว่าทำตัวเป็นหมาป่ากับลูกแกะไหม?!)

อ้าว! พออ้างตะวันออกกล่าวหาว่าโคตรตะวันออกนิยมเลยหรือ นี่ยังไม่กล่าวหาตัวเองว่าเป็นตะวันตกนิยมเลยนะ (แต่ที่จริง...หมายถึงให้ความหมายน่ะว่า เป็นตะวันตกนอยมไม่ได้หรอก เพราะวิธีการโต้แย้งไม่ใช้หลักสากลเลย ใช้ "หลักสา-กู" มากกว่า เพราะไม่ได้มุ่งหักล้างด้วยตรรกะ แต่มากลีลา บิดประเด็น กล่าวหา "จับเอาบางข้อความมาบิด โดยไม่ดูบริบทของข้อความ แล้วก็ก้าวไปสู่ข้อสรุปที่เกินไปจากสิ่งที่เขาเสนอไปสรุปแบบกล่าวหาตัวผู้เสนอว่าดันทุรัง ไม่มีศีลธรรมไปโน่น)

ถ้าตั้งใจอ่านอย่างมีสติที่ผมเขียนมาไม่เคยเปลี่ยนประเด็น เพียงแต่ขยายความประเด็น อ่านดีๆใช้สติหน่อย

อ้อได้เรื่องนิยมนิเยิมอะไรนี่ เขาพูดถึง post-westernism กันแล้ว เขาไม่คลานตามภาษาของอำนาจในการกำหนดความจริงของตะวันตกกันแล้ว ไม่ใช่แต่ฝรั่งที่คิดปัญหาปรัชญาเป็น ว่างๆลองไปถามอาจารย์ธีรยุทธ บุญมี ที่เคารพของผมดูสิ

ภาษาของใคร ใช้อย่างไร ก็เกิดจากแนวคิดของคนนั้นๆ

อยากจริง

อยากลวง

อยากเก็บเกี่ยว

อยากเก็บกด

อยากปลดปล่อย

....หาทางกันเอง

ที่คิดว่ามีอะไรครอบภาษาอยู่....ก็อาจจะมี

ถ้าคิดว่าภาษาเป็นจักรวาล......ก็อาจจะเป็น

We are what we do,....not what we eat.

ความเห็นเมื่อกี้คือผมเอง ต่อ

การพูดถึงโลกตามสภาวะที่แท้จริงกับโลกปรากฏการณ์ที่เรารับรู้ทางประสาทสัมผัสพูดกับมาตั้งแต่ปรัชญากรีกโบราณ หรือเริ่มต้นปรัชญาที่แสดงหาปฐมธาตุของสรรพสิ่ง ทำนองว่าได้ที่เราเห็นได้เนี่ยมันคือโลกปรากฏการณ์ซึ่งต่างจากโลกตามที่มันเป็นจริงๆที่เห็นไม่ได้ด้วยตา

พอมาถึงยุคปรัชญาสมัยใหม่ก็เปลี่ยนวิธีพูดใหม่ เข่น Kant แบ่ง "สิ่งในตัวมันเอง" (thing- in- itself) เป็นสิ่งที่มนุษย์ไม่มีทางรู้ได้ เรารู้ได้เพียงปรากฏการณ์ที่ปรากฏต่อการรับรู้ของเรา (phenomena) ซึ่งมันปรากฏออกมาตามโครงสร้างการรับรู้ของความคิดของเรา ดังนั้นโลกที่เป็นจริงในตัวของมันเองจะมีหน้าตาอย่างไรเราไม่มีทางทราบ เราทราบตามที่โครงสร้างความคิด (จิต/สมอง?)ของเรากำหนดให้รู้ในแบบที่เรารู้ๆนี่แหละ

แล้วก็มีการ "สื่อกลาง" sense-data เรารับรู้ข้อมูลผัสสะไม่ใช่รับรู้ของจริงในตัวมันเอง เช่น เห็นแอ๊ปเปิ้ลสีแดง สีแดงที่เห็นได้เป็นเพียงsense-data ไม่ใช่สีแดงตามที่มันเป็นจริงๆ (แต่ก็มีทฤษฎีปฏิปักษ์ ที่ยืนยันว่าโลกที่เราเห็น/รับรู้ก็คือโลกที่มันจริงตามที่มันเป็นนั่นแหละ ...แล้วความเห็นของใครถูกของใครผิด ไม่มีกรรมการตัดสินครับ มีแต่ต่างฝ่ายต่างยืนยันว่าความเห็นของฉันมีเหตุผลนะ)

แล้วก็มาเล่นเรื่องภาษามัน ตกลงที่เรามาเถียงกันเรื่องจริงเท็จนี่มันเป็นเรื่องจริงเท็จของอะไรกันแน่ เป็นจริงเท็จของภาษา(หรือเรากำหนดขึ้นจากการใช้ภาษา...ไม่ใช้คำว่าสร้างก็ได้นะถ้ามันสะเทือนซาง หรืออ่านแล้วไม่ get น่ะ)หรือเป็นจริงเท็จของโลกในตัวมันเอง พูดอีกอย่างหนึ่งว่าจริงมันเดินตามการกำหนดของสิ่งที่ภาษาให้ความหมาย/อธิบาย หรือมันเดินตามกฎของการใช้ภาษากันแน่

แล้วก็มีความเห็นเป็นสองฝ่ายอยู่ดี คือ 1) ภาษามันสื่อความจริงของอะไรที่อยู่นอกโลกของภาษาได้นะ มันให้ความจริงของสิ่งที่มันให้ความหมาย/อธิบายได้ตรงเป๊ะเลย 2) มันไม่ใช่นะภาษามันให้ความจริงตามที่มันกำหนดนิยามให้ความหมายตัดสิน ซึ่งขึ้นอยู่กับกฎเกณฑ์และเกมการใช้ภาษาทั้งสิ้น

แล้วยังไงครับ ใครบอกว่าประเด็นปัญหาปรัชญาตาม 2) ถูกตีตกไป ตกตั้งแต่เมื่อไร

ทำไมยืนยัน 1) จึงสรุปได้ว่ารู้จริง ไม่ใช่ dogmatism แต่ยืนยัน 2) สรุปได้ว่าไม่รู้จริง และเป็น dogmatism (แถมเป็นสายพระ แล้วไง? มีความเป็นคนไม่เท่ากับ มีความสามารถเรียนรู้ได้ไม่เท่ากับพวกหัวนอกรึไง?)

ภาษาทำให้ปรัชญาและประวัติศาสตร์ดำเนินต่อไปได้ในระบบเวลาของมนุษย์

ทั้งปรัชญาและประวัติศาสตร์ มีภาษาครอบอยู่

ปัญหามีว่า...แล้วอนาคตล่ะ ภาษาครอบอนาคตไว้แล้ว.....หรือยัง?????