คนที่เอา 112 มาเล่นนี่ น่าจะมีอะไรแอบแฝง ใครๆก็รู้ว่าเอามาเล่นแล้วใครเสีย กระทบกับใครมากทีสุด มันเหมือนธรรมชาติของน้ำที่โดนเซาะโดนกระทบ จากภูเขาใหญ่จากเกาะแก่งยังหายไปเลย

ถ้าการฆ่าเวลาบาปกว่าฆ่าคน
ถ้าจะฆ่าคนสักหน่อยเพื่อ112 นะๆๆ
นี่คือการฝังหัว
ของพระที่รับใช้มาร

"...ภาพสะท้อนดังกล่าวมันก็สะท้อนวัฒนธรรมการเรียนรู้และการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย และ/หรือระบบการศึกษาแบบทางการทั้งระบบด้วยว่า ไม่ได้สร้างคุณลักษณะของ “พลเมือง” ที่รักเสรีภาพทางการเมือง แต่เน้นการปลูกฝังให้รักให้ซาบซึ้งสิ่งอื่น และยอมให้สิ่งอื่นนั้นสำคัญกว่าเสรีภาพทางการเมืองของประชาชน จนกระทั่งอ้างสิ่งนั้นเพื่อสังหารประชาชนที่ออกมาเรียกร้องเสรีภาพทางการเมืองครั้งแล้วครั้งเล่า..."

บทความนี้ผมว่ากดไลค์ได้ทุกย่อหน้าเลยครับ แต่ที่ติดใจก็คือย่อหน้าที่ยกมาข้างบน, คือผมเข้าใจว่าเราต่างก็ถูกปลูกฝังมาในระบบโรงเรียนแบบเดียวกันนี้ทั้งหมด คงจะจำกันได้ว่าทุกวิชาล้วนสอนพุ่งเป้าไปที่ "สิ่งนั้น" แม้แต่วิชาขับร้อง ดนตรี ก็ยังสอนเพลงบังคับที่ทำให้เราร้องกันได้ติดปากจนถึงทุกวันนี้ เรียกว่าเราล้วนถูกบดให้เป็นเนื้อเดียวกันภายใต้กรอบการเรียนการสอนของกระทรวงศึกษาธิการไทย แม้กระทั่งเมื่อถึงระดับอุดมศึกษา หลักสูตรของทบวงมหาวิทยาลัย (และ "รุ่นพี่") ก็ทำเช่นนั้นกับเราอีกในหลายๆ แง่มุม

คำถามของผมคือ แล้วคนที่ในระยะหนึ่งเขา "เปลี่ยนความคิด" ล่ะ ? ทำไมเขาถึงเปลี่ยน ? เขาไปได้รับข้อมูล/แนวทาง/ตรรกะอะไรใหม่ๆ มา ? เขาดันเผลอไปอ่านหนังสืออะไร ? ฟังเพลงของใคร ? อ่านบทกวีของกวีสัญชาติไหน ? (ไม่น่าจะเป็นกวีไทย อิอิ) ... มันต้องมีแหล่งกำเนิดพลังลึกลับสักแห่งที่สามารถสร้างแง่มุมและมิติย้อนแย้งขึ้นในใจของสาวกลัทธิผู้ภักดีอย่างสุดจิตสุดใจบ้างซิน่า ที่ทำให้เขาเริ่มเห็นถึงความไม่ชอบมาพากล เกิดข้อสงสัย เริ่มแสวงหาสัจจะ และสุดท้ายก็เปลี่ยนความคิดไป (อาจจะไม่ทั้งหมด แต่ก็ชักเริ่มมีอะไรที่สงสัย ไม่เชื่อถือสิ่งใดแบบสุดลิ่มทิ่มประตูเหมือนก่อน)

ผมคิดว่าประเด็นนี้น่าจะสำคัญไม่น้อย เพราะแต่ละคนคงมี "จุดเลี้ยว" ที่ว่านี้ไม่เหมือนกัน แน่นอนว่าบางคนอาจยังไม่มี (อาจบางครั้งไม่มีวันมีด้วยซ้ำ - ก็เป็นไปได้) เราน่าจะลองแลกเปลี่ยนประสบการณ์นี้กันดู เผื่อว่าจะทำให้มองเห็นลู่ทางอะไรบางอย่างที่ชัดเจนมากขึ้น

ลำพังคำแถลงการณ์คมๆ หรือบทความดีๆ อย่างที่คุณ นปชข. เขียน หรือคนอื่นๆ เช่น อ.สมศักดิ์, ใบตองแห้ง, ประวิตร หรือกระทั่งล่าสุดก็คือปราบดา เขียนออกมา ผมคิดว่าแน่นอน มันทำงานกับคนที่เห็นด้วยกับแนวคิดนั้นอยู่แล้ว และพูดก็พูดเถอะ ต่อให้มีคนเขียนดีกว่านี้อีกสามเท่า หนำซ้ำเร่งผลิตปริมาณออกมาได้อีกสี่เท่า มันก็ "ทำงาน" ได้เท่าเดิมแหละครับ คือทำให้คนเห็นด้วยกับตรรกะนี้ชื่นชมกับมัน และยิ่งรู้สึกแน่ใจว่าสิ่งที่ตนคิดตนเชื่อนั้นถูกต้อง - แต่..ที่เราต่างปรารถนา ไม่ใช่เพียงเท่านั้นใช่ไหมล่ะครับ เราต้องการความเข้าใจที่มาจากอีกฟากฝั่งหนึ่ง ฟากฝั่งที่อยู่ตรงกันข้ามแทบจะทุกแง่มุมความคิด ฟากฝั่งซึ่งเราหลายคนก็อาจเคยยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงมาก่อน ฟากฝั่งที่บทความทำนองนี้ไม่อาจทำงานกับพวกเขาได้ - อย่างที่เราต่างก็รู้ดีอยู่แล้ว

ด้วยความเคารพนะครับ ผมคิดว่าเราต้องหา "เกม" ใหม่ๆ กันแล้ว (ซึ่งผมยังนึกไม่ออกเท่าไหร่ครับ) .. มันต้องมีอะไรสักอย่างที่พอจะทำให้เราสนทนาข้ามฟากกันได้ และต้องมีอะไรสักอย่างที่กระตุกให้ต่างฝ่ายต่างฉุกใจคิดถึงสิ่งที่ตนไม่เคยคิดถึงมาก่อน

นั่นแหละครับ..
.................

ขอบคุณมากสำหรับข้อสังเกตที่แหลมคมครับ ผมก็อัศจรรย์ตรงที่จนบัดนี้ทำไมสังคมเราแทบจะไม่มีเวทีปะทะทางความคิดเลย (เห็นตอบโจทย์เอาคุณคำนูณ กับ อ.วรเจตน์ ไปแลกเปลี่ยน ผมว่าดีและควรมีมากขึ้น) เวทีต่างๆที่จัดเสวนากันก็มีแต่พวกเดียวกันไปพูดไปฟังกัน ซึ่งมันก็ดีที่อาจได้เพิ่มมุมองที่ลึกและกว้างขึ้น ละเอียดขึ้น แต่มันยากที่จะมีผลเปลี่ยนความคิดคนในวงกว้าง

ผมยังรอว่าเมื่อไร ตอบโจทย์จะเชิญ อ.สมศักดิ์ไปออกตามที่แกท้าไว้ (แต่จริงๆทีวีช่องอื่นๆก็ไม่เคยเชิญแกไปออก) ไม่ใช่ทีวีมันคือคำตอบที่ดีที่สุด แต่มันคือช่องทางหนึ่งที่ควรจะเปิดเวทีให้เหตุผลของทั้งสองฝ่ายได้มาปะทะกันให้มากขึ้น

ส่วนช่องทางอื่นๆ ก็คงต้องช่วยกันคิดต่อไป (แต่ปัญหาก็ยังมีอีกเยอะ เอาแค่บทความที่ผมเขียนแบบในประชาไท ส่งไปลงสื่อหลักเขาก็ไม่ลงแล้วครับ)

การแลกเปลี่ยนทางความคิดเป็นสิ่งที่ดีมาก ส่งให้ไม่เกิดความคับแคบทางปัญญา และขจัดความมืดมิด ที่เสนอแต่ความเชื่อ ความคิดเห็นที่ปราศจากเหตุผล แต่จะใช้วาจาที่มุ่งด่า เสียดทอ ป้ายสี ให้ร้ายกัน สื่อกระแสหลักควรจัดเวทีให้ทั้งสองฝ่ายเสนอแนวคิดเพื่อให้ผู้บริโภคสื่อ ได้เห็นความจริง

ผมก็เห็นด้วยกับคุณ Sahala นะครับเรื่องการ "แลกเปลี่ยนทางความคิด" .. แต่ผมก็สงสัยอีกว่า ต่อให้มีเวทีที่ว่านั้นจริงๆ สถานการณ์จะต่างจากทุกวันนี้แค่ไหน (ผมอาจมองโลกแง่ร้ายไป ?) เพราะผมคิดว่า ในทุกขณะจิตที่เราอ่านหนังสือ, อ่านบทความ, ฟังวิทยุ, ดูโทรทัศน์รายการอย่างเช่นตอบโจทก์, ดูงานศิลปะ ฯลฯ เมื่อนั้นเราล้วนกำลัง "แลกเปลี่ยนทางความคิด" กับคนอื่น (ซึ่งก็คือผู้ที่เขียน, ผลิต, วาดงานที่เราเสพย์นั้นๆ) อยู่อย่างตรงๆ เลยใช่ไหมล่ะครับ และการที่เราไม่อาจที่จะ "เห็น" เนื้อสารที่สื่อมาในงานนั้นๆ ได้ อาจไม่ใช่เพราะงานชิ้นนั้นๆ ไม่มีเนื้อสารที่ว่า เพียงแต่เราจงใจที่จะ "ไม่เห็น" มันเท่านั้นเอง - พูดอีกอย่างก็คืออาจเป็นเราเองนี่แหละที่ตั้งใจจะไม่ "แลกเปลี่ยน" กับคนอื่นๆ ผ่านงานของเขา เรียกว่าไม่แยแสสนใจเอาเลยก็ว่าได้

ในอารมณ์แบบนี้ ต่อให้การแลกเปลี่ยนมาแบหราอยู่ต่อหน้า ยังไง๊เราก็มองไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่ get แน่ๆ เลย ชิมิชิมิ

ผมเชื่อว่าการแลก-เปลี่ยน มีอยู่มากมายในทุกๆ แห่งหนอยู่แล้วในประเทศของเรา (อาจจะไม่สมบูรณ์ทุกแง่มุม แต่ก็ไม่น้อยหรอกน่า) ทำยังไงจะให้เรา "ได้ยิน" มันบ้างเท่านั้นแหละครับ

จะต้องใช้ Spirit ชนิดไหนกันหนอ ?
.........................

จุดเปลี่ยนหรือ ใครๆก็เห็นไม่ต้องไปหาไม่ต้องซ่อน เขากางภาพมาให้ดู อะไร ใครที่ไม่ควรเกี่ยวข้องก็ออกมาแสดงตัวแสดงตน ก็ของมันควรจะอยู่เป็นที่เป็นทางก็ไม่อยู่ มันก็เลยเป็นที่ฉงนงนงงฉุกใจคิด อย่าชะล่าใจว่าคนในสังคมตาบอดตาใสกันหมด จะทำอะไรตามใจชอบผลสุดท้ายก็อย่างที่เห็นๆ สังคมนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แม้ว่าจะใช้วิธีการใดทำให้สังคมนี้ให้หายใจยังไม่มีเสียง นอกจากต้องสำนึกผิดอลุ่มอล่วยต่อคนในสังคมด้วยกัน ถ้ายังตาต่อตาฟันต่อฟันมีแต่ความรุนแรงบังเกิด สุดท้ายที่เหลือก็ยังเป็นพลังที่ทรงอำนาจที่สุด คือพลังที่เป็นฐานของสังคม

คนที่ตั้งคำถามว่าทำไม อะไรขึ้นกับความคิดผู้คนในสังคมนี้ ทั้งๆที่เราก็อยู่กันมาอย่างสงบมาเป็นสิบๆปีด้วยน้ำหูน้ำตาไหล แต่ทำไมคนบางคนถึงเปลี่ยนไป มันเหมือนกำลังไม่แน่ใจตัวเองนึกว่าฝันไปและพยายามไม่อยากรับรู้ความเป็นจริง หรือที่เขาเรียกกันว่า ตอแหลแลนด์ พยายามโกหกมดเท็จในภาพที่เห็นแต่บอกว่าภาพนั้นจริงๆไม่เคยเกิดขึ้น มันไม่ใช่เรื่องจริง ก็เห็นมั๊ยว่าสิ่งที่บัญญัติไว้นั้นเขาว่าไว้อย่างไร ก็ถูลู่ถูกังกันไป

แกล้งเด็ก?

ถ้าเด็กเข้าไปขโมยของในห้าง แล้วกล้องวงจรปิดจับภาพไว้ได้

เด็กไม่มีความผิดใช่ไม๊?

ไม่ผิด! เพราะไปโขมยในร้านเซเว่นตอนเผาเมือง ตำรวจไม่กล้าจับ (กร๊ากกกกกก)

Absolutely เข้ามากดไลต์เป็นดับเบิ้ล LIKE LIKE ให้กับบทความนี้ของคุณชายขอบ

เด็กมัน อินโนเซนท์ ไม่รู้ว่าประเทศนี้มัน ตอแหล&สอพลอแลนด์

เด็กมันเห็นความอยุติธรรม ก้อเลยทะเล่อทะล่าพูดความจริงออกมา

หารู้ไม่ว่า ความจริงมันเสียดแทงใจใครบางคน

ลูกแกะ ก้อเลยต้องถูก หมาป่า หาเรื่องสวาปาม อยุ่ร่ำไป โดยเฉพาะ หมาไทยไทย นี่แหละตัวร้าย

"ก่อนปี2489พวกเจ้าไม่ได้มีพลังของตังเอง จนกระทั่งพวกเจ้าร่วมมือกับอเมริกาในปฎิบัติการสงครามเวียดนาม
บูรณาการวิธีควบคุมแม่ทัพนายกอง(หลอกใช้และหลอกให้ทำลายกันเอง)+การปล่อยโฆษณาชวนเชื่อลงไปสู่มวลชน
อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน" ต้องพูดให้ครบๆ

ความคิดเห็นของนวนคร+บางกอกเนี่ย ถ้าเป็นก่อนปรากฎการณ์ไล่แม้วแล้วมีใครมาเถียงกับท่านน้ำล้างชามทั้งสอง
(ที่ทำตัวเผ็ดกว่าน้ำแกง) คนๆนั้นถ้าไม่บ้าไม่เมา ก็จะต้องเป็นคนในที่ล่วงรู้ความลับ(ถ้าไม่โดนเก็บซะก่อน)
....ทั้งๆที่ระหว่างทางนั้นก็มีร่อยรอยต่างๆอยู่ แต่ด้วยความด้อยประสิทธิภาพของการสื่อสาร+ความไม่เท่าทันของสังคม
ทำให้ความผิดบาปแอบซุกอยู่ในมุมแคบๆที่ไหนสักแห่ง...

แต่การที่พวกเจ้าใช้บริการมาเฟียหัวหมู และการทิ้งไพ่ตัวสำคัญๆต่างกรรมต่างวาระด้วยหมายจะกำจัดแม้วและพวก
จะด้วยความใจร้อน หรือคิดว่าเอาอยู่ หรือคิดว่าไม่มีใครรู้ทันก็ตาม...
นอกจากมันได้ทำให้สังคมนี้หูตาสว่างกันทั้งบ้านทั้งเมืองแล้ว มันยังทำให้ตรรกะของท่านน้ำล้างชามทั้งสอง ดูช่างเบาหวิว
ไร้น้ำหนัก ดูขัดแย้งในตัวเอง (อย่างการวิจารณ์บรรษัท ถ้าคุณมั่นใจในข้อมูลของคุณ จะกลัวอะไรล่ะคร๊าบบ แล้วพวกนี้น่ะ
เขาไม่โง่ทะเลาะกับชาวบ้าน ให้เป็นที่ครหาของสังคมหรอก มันไม่คุ้มกะอีแค่ค่าชนะคดีเล็กน้อย แล้วถูกหาว่ารังแกปชช.
แล้วสิทธิในการวิจารณ์องค์กรไม่ว่าจะเป็นหน้าอินทร์หน้าพรหมเนี่ย มันอยู่ในระบอบศักดินาหรือปชต.กันแน่ ช่วยบอกหน่อย?)

เมื่อเป็นดังนี้ แล้วถามว่า ท่านทั้งสองจะมาเหนื่อยเต้าตรรกะกันอยู่ทำไม อยากฝึกสมองรึ?
หรือว่าท่านได้เสียอะไรกับพวกเขา?
หรือว่าสิ่งที่ท่านมีท่านเป็น โปรไฟล์ของท่าน สินทรัพย์ที่ท่านถือครอง อัตตาของท่าน มันหลอมรวมกับพวกเจ้าไปแล้ว...
เมื่อสถานะของพวกเจ้าถูกกระทบกระเทือน แล้วท่านเกี่ยวอะไรด้วย?

นี่ล่ะที่ทำให้พวกเจ้าเพียงหยิบมือที่ดูเหมือนว่าไม่ได้มีพลังมากมายแต่สามารถกดหัวไพร่จำนวนมากได้
โดยที่พวกเจ้าไม่ต้องลงมือเอง ก็เพราะมีไพร่บางคนที่เก่งกล้าสามารถ แต่เป็นประเภทฉลาดขาดเฉลียว
ทำตัวเป็นน้ำล้างชามที่เผ็ดกว่าน้ำแกง ไปอาสารับใช้พวกเจ้ากดหัวไพร่ด้วยกัน (จะด้วยสมัครใจหรือถูกแบลคเมล์ก็ตาม)
ดุจดั่งหนุมานไปรับใช้พระรามนั่นแล...ตัวเองก็เป็นลิงไม่ใช่เทพแต่ไปเสริมฐานะของเทพให้ดูสูงส่ง

แต่ลึกๆแล้วพวกเทพ ก็มองว่าพวกลิงไม่ได้ต่างไปจากพวกยักษ์ลงกาหน้าโง่หรอก คือ"โง่พอๆกันแหล่ะ"
ถ้าหนุมานตัวเก่าทำงานพลาด พวกเจ้าก็พร้อมที่จะกำจัด แล้วส่งต่อภารกิจให้หนุมานตัวใหม่ ก็แค่นั้น.

1.อันที่จริง มันก็มีคำตอบ "บางประการ" อยูในประชาไทแล้วล่ะค่ะ อย่างเช่น กรณีคลิปเรื่องน้ำตาสลิ่ม# ของกลุ่มหมูหลุม หรือทุนนิยาม ฯ ที่เขาพยายามเรียกร้องให้เลิกการแบ่งฝ่ายเป็นอำมาตย์ไพร่ ควายแดง สลิ่ม ฯลฯ และก้าวไปไกลกว่านั้นด้วยการนิยามตนเองเป็นในลักษณะ #OWS คือคน 99% ที่ต่อสู้กับคน 1% ซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าจะมีการปฏิบัติกันได้ ถ้าได้มีการคุยกันอย่างถึงรากจากทั้ง 2 ฝ่ายที่มีเหตุผลจริงๆ เพราะในความจริงมันก็เป็นเช่นนั้น ความไม่เป็นธรรมทั้งในทางทรัพยากร ระบบ และเสรีภาพ กำลังจะนำเราไปสู่ภัยพิบัติจากโลกร้อนที่มากขึ้นในไม่ช้านี้ และนี่คือเหตุผลที่สลิ่มเห็นต่างจากเราและเกลียดทักษิณ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้รู้ว่าสาเหตุมันมิใช่จากโลกาภิวัตน์โดยตัวมันเองก็ตาม

แต่ความขัดแย้งนี้จะต้องควรต้องถูกสลายลงโดยใคร? มันควรจะถูกสลายลงโดยฝ่ายที่เจ็บแล้วต้องจบอย่างไพร่และควายแดงหรือเปล่า? เพราะที่ผ่านมาถ้าฝ่ายเจ็บยัง "ต้องการสะอาด แต่สาดโคลน" มันคงยากที่จะทางออกอย่างเป็นรูปธรรมจากปัญหานี้ได้

2.เกมหนึ่งในการหาทางออกจากเรื่องนี้คือการให้ความรู้ในระดับหนึ่งในสื่อหลักๆ โอเค นสพ.เล่นแล้ว ยังไม่ค่อยได้ผล TPBS by ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา เล่นแล้ว ได้ผลในระดับหนึ่ง จริงๆ การที่ภิญโญ ไตรฯ สามารถเอาคำพูดที่ว่า "คุณเอาเจ้าหรือไม่เอาเจ้า" ไปไว้ในทีวีได้นี่ รวมทั้งนำคุณคำณูญกับ อ.วรเจตน์ ไปเจอกันได้ถือว่าเป็นการเปิดเกมในระดับหนึ่งในเลย แต่แม้กระทั่งการที่สามารถนำคำถามชวนขนหัวลุกแบบนี้ไปอยู่ในทีวีได้ ก็ยังถูกต่อว่าจากแนวร่วมทางเสรีภาพอย่าง อ.สมศักดิ์ และ อ.อ๋า ยุกติ สำหรับดิฉัน ดิฉันว่าเขาทำได้เท่านี้ก็ดีแล้วในเชิงปฏิบัติ ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี(นอกจากการกระหน่ำเขียนบทความในสื่อรองอย่างประชาไทสัก 3-4 เท่าอย่างที่คุณกฤชว่า) ส่วนการจะเอา อ.สมศักดิ์ไปออกฟรีทีวี ดิฉันว่าต้องเป็นคนกล้าแบบมะเร็งระยะสุดท้าย คือ ไม่กลัวตายแล้ว หรือไม่งั้นก็ต้องมีการตัดออกถึง 50% คือความคิดของ อ.สมศักดิ์มันเป็นระบบและคมของตัวแกมากเสียจนเหมาะที่จะเป็นนักวิชาการ แล้วก็อ่านให้กันเขียน เวียนกันชม อยู่อย่างนี้แหละ หรือไม่ก็เป็นประกายไฟในเชิงปฏิบัติเสียมากกว่า แต่ในเชิงปฏิบัติสู่วงกว้าง ดิฉันว่ามันคงนำภัยมาสู่ผู้เชื้อเชิญเสียมากกว่าถ้าใครผู้นั้นจะกล้าจริง แต่ก็จะรอดูนะ... "สลิ่มแดง" เออเนาะ ช่างคิดขึ้นมา

3.มีอยู่ในใจ แต่ไม่ขอบอก....