นิติราษฏร์ จะไม่สองมาตราฐานไปหน่อยเหรอกรณี112
เห็นขบวนการในการเลิกหรือแก้ไขประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112 นั้นเป็นไปอย่างเข้มข้น โดยประเด็นที่น่าสนใจจึงอยู่ทีว่ากฎหมายดังกล่าวเป็นปัญหาของประเทศจริงหรือไม่?

ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 บัญญัติเอาไว้ว่า:

มาตรา 112 ผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาดมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สามปีถึงสิบห้าปี

เมื่อพิจารณาดังนี้ก็แสดงให้เห็นว่าตราบใดที่ไม่มีใครไป “หมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือ แสดงความอาฆาดมาดร้าย” แล้ว ก็ไม่สมควรจะถูกลงโทษตามกฎหมายดังกล่าวได้เลย ดังนั้นการอ้างว่าประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 เป็นการจำกัดสิทธิเสรีภาพใน”การวิจารณ์” จึง”ไม่ใช่เรื่องจริง” ซึ่งความเป็นจริงแล้ว ประชาชน เจ้าพนักงาน ผู้พิพากษา และบุคคลสำคัญ ต่างก็ได้รับการคุ้มครองในกรณีที่ถูกหมิ่นประมาท หรือดูหมิ่น ทั้งสิ้นจากประมวลกฎหมายอาญา ดังเช่นประชาชนทั่วไปได้รับการคุ้มครองตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 393, 326, และ 328

มาตรา 393 ผู้ใดหมิ่นผู้อื่นซึ่งหน้าหรือด้วยการโฆษณา ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งเดือน หรือปรับไม่เกินหนึ่งพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 326 ผู้ใดใส่ความผู้อื่นต่อบุคคลที่สาม โดยประการที่น่าจะทำให้ผู้อื่นนั้นเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น หรือถูกเกลียดชัง ผู้นั้นกระทำการความผิดฐานหมิ่นประมาท ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือ ปรับไม่เกินสองหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 328 ถ้าความผิดฐานหมิ่นประมาทได้กระทำโดยการโฆษณาด้วยเอกสาร ภาพวาด ภาพระบายสี ภาพยนตร์ ภาพหรือตัวอักษรที่ทำให้ปรากฏไม่ว่าด้วยวิธีใดๆ แผ่นเสียง หรือสิ่งบันทึกเสียง บันทึกภาพ หรือบันทึกอักษร กระทำโดยการกระจายเสียง หรือการกระจายภาพ หรือโดยกระทำการป่าวประกาศด้วยวิธีอื่น ผู้กระทำต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปีและปรับไม่เกินสองแสนบาท

จะเห็นได้ว่าแม้แต่ประชาชนทั่วไปยังต้องได้รับการคุ้มครองทางกฎหมายกรณีการถูกดูหมิ่น และหมิ่นประมาทแล้ว พระมหากษัตริย์ก็ย่อมสมควรได้รับการคุ้มครองกรณีการถูกดูหมิ่น หรือหมิ่นประมาท หรือกรณีการถูกอาฆาดมาดร้ายเช่นกัน

คำถามประการถัดมาก็คือบทลงโทษมากไปหรือไม่ เพราะในขณะนี้มีคณะบุคคลได้พยายามเสนอแนวคิดให้ลดบทลงโทษ ให้ใกล้เคียงกับประชาชนโดยทั่วไป?

ก็ต้องตั้งคำถามว่าการดูหมิ่น หมิ่นประมาท และอาฆาดมาดร้ายต่อพระมหากษัตริย์ ซึ่งเป็นที่เคารพสักการะของปวงชนชาวไทย(ทั้งตามรัฐธรรมนูญมาตรา 8 และ ทั้งตามความรู้สึกของประชาชนส่วนใหญ่ในประเทศ) จะก่อให้เกิดความวุ่นวาย ขัดแย้งและการเผชิญหน้าจนถึงขั้นเป็นกลียุคหรือไม่?

ข้อสำคัญเหตุใดบุคคลต่างๆที่ออกมาเคลื่อนไหวยกเลิกประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 เหล่านี้กลับไม่คิดจะไปแก้ไขบทลงโทษบุคคลต่างๆที่มีความสำคัญในหลายระดับซึ่งมีบทลงโทษมากกว่าประชาชนทั่วไป แต่กลับมาสนใจในกรณี ดูหมิ่น หมิ่นประมาท หรือ อาฆาดมาดร้ายเฉพาะต่อสถาบันพระมหากษัตริย์แต่เพียงอย่างเดียว เช่น

มาตรา 136 ผู้ใดหมิ่นเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่ หรือเพราะได้กระทำตามหน้าที่ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสองพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 198 ผู้ใดหมิ่นศาลหรือผู้พิพากษาในการพิจารณาหรือพิพากษาคดีหรือกระทำการขัดขวางการพิจารณาหรือพิพากษาของศาล ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หนึ่งปีถึงเจ็ดปี หรือปรับตั้งแต่สองพันบาทถึงหนึ่งหมื่นสี่พันบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 135 ผู้ใดกระทำการใดๆ ต่อธงหรือเครื่องหมายอื่นใด อันมีความหมายถึงรัฐต่างประเทศซึ่งมีสัมพันธไมตรี เพื่อเหยียดหยามรัฐนั้น ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่พันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา134 ผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาดมาดร้ายผู้แทนรัฐต่างประเทศ ซึ่งได้รับแต่งตั้งให้มาสู่พระราชสำนัก ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หกเดือนถึงห้าปี หรือปรับตั้งแต่หนึ่งพันบาทถึงหนึ่งหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 133 ผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาดมาดร้ายราชาธิบดี ราชินี ราชสามี รัชทายาท หรือประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หนึ่งปีถึงเจ็ดปี หรือปรับตั้งแต่สองพันบาทถึงหนึ่งหมื่นสี่พันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ดังนั้นหากเป็นไปตามที่คณะนิติราษฎร์เสนอให้ลดอัตราโทษขั้นสูงต่อพระมหากษัตริย์ไม่เกิน 2 ปี จะอธิบายได้อย่างได้ว่า บทลงโทษในการถูกหมิ่นประมาท หรือดูหมิ่น ของพระมหากษัตริย์นั้น ต่ำกว่าราชาธิบดีหรือประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ ต่ำกว่าผู้แทนรัฐต่างประเทศ และต่ำกว่าผู้พิพากษา ดังนั้นการเสนอที่ไม่ครบรอบด้านนี้ย่อมถูกสังคมตั้งคำถามถึงเจตนาได้ว่าต้องการสนับสนุนให้เกิดการดูหมิ่น หมิ่นประมาท หรืออาฆาดมาดร้าย ต่อพระมหากษัตริย์ มากกว่ากลุ่มบุคคลเหล่านี้ใช่หรือไม่? ทั้งๆที่บุคคลเหล่านี้ต่างจากพระมหากษัตริย์ที่ได้รับการคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญในมาตรา 8 ซึ่งบัญญัติเอาไว้ว่า:

“มาตรา 8 องค์พระมหากษัตริย์ทรงดำรงอยู่ในฐานะอันเป็นที่เคารพสักการะ ผู้ใดจะละเมิดมิได้

ผู้ใดจะกล่าวหาหรือฟ้องร้องพระมหากษัตริย์ในทางใดๆ มิได้”

และความจริงที่ยิ่งไปกว่านั้น ที่นักวิชาการหรือสื่อมวลชนบางแขนงได้กล่าวร้ายและถากถางว่าประเทศไทย กำลังจะทำตัวไปอยู่นอกโลก เพราะสิทธิเสรีภาพในการแสดงออกนั้นถือเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่มนุษย์พึงมี แต่ในความเป็นจริงแล้วสหรัฐอเมริกาซึ่งมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องการลงโทษในประเทศไทยนั้น ก็มีกฎหมายคุ้มครองประธานาธิบดีไม่ให้ถูกดูหมิ่น หรือ อาฆาดมาดร้ายเช่นกัน และมีการบังคับใช้กฎหมายแล้ว หลายกรณี เช่น

กรณีที่นายจอห์นนี่ โลแกน สเปนเซอร์ ได้เขียนกลอนลงในเว็บไซต์ เมื่อ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2550 และอีกครั้งเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ.2552 ซึ่งกลอนดังกล่าวได้เขียนในลักษณะการบรรยายการใช้ปืนสไนเปอร์ยิงไปยังประธานาธิบดี ซึ่งไม่ได้ระบุว่าชื่ออะไร ศาลมลรัฐแคนตักกี้ได้ตัดสินว่าผิดและให้จำคุกนายจอห์นนี่ โลแกน สเปนเซอร์ 33 เดือน (จากโทษจำคุกสูงสุดได้ถึง 15 ปี)

เช่นเดียวกันกับกรณีของนายลุก แองเจิล ซึ่งเป็นวัยรุ่นชาวอังกฤษอายุ 17 ปี ได้ส่งอีเมล์ไปยังทำเนียบขาวของสหรัฐอเมริกา โดยเรียกประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาว่า prick ซึ่งหมายถึง อวัยวะเพศชาย ผลปรากฏว่าสหรัฐอเมริกาได้ใช้มาตรการตอบโต้ขึ้นบัญชีดำห้ามนายลุก แองเจิล เข้าประเทศสหรัฐอเมริกา

ขนาดประธานาธิบดีซึ่งมาจากการเลือกตั้งและมีวาระคราวละ 4 ปี แต่ไม่เกิน 2 สมัย ยังมีบทลงโทษผู้ที่ดูหมิ่นและหมิ่นประมาทที่เข้มงวดขนาดนี้ แต่พระมหากษัตริย์ไทยซึ่งอยู่ในฐานะเป็นที่เคารพสักการะและยังต้องดำรงสถานภาพและพระเกียรติจนหมดวาระเมื่อเปลี่ยนรัชกาลเท่านั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ประเทศไทยจะต้องมีกฎหมายในการปกป้องพระเกียรติของพระมหากษัตริย์ในฐานะประมุขแห่งรัฐเช่นกัน

คำถามในประเด็นถัดมาก็คือการใช้ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 มากลั่นแกล้งประชาชน หรือกลายเป็นเครื่องมือทางการเมือง ซึ่งคนที่น่าจะให้คำตอบในเรื่องที่ถูกกลั่นแกล้งทางการเมืองมากที่สุดในยุคนี้ชื่อ “สนธิ ลิ้มทองกุล”

เมื่อคืนวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 นายสนธิ ลิ้มทองกุล ได้ขึ้นเวทีพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่บริเวณสะพานมัฆวานรังสรรค์ แล้วได้นำเนื้อหาการปราศรัยของ น.ส.ดารณี ชาญเชิงศิลปะกุล (ดา ตอปิโด) เพื่อให้สังคมได้รับทราบการดูหมิ่น และอาฆาดมาดร้ายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอย่างไร โดยที่เจ้าหน้าที่รัฐไม่ดำเนินการจับกุมอะไรทั้งสิ้น แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจกลับดำเนินคดีอาญากับนายสนธิ ลิ้มทองกุล ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112

นายสนธิ ลิ้มทองกุล แสดงออกเพื่อปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์ ซึ่งความแตกต่างกันคนละขั้วกับเจตนาของ น.ส.ดารณี ชาญเชิงศิลปะกุล อย่างสิ้นเชิง ซึ่งได้พูดดูหมิ่น อาฆาดมาดร้ายต่อพระมหากษัตริย์ แต่ทั้งสองคนกลับถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจดำเนินคดีความอาญาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 เหมือนกันได้อย่างไร?

ในทางตรงกันข้ามแกนนำ นปช. บางคนยังได้แถลงข่าวส่งเสริมให้ถอนประกันตัวนายสนธิ ลิ้มทองกุล โดยอ้างประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 โดยอ้างว่าเพื่อความเท่าเทียมกัน ที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้น นักวิชาการที่ออกมาเคลื่อนไหวยกเลิกประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 ในวันนี้ กลับไม่ได้แสดงออกในทางสาธารณะหรือทางวิชาการ ในเรื่องความไม่เป็นธรรมกรณีนายสนธิ ลิ้มทองกุล ในเวลานั้นเลยแม้แต่น้อย

เช่นเดียวกับกรณีที่นายสนธิ ลิ้มทองกุล และ น.ส.สโรชา พรอุดมศักดิ์ ได้จัดรายการเมืองไทยรายสัปดาห์ และเมืองไทยรายสัปดาห์สัญจร เมื่อพ.ศ. 2548 แล้วแสดงความเห็นการกระทำไม่เหมาะสมของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ต่อพระราชอำนาจและสถาบันพระมหากษัตริย์ ผลปรากฏว่า นายสนธิ ลิ้มทองกุล และ น.ส. สโรชา พรอุดมศักดิ์ กลับถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายพื้นที่ทั่วประเทศไล่ฟ้องเอาผิดตามประมวลกฎหมาอาญามาตรา 112 ในข้อหาหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาดมาดร้ายพระมหากษัตริย์ ทั้งๆที่พฤติกรรมของทั้งสองคนตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง

แต่เรากลับไม่เห็นนักวิชาการที่อ้างความไม่เป็นธรรมในเรื่องประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 ในเวลานี้ ได้ออกมาสู้และแสดงความเห็นเพื่อให้ความเป็นธรรมให้กับนายสนธิ ลิ้มทองกุล และน.ส.สโรชา พรอุดมศักดิ์ ในเวลานั้นแต่ประการใด ?

จึงย่อมทำให้เกิดความสงสัยได้ว่า นักวิชาการเหล่านี้เขาเคลื่อนไหวเฉพาะคนที่ถูกดำเนินคดีอาญาตามประมวลกฎหมายอาญาที่ได้กระทำผิดจริงๆ แต่กลับไม่เคยเคลื่อนไหวให้กับคนที่ถูกกลั่นแกล้งรังแก เพียงเพราะเขาเหล่านั้นแสดงออกด้วยเจตนาปกป้องรักษาสถาบันพระมหากษัตริย์ ใช่หรือไม่?

เมื่อถึงประเด็นนี้จึงย่อมเป็นที่ชัดเจนว่าปัญหาที่แท้จริงในวันนี้ไม่ใช่ “ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112” แต่ปัญหาอยู่ที่ “การบังคับใช้กฎหมาย” ซึ่งอยู่ที่การตัดสินใจของ “เจ้าหน้าที่รัฐ” ที่อยู่ภายใต้อำนาจทางการเมืองต่างหาก ในการพิจารณาเส้นแบ่งและเป้าหมายระหว่าง “การวิจารณ์และพูดถึงพระมหากษัตริย์” กับ “การดูหมิ่น หมิ่นประมาท หรืออาฆาดมาดร้าย” ซึ่งสองประการนี้มีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ความจริงแล้วพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ไม่เคยทรงปิดกั้นเรื่อง “การวิจารณ์”พระองค์ท่าน โดยในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้มีกระแสพระราชดำรัสในเรื่องนี้ ซึ่งเป็นผลทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจทั่วประเทศต้องหยุดการดำเนินคดีความอาญาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 กับนายสนธิ ลิ้มทองกุล และ น.ส.สโรชา พรอุดมศักดิ์ ในวันถัดมา โดยพระราชดำรัสในครั้งนั้นความตอนหนึ่งว่า:

“แต่อย่างไรก็ตามเข้าคุกแล้ว ถ้าเป็นการละเมิดพระมหากษัตริย์ พระมหากษัตริย์เองเดือดร้อน เดือดร้อนหลายทาง ทางหนึ่งต่างประเทศเค้ามองเมืองไทยพูดวิจารณ์พระมหากษัตริย์ไม่ได้ วิจารณ์ไม่ได้ก็เข้าคุก มีเข้าคุก เดือดร้อนพระมหากษัตริย์ ต้องบอกว่า เข้าคุกแล้วต้องให้อภัย ที่เค้าด่าเราอย่างหนักๆ ฝรั่งเค้าบอกว่าในเมืองไทย พระมหากษัตริย์ถูกด่าเข้าคุก ที่จริงควรจะเข้าคุก แต่เพราะฝรั่งบอกอย่างนั้น ก็ไม่ให้เข้า ไม่มีใครกล้าเอาคนที่ด่าพระมหากษัตริย์เข้าคุก เพราะพระมหากษัตริย์เดือดร้อน เพราะเค้าหาว่าพระมหากษัตริย์เป็นคนที่ไม่ดี อย่างน้อยๆที่สุดก็เป็นคนที่จั๊กจี้ ใครมาว่าสักนิดก็บอกให้เข้าคุก ที่จริงพระมหากษัตริย์ไม่เคยบอกให้เข้าคุก...

“อันนี้นักกฎหมายก็สอนนายกฯ บอกว่าต้องฟ้อง ต้องลงโทษ นี่ขอสอนนายกฯว่า ใครบอกว่าให้ลงโทษ อย่าลงโทษเค้า ลงโทษไม่ดี ลงท้ายไม่ใช่นายกฯเดือดร้อน แต่พระมหากษัตริย์เดือดร้อน หรืออยากให้พระมหากษัตริย์เดือดร้อน ก็ไม่รู้นะ เค้าทำผิดด่าพระมหากษัตริย์ เพื่อที่จะให้พระมหากษัตริย์เดือดร้อน แล้วเดือดร้อนจริงๆเพราะใครมาด่าเราชอบหรือไม่ ไม่ชอบ แต่ถ้านายกฯเกิดลงโทษแย่เลย แล้วนักกฎหมายต่างๆ ก็จะให้ลงโทษที่ด่าพระมหากษัตริย์ ทำไปทำมาเลยต้องเอาวะ เค้าด่านายกฯ ถ้าด่านายกฯ เดือดร้อนไหม ไม่ควรจะเดือดร้อน แต่ถ้าด่านายกฯ พระมหากษัตริย์ไม่เดือดร้อน เพราะว่าเป็นเรื่องของนายกฯ แต่ถ้าเค้าด่าพระมหากษัตริย์นายกฯเดือดร้อน เพราะว่าต้องเป็นคนจัดการ เรื่องมันยุ่งอย่างนี้”

สำหรับคนไทยแล้วพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเป็นศูนย์รวมจิตใจและจิตวิญญาณของคนในชาติ ที่ปวงชนชาวไทยต่างเคารพสักการะ ไม่ใช่เพราะบรรพบุรุษได้สั่งสอนตกทอดกันมา หรือเป็นเพราะรัฐธรรมนูญบัญญัติเอาไว้ หากแต่เป็นเพราะเหล่าปวงชนชาวไทยได้เห็นประจักษ์ชัดว่าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเป็นพระมหากษัตริย์ที่ทรงทศพิธราชธรรมและทรงพระราชกรณียกิจอย่างมากมาย ก่อให้เกิดประโยชน์ต่อประเทศชาติและพสกนิกรชาวไทยทั่วประเทศ ประชาชนชาวไทยจึงได้เคารพสักการะ เทิดทูน และพร้อมปกป้องด้วยชีวิต โดยไม่ต้องมีกฎหมายใดๆ มาบัญญัติทั้งสิ้น

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล สมสาก จะระยะยาวหรือระยะสั้น
112 มันต้องมีคนค้านอย่างแน่นอน การเสนออะไรควรเอาเรื่องที่มันเป็นไปได้หน่อยไม่ใช่เอาความมันอย่างเดียว
ถือว่าอำมหิตอย่างมากนะ ที่ทำให้ชาวบ้านออกมาเข่นฆ่ากัน จรรยาบรรณนักวิชาการมันไปไหนหมด
ชื่อของปิยบุตร แสงกนกกุล แม้จะเป็นหนึ่งในกลุ่มนิติราษฎร์ แต่ก็ถูกวรเจตน์ ภาคีรัตน์ บดบังมานาน แต่อยู่ๆ คนที่คมสัน โพธิ์คง เรียกว่าเด็กเมื่อวานซืนก็กลายเป็นคนดัง “ชั่วข้ามคืน”

เมื่อเขาเสนอให้ยกเลิกกฎหมายอาญา มาตรา 112 และเสนอให้ห้ามพระมหากษัตริย์มีพระราชดำรัสต่อสาธารณะ

ปิยบุตร มีเฟซบุ๊กของตัวเองเหมือนกันผมเข้าไปดู เขามีเพื่อนเพียง 6 คน ส่วนใหญ่โพสต์ข้อความเรื่องอาหารมากกว่าเรื่องการเมือง ยกเว้นโพสต์สุดท้าย เมื่อวันที่ 9 มีนาคมปี 2553 หลังจากนั้นปิยบุตรก็ไม่ได้เข้ามาเล่นเฟซบุ๊กอีกเลย

ท้ายสุดเขาโพสต์รูป “ตัดต่อ” คุณสนธิ ลิ้มทองกุล ยืนคู่กับทักษิณ แล้วโพสต์ข้อความว่า “ใครคือคุณ คุณคือใคร?” เป็นหัวเรื่องพร้อมมีคำบรรยายว่า

“Result: อดีตนายกรัฐมนตรี : พันตำรวจโท ดร.ทักษิณ ชินวัตร-รวยขนาดนี้กรูจะซื้ออะไรก็ได้ เงินที่ได้ก็ได้ก่อนจะมาเล่นการเมืองแท้ๆ แต่เจือกมาหาว่ากรูคอร์รัปชันมั่งล่ะ ขายชาติมั่งหล่ะ กรูไม่มาเล่นการเมืองกรูก็มีกินมีใช้ไม่ต้องทำอะไรนอนใช้ตังค์อย่างเดียวยังได้เลย ลูกเมียก็เตือนว่าอย่าเลยพ่ออย่าเข้าการเมืองไทยเลย แ.้งแ.๊กกันมานานแล้ว บ่น..นนน (อุตส่าห์จะมาช่วยคนจน แต่ดันไปสะดุดเท้าคนรวยบางคน) ซวยจริงๆ เลยกรูนี่...”

ในโพสต์นั้นมีคนเข้ามาคลิก like 3 คน หนึ่งนั้นคือตัวปิยบุตรเอง และอีกคนคือ Taona Sonakul

“เต่านา” เป็นชื่อเล่นของ ม.ล.มิ่งมงคล โสณกุล บุตรคนโตของหม่อมราชวงศ์จัตุมงคล โสณกุล อดีตผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย กับ รัชนี คชเสนี เป็นพี่สาวต่างมารดาของหม่อมหลวงอภิมงคล โสณกุล

ในท้ายโพสต์ของตัวเอง ปิยบุตรยังเข้าไปโพสต์ข้อความต่อไว้ด้วยว่า “เห็นว่าพึ่งผ่านวันเกิดแป๊ะลิ้มมาไม่นาน ขอร่วมถีบด้วย ฮี่ฮี่”

ข้อความในเฟซบุ๊ก 2-3 บรรทัด อาจไม่อาจตัดสินตัวตนของปิยบุตรได้ แต่เราก็คงเห็นจุดยืนภายใต้บทบาทของเขาได้

อย่างไรก็ตาม หลังได้ยินข้อเสนอของปิยบุตร ทำให้ผมนึกไปถึง “ปฏิญญาฟินแลนด์” ที่เป็นประเด็นฮือฮาเมื่อหลายปีก่อน

1. สร้างระบบรัฐบาลแบบพรรคการเมืองเดียว 2. เปลี่ยนระบบราชการให้อยู่ภายใต้อำนาจสั่งการของพรรคการเมือง 3. การแปรรูปรัฐวิสาหกิจให้กลายเป็นของภาคเอกชน เพื่อสร้างระบบทุนนิยมที่สมบูรณ์แบบ พร้อมที่จะพลิกเป็นระบบคอมมิวนิสต์ 4. ลดทอนความสำคัญของสถาบันกษัตริย์หรือทำให้สถาบันพระมหากษัตริย์กลายเป็นเพียงสัญลักษณ์ 5. สร้างระบบพรรคการเมืองแบบรวมอำนาจที่กรรมการบริหารพรรคและผู้นำพรรค

นัยความหมายในข้อที่ 4 และข้อเสนอของปิยบุตรนี้เองที่สอดคล้องกันอย่างไม่ต้องสงสัย

ความคิดของปิยบุตรเป็นความคิดสกุลเดียวกับสมศักดิ์ เจียมธีรสกุล คนที่เคลื่อนไหวหนักที่สุดในรอบหลายปี เพื่อลดทอนบทบาทและสถานะของสถาบันพระ มหากษัตริย์ในสังคมไทย จริงอยู่แม้สมศักดิ์จะเป็นหนึ่งในบุคคลที่ถูกดำเนินคดีตามมาตรา 112 แต่ถ้ามาตรา 112 ถูกใช้อย่างไม่มีเหตุผลอย่างที่สมศักดิ์และพวกโจมตีสมศักดิ์ก็คงถูกดำเนินคดีด้วยมาตรา 112 ไปแล้วหลายกระทง

เพราะสมศักดิ์วิจารณ์สถานะและบทบาทของสถาบันพระมหากษัตริย์แทบทุกวัน

และพระราชดำรัสของในหลวงที่ให้ไว้เมื่อปี 2548 ก็ยืนยันว่า พระมหากษัตริย์ก็วิจารณ์ได้ ไม่เช่นนั้นพระมหากษัตริย์ก็ไม่ใช่คน

แต่การวิจารณ์ก็มีขอบเขตของมันอยู่ไม่ว่าจะกระทำต่อพระมหากษัตริย์หรือคนธรรมดา

สมศักดิ์ยืนยันว่า ต้องยกเลิกมาตรา 112 ไม่ใช่ปรับปรุงแก้ไขปรับอัตราโทษลงมา หรือตั้งคณะกรรมการขึ้นมากลั่นกรองการบังคับใช้กฎหมายมาตรานี้เหมือนนัก วิชาการบางฝ่าย หรือข้อเสนอให้ปรับมาตรา 112 กลับไปแบบก่อน 6 ตุลา 2519 คือมีโทษจำคุกไม่เกิน 7 ปี

สมศักดิ์โกรธมากที่ร.ต.ท.เฉลิม อยู่บำรุง ประกาศจะจัดการกับเว็บหมิ่นและประกาศว่าไม่แก้ไขมาตรา 112 โดยเด็ดขาดถึงกับประกาศว่า จะหาทางติดต่อเพื่อฟ้องร้องพฤติกรรมของเฉลิมต่อทักษิณ และขู่ว่าถ้าทักษิณไม่จัดการเฉลิมก็จะเปิดโปงทักษิณ

อ่านแล้วก็ขำดี

ความคิดของปิยบุตรสอดคล้องกับสมศักดิ์ ที่อ้างว่าประเทศประชาธิปไตยไม่อนุญาตให้ Unelected Head of State (ประมุขรัฐที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง) เช่น ประธานาธิบดีแบบพิธีการที่แต่งตั้งโดยรัฐบาลพูดอะไรด้วยตัวเองต่อสาธารณะ

การห้ามพระมหากษัตริย์แสดงความเห็นต่อสาธารณะหรือต้องให้รัฐบาลตรวจบทก่อนนั้น เป็นทัศนะของเผด็จการไม่ใช่ประชาธิปไตย นอกจากนั้นไม่เพียงแต่เป็นการละเมิดสิทธิของพระมหากษัตริย์ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ยังเป็นการละเมิดสิทธิของคนที่เคารพและเทิดทูนสถาบันพระมหากษัตริย์ด้วย

ผมห้ามคนที่สมศักดิ์เคารพรักสักคนพูดกับสมศักดิ์ได้ไหม ผมห้ามสมศักดิ์ได้ยินเสียงของเขาได้ไหม ผมขอตรวจบทก่อนที่เขาจะพูดกับสมศักดิ์ได้ไหม

พวกเขาห้ามมีกฎหมายเอาผิดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาทหรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ทั้งที่การกระทำแบบนี้กับคนธรรมดาก็ยังเป็นเรื่องต้องห้าม แถมยังห้ามพระมหากษัตริย์ทรงมีพระราชดำรัสกับประชาชน

พวกที่ค้านมาตรา 112 มักมีตรรกะที่ตลกแบบนี้ เมื่อเขาถามว่า ถ้าเมืองไทยไม่มีมาตรา 112 ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคง คือ การคุ้มครองประมุขของรัฐ แต่มีกฎหมายคุ้มครองประมุขของต่างประเทศ แปลว่าเรามีกฎหมายคุ้มครองประมุขของชาติอื่นทุกชาติแต่ไม่มีกฎหมายคุ้มครองประมุขของตัวเอง พวกนี้ก็จะโต้ว่า กฎหมายคุ้มครองประมุขของต่างชาติไม่เคยมีการบังคับใช้ พอเขาบอกว่า กฎหมายคุ้มครองเจ้าในต่างประเทศก็มี พวกนี้ก็บอกว่าถึงมีก็ไม่มีการบังคับใช้

เอ้ยแล้วทำไมเราต้องตามฝรั่งมันด้วย ถ้ามันมีกฎหมายแล้วไม่เคารพกฎหมายของตัวเองก็เรื่องของมันสิ แล้วกฎหมายจะบังคับใช้ได้ไหมถ้าไม่มีคนฝ่าฝืนกฎหมาย

พวกนี้ไม่พูดเลยว่า แม้กฎหมายไทยจะมีบทบัญญัติโทษไว้สูง แต่กฎหมายไทยไม่เคยลงโทษขั้นสูงสุดเลย แม้แต่คดีชายที่ส่ง SMS ศาลก็ลงโทษสูงกว่าขั้นต่ำสุดแค่ 2 ปี เพียงแต่ชายคนนี้ทำผิดหลายครั้ง และคดีความผิดตามมาตรา 112 เมื่อขอพระราชทานอภัยโทษจะได้รับการอภัยให้พ้นโทษทุกครั้ง

เพียงแต่ประเด็นสำคัญก็คือต้องมีการบังคับใช้กฎหมายมาตรานี้อย่างเป็นธรรมเท่านั้นเอง

สมศักดิ์บอกว่า ในอังกฤษไม่มีการใช้กฎหมายแบบนี้มากว่า 100 ปีแล้ว ทั้งๆ ที่-ยกตัวอย่าง-รายการทีวีล้อเลียน เสียดสี ควีน ประเภทว่า “Stupid” (ไม่ต้องพูดถึงล้อเลียน เสียดสี เจ้าคนอื่นๆ)

หรือในเนเธอร์แลนด์ ที่นานเป็นชาติ มีการใช้ที จึงแค่ปรับไม่กี่พันเหรียญ คนที่ด่าควีนเป็น “Whore”

ฯลฯ

ผมก็เลยไม่รู้ว่า สมศักดิ์ต้องการกล่าวถ้อยคำเหล่านั้นหรือต้องการวิพากษ์วิจารณ์บทบาท และสถานะของสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งสมศักดิ์ทำอยู่ทุกวันกันแน่ คือ มีกฎหมายได้แต่ห้ามบังคับใช้กับไม่ให้มีกฎหมายจะได้ด่าทอกันสนุกปากแบบที่พวกแฝงตัวอยู่ในออนไลน์ทำอยู่

ม.112 ขนาดไม่ยืนในโรงหนัง ก็เข้าคุกได้ 5555555 ประเทศสารขันณ์ มีคนบางพวก บอกว่าไม่มีปัญหา 55555

อ่อนว่ะ

รู้กระทั่งรู้ว่าถ้าเขียนรัฐธรรมนูญ (ฉบับหน้าแหลมฟันดำ)ออกมาในแนวนี้ จะต้องเกิดปัญหา และจะต้องถูกประชาชนขอแก้ไขหรือยกเลิกในภายหลัง ทำให้สิ้นเปลืองงบประมาณจำนวนมาก เหล่านักวิชาการที่ได้รับแต่ตั้งจาก คณะรัฐประหาร ปี 2549 ยังดันทุรังร่างออกมาแล้วให้ประชาชนลงประชามติ แล้วยังออกมาบอกประชาชนว่ารับๆไปก่อนเถอะแล้วค่อยมาแก้ภายหลัง พอประชาชนเข้าชื่อจะขอแก้ไข กลับพากันออกมาค้านหัวชนฝา และยังมาขู่ว่าจะพากันรัฐประหารอีกด้วย ก็รู้อยู่ว่ามันมีปัญหาทำไมจึงไม่ร่างให้เป็นประชาธิปไตย แบบนานาอารยะประเทศเขาบ้าง ...เฮ้อเหนื่อยหน่ายกับบุคคลเหล่านั้นเสียจริง

คุณ MI จะไม่บิดเบือนกฎหมายมากเกินไปหรือเปล่าครับ
ที่คุณอ้างเรื่องหมิ่นประมาทคนธรรมดา ก็ผิดตาม 326 อาญา พนักงานก็ผิดตาม 136 อาญาน่ะ ต้องดูก่อนนะครับ บทบัญญัติพวกนี้ไม่ใช่เเด็ดขาดนะครับ
มีการยอมให้พิสูจน์ยกเว้นความผิดได้นะครับ
แต่ถามว่าในกรณีหมิ่นเจ้านี่ ถ้าพูดเรื่องจริง เป็นประโยชน์กับสาธาสรณชน หรือวิจารณ์โดยสุจริตนี่ เช่นวางตัวไม่เหมาะสมอยน่างไร เล่นพวกอย่างไร เข้าข้างสีไหนอย่างไร ออกมาพูดสนับสนุนฝ่ายอย่างไร
หรือโครงการเจ้าไม่ดีอย่างไร ทำเสียหายอย่างใด
คุณพูดได้ไหมครับ มันกลายเป็นเรื่องเอาผิดกันเด็ดขาด สมมุติว่า เจ้าไปต่างประเทศ แล้วเกิดไปทำไม่ดี ไปเที่ยวหญิงหากิน หรือไปสูบยา ค้ายา เมากัญชา สมมุติตัวอย่างแบบนี้ ผมเห็นว่าไม่ควร ผมไปเขียนเข้า ผมผิดใช่ไหมครับ ผมพิสูจน์ได้ไหมว่า พระจริยาวัตรของเจ้าองค์นั้นไม่ดีอย่างไรก็ไม่ได้ แต่ของทั่วโลกเขาวิจารณืได้เพราะนี่คือ ประโยชน์ของสาธารณชน และคุณเป็นตัวแทนของสาธารณชนคน 64 ล้านนะครับ

นี่ไงครับ ที่กฎหมาย 112 มีปัญหา ผมพูดชัดๆง่ายๆ ไม่ต้องเปิดตัวบทนะครับ ไม่มั่ว ลองตอบซีครับว่า ผมยกตัวอย่างผิดไหม
หรือกรณีคุณยกตัวอย่างหมิ่นประธานธิบดี มันไม่มีครับ ในกฎหมายสหรัฐ เขาวิจารณ์ประธานาธิบดีกันทั้งเมือง ผมอยู่อเมริกามานานมาก อย่ามั่วเลยครับ ใครก็รู้ คดีที่คุณยกมา เอามาอ้างชัดๆ เลยครับ ผมเกรงว่าจะเป็นคดีข้อหาขู่ทำร้ายคน ในอเมริกาถือเป็นเรื่องร้ายแรงนะครับ ไม่ใช่คดีหมิ่นประธานาธิบดี อย่าสับสนระหว่าง thereatening others และ defamation ครับ

แหม นักกฎหมายเหลืองจะมี ก็น่าจะหาคนเก่งกว่านี้นะครับ นี่ผมยังไม่ต้องเปิดตำรากฎหมายมาลุยคุณ คุณ Mi ก็เน่าแล้วครับ อย่ามั่วครับ

คุณพูดได้ไหมครับ มันกลายเป็นเรื่องเอาผิดกันเด็ดขาด สมมุติว่า เจ้าไปต่างประเทศ แล้วเกิดไปทำไม่ดี ไปเที่ยวหญิงหากิน หรือไปสูบยา ค้ายา เมากัญชา สมมุติตัวอย่างแบบนี้ ผมเห็นว่าไม่ควร ผมไปเขียนเข้า ผมผิดใช่ไหมครับ ผมพิสูจน์ได้ไหมว่า พระจริยาวัตรของเจ้าองค์นั้นไม่ดีอย่างไรก็ไม่ได้ แต่ของทั่วโลกเขาวิจารณืได้เพราะนี่คือ ประโยชน์ของสาธารณชน และคุณเป็นตัวแทนของสาธารณชนคน 64 ล้านนะครับ
แถมหน่อย คุณจะตามเจ้าไปถึงห้องนอนเลยหรือไง เสรีชน สิทธิส่วนบุคคล ถ้าเกิดมีคนอยากดูคุณเอากับเมียคุณขอตามไปห้องนอน ผมวิจารณ์ว่า penis คุณเล็กเกิดไป คงไม่มัน หรือเอาเรื่องบนเตียงของคุณมาวิจารณ์ มันมีสิทธิได้ไหม แต่อย่างว่าพวกล้มก็คือล้ม อธิบายไปก็เท่านั้น

พวกเมริงจบมาจากสถาบันไหน?
พวกเมริงใช้ทุนอะไรเรียน?
พวกเมริงใช้เงินสกุลอะไรจับจ่ายทุกวันนี้?
อย่างพวกเมริงไม่ใช่นักวิชาการหรอก ควรเรียกว่า "ไอพวกเusคุณ" น่ะ...เหมาะสมกว่า

ดีมาก!! คิดอย่างไร ต้องการรัฐธรรมนูญอย่างไรก็เสนอมาแบบนี้ แสดงความคิดเห็นแบบเปิดกว้างแบบนี้
บ้านเรามีการแสดงเสรีภาพทางความคิดเห็นอย่างมีเหตุผลดีกว่าแต่ก่อนเยอะเลย

เบื่อแล้วม๊อบบ้าๆบอๆ เดี๋ยวก็ปิดถนน ปิดสนามบิน เผาศาลากลาง เอาคนมาประท้วงเดือดร้อนคนอื่น

เอาใจช่วยทั้งคนที่สนับสนุนและคัดค้าน หาข้อสรุปกันให้ได้อย่างสันติ เป็นตัวอย่างที่ดีในการการแก้ปัญหาความแตกต่างทางความคิดในบ้านเรา

คุณ วรเจตน์ นิติราษฎร์ หมอตุลย์ ผู้ที่มีบทบาททุกๆท่าน ดูแลตัวเองให้ดีละกัน อย่ามาเป็นอะไรตอนนี้
เด๊๋ยวจะมีคนเอาศพไปแห่ ไปใช้ประโยชน์ ไปปลุกม๊อบบ้าๆบอๆออกมาอีก เพราะนักการเมืองบ้านเรามันเหี้ย อะไรได้ประโยชน์ มันทำ!!

อ่านกรอบเนื้อหาแล้วก็ชอบนะ น่าจะออกมาดี

ข้อเสนอ--ผู้พิพากษาศาลสูงและตุลาการศาลสูง ต้องได้รับการเสนอชื่อโดยคณะรัฐมนตรี และได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภา--

ก็ดีนะแต่กลัวอำนาจไปอยู่ในมือ นักการเมืองประเภท "ผมไม่ผิด กฎหมายเขียนมาผิด" หรือพวกที่พอเปลี่ยนรัฐบาลก็เปลี่ยน ผบตร. ผบทบ. เปลี่ยนผู้ว่าเป็นพวกตน แบบนี้ต่อไปเปลี่ยนรัฐบาล มันเปลี่ยนศาลแน่ จะมีปํญหาตามมาอีกเยอะ

ผมไม่มีความรู้เรื่องกฎหมาย แต่อยากให้การพิจารณาคดีต่างๆมีการเปิดเผยข้อเท็จจริงมากกว่านี้ มากกว่าการไปกำหนดว่า ผู้พิพากษา ต้องได้รับการเสนอชื่อโดยใคร

**ผมชอบหลายๆความคิดเห็นของคุณ MI6 นะ ผมรู้สึกว่าเวปนี้แดงเยอะแล้ว มีคุณ MI6 ผมจะได้อ่านความคิดเห็นหลายๆแบบมั่ง
**ผมไม่เหลือง ผมไม่แดง แต่เกลียดความรุนแรง เพราะ ประชาชนไม่เคยได้ประโยชน์จริงๆ มีแต่นักการเมืองมันเสวยสุข

คนธรรมดาไม่มืกะลาครอบหัว ความคิดเป็นอิสระรักอิสระภาพ ความเสมอภาพเคารพภารดรภาพ

สามารถเข้าใจเข้าถึงการอธิบายตอบคำถามผู้เห็นต่างได้ชัดเจนปราสจากข้อสงสัยและขอเอากำลัง

ใจหนุนนิติราษฏร์ และเชื่อแน่ธรรมะ ย่อมชนะ อธรรม และเชื่อแน่กฎแห่งกรรม ทำดีย่อมได้ดี

น้ำลด ตอผุด ทุกสิ่งย่อมมีอายุไข เจริญขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป มันเป็นกฏธรรมชาติ เจริญลาภ เสื่อมลาภ

มันเป็นของมันเช่นนี้แล

-สิ่งที่นิติราษฎร์เขาเสนอเขาต้องการให้สถาบันปลอดจากการเมืองจริงๆต่างหาก และเขาก็ยึดมั่นในหลักประชาธิปไตยอำนาจเป็นของมวลชน ผมไม่รู้ว่าทำไมท่านM16จึงพยายามยัดข้อหาให้กลุ่มนิติราษฎร์และประชาชนที่หนุนให้แก้ไขและปรับปรุง112ว่าเป็นพวกไม่จงรักภัภดีและต้องการล้มสถาบัน ท่านM16เอาอะไรมาวัดและหลักฐานอะไรมากล่าวหาประชาชนอีกฝ่ายว่าไม่จงรักภัภดีต่อสถาบัน การกระทำของพวกท่านที่อ้าง112กล่าวหาใส่ร้ายป้ายสีฝ่ายตรงข้ามนี้ล่ะเป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุด ที่จะต้องยกสถาบันให้ปลอดจากการเมืองจริงๆเสียที ถ้าผมจะบอกว่าM16เป็นพวกแอบอ้างสถาบันกล่าวหาใส่ร้ายป้ายสีคนอืนๆท่านM16ก็คงจะไม่ยอม ก็เหมือนคนที่ท่านM16กล่าวหาว่าเขาไม่จงรักภัภดีพวกเขาก็ไม่ยอมรับเหมือนกัน ทางที่ดียกสถาบันเหนือการเมืองตามแนวทางของนิติราษฎร์ดีที่สุดแล้ว
-ในเมือบอกชาวโลกว่าประเทศไทยปกครองโดยกฎหมายรัฐธรรมนูญระบอบประชาธิปไตยเราก็ต้องยกรัฐธรรมนูญของประชาชนให้อยู่เหนือกลุ่มการเมืองต่างๆแม้แต่สถาบันต้องอยู่ใต้รัฐธรรมนูญของประชาชนจริงๆเสียที แต่สถาบันก็ต้องอยู่เหนือกฎหมายทั่วไปและการแอบอ้างสถาบันเพือหวังผลทางการเมืองก็ไม่ควรจะเกิดขึ้นอีก นี้ล่ะสิ่งที่นิติราษฎร์ต้องการจะทำ แล้วท่านM16ไม่เห็นด้วยตรงไหนหรือว่ามันจะทำให้พวกท่านM16ไม่สามารถแอบอ้างว่าปกป้องสถาบันแล้วกล่าวหาฝ่ายตรงข้ามว่าไม่จงรักภัภดีไม่ได้ การภัภดีหรือไม่ภัภดีมันไม่ได้อยู่ที่การกล่าวหาคนอืนหรอกแต่มันอยู่ที่การกระทำทั้งข้างหน้าและหลับหลัง อย่างพวกท่านM16อ้างว่าภัภดีแต่พยายามแยกสถาบันออกจากศัตรูทางการเมืองของตัวเองทั้งๆที่จริงประชาชนทุกภาคส่วนเขาก็รักเคารพพอๆกัน แต่แค่คนอีกพวกหนึ่งเป็นศัตรูความคิดทางการเมืองของพวกตนแค่นั้นและพวกตนมีมวลชนน้อยกว่าก็เลยลากสถาบันลงมาเล่นเพือหวังดึงมวลชนเพือหวังผลทางการเมือง และตลอด4-5ปีและปัจจุบันก็ยังเล่นแผ่นนี้อยู่ใช่ไม่ใช่

- "เว้นความผิด" น่าจะไม่มีนะครับ แต่ถ้าหมายถึงรอลงอาญา เขาก็มีกระบวนการอยู่ แต่ที่แน่ ๆ คือถ้าถูกพิสูจน์ความผิด โดยจำเลยไม่รับผิด ไม่น่าจะมีนะ
- สิ่งที่นิติราษฎร์ คิดยังไงดี ณ วันนี้เขายังอยู่ในส่วนวิชาการ โดย ม.112 หรือยัง ที่เขียน ๆ มาก็เป็นวิธีที่ทำแล้วไม่โดยไม่ใช่หรือ ปัญหาอยู่ที่สิ่งที่คุณฟังมา หรือสิ่งที่เชื่อมันความจริงหรือความคิดส่วนตัว และหลาย ๆ เหตุการเขาก็เข้าสู่กระบวนการไม่ใช่ หรือแล้วจะมาพูดเพื่ออะไร ถามใจตัวเองดู สร้างสรรค์หรือทำลาย หลายความรู้สึกก็พอเข้าใจได้ แต่ถ้าท่านมีนายกที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตอบคำตอบแบบซ้ำ ๆ มี รมต.ที่ติด blacklist หรือ เป็นประเทศทีมีนายกมากว่าหนึงคนมี นายกนอกรัฐธรรมนูญอยู่ดูไบ นายกทำงานการเมืองในสภา และนายกหุ่นชื่อดังแต่งตัวเก่งกว่าทำงาน ก็ไม่เห็นท่านทั้งหลายเดือดร้อนไม่ใช่หรือ มันเป็นหน้าตาประเทศหรือปล่าว เป็นตัวแทนคนไทยหรือปล่าว และที่สำคัญแยกให้ออกอะไรเป็นการกระทำส่วนตัว อะไรคือตัวแทนประเทศ กรณีเรื่องการไปงานศพของน้องโบว์ ความจริงคือน้องเขาจงรักภักดีแน่นอน ถึงจะโดนหลอกมาก็ตาม ท่านจะใจแคบว่าเขาร่วมชุมนุนสีนึงแล้ว ทุกอย่างต้องเป็นอีกแบบถูกต้องหรือ!!
- น่าจะแยกให้ออก อะไรหมิ่นประมาทอะไรวิจารณ์การทำงาน ประธานาธิบดีเขาเลือกตั้งมาที่พ่วงมาคือการใช้เงินภาษีของประชาชน ถ้าคนจ่ายภาษีแล้วห้ามวิจารณ์นายก ของแลกไม่ต้องจ่ายภาษียินดี มันคือเหตุผลของการวิจารณ์ผู้นำได้ แต่กษัตริย์ไม่ใช่ ไม่มีการเลือกตั้ง เกิดจากการสืบเชื่อสาย ไม่ได้เอาเงินภาษีท่านไปบริหาร และที่สำคัญต้นตระกูลบรรพบุรุษกษัตริย์คือผู้นำที่สร้างประเทศไทยได้และมีอยู่จนถึงทุกวันนี้ ฐานะทางสังคมผิดกัน ความสำคัญต่างกัน และไม่ได้มีผลกับชีวิตประจำวันท่านจนดำรงค์อยู่ไม่ได้ ทำไมต้องเอาให้ได้กับคนเดียวแล้วปล่อยฝูงนักการเมืองทำเลวอะไรก็ได้ เป็นเจ้านาย นายทุน หรือเลวพอกัน