ฉันอยู่ในดินแดนประหลาด ในเมืองอันน่าสะพรึง

นึกถึงโกวเล้ง+วารีวายุ ขึ้นมาทันที

แต่ท่อนสุดท้ายนี่ยังไงๆอยู่ดูไม่ค่อยเข้ากันนะ

“ไก่ขันคืนละกี่ครั้ง
เธอไม่เคยรู้
เธอเพียงแว่วยินเมื่อยามรุ่งสาง
ขณะตื่นรับอรุณอย่างงัวเงีย

ประวัติศาสตร์ยาวนานเท่าไหร่
ทับถมไว้ด้วยอะไร
เธอไม่เคยรู้
เธอเพียงอ่านมันจากหน้าหนังสือ
และมองเห็นวันคืนอันเบิกบานเบื้องหน้า

โอ้เจ้าเด็กน้อย เหล่าเยาวชน
ฉันไม่อาจขู่เข็ญเฆี่ยนตีให้เธอเข้าใจอดีต
ฉันไม่ควรป้อนเธอด้วยอาหารขมขื่น
หากในดวงตาร่าเริงแจ่มใสของเธอ
ฉันมองเห็นแต่โลกเพียงครึ่งหนึ่ง

ในกระท่อมริมสวน
ในความมืด และความเปล่าเปลี่ยว
ฉันขับร้องเพลงเศร้าอยู่คนเดียว
ในยามที่เธอหลับนอน
ฉันซ่อนเร้นโลกอีกครึ่งหนึ่งเอาไว้
เพื่อวันคืนอันแจ่มใสของเธอ
จะไม่ถูกทำลาย”

(วารีวายุ พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2530 ‘รำลึกเหตุการณ์ 14 ตุลา’)