ความดี ที่บริสุทธิ์ ไม่ต้องมีกฏเกณฑ์อะไรมารองรับ มันก็ดีของมันได้เองหละครับ

BBBBB
BBBBB
BBBBB
-----------------
[นอกเรื่อง]

เรื่องหลินฮุ่ยออกลูกนั้น
ถือได้ว่า เปิดเผย โปร่งใส และเต็มไปด้วยธรรมาภิบาลและความชอบธรรม โดยแท้ !........

มันผู้ใดที่คลางแคลงใจ ถือว่ามันเป็นคนไร้คุณธรรม/จริยธรรม/และบรมธรรม
อีกทั้งไม่รักชาติ/จาบจ้วงเบื้องสูง/ไร้ความเป็นไทย/และเป็นริดสีดวงอีกต่างหาก.....
สมควรเฉดหัวให้ไปอยู่ประเทศอื่นที่เป็นประชาธิปไตยเต็มใบแท้ๆซะ !

อาเมนก็มีด้วยประการฉะนี้
สวัสดี-ดีแต่พูด/ทำไม่เป็น

:)
BBBBB
BBBBB
BBBBB

เรื่องที่คุณดาพูดที่สนามหลวงคนเขารู้ว่าพูดว่าอะไรผิดตรงไหนระบุให้ชัดเจน...ผิดว่าไปตามผิด.ทำไมถึงต้องพิจารณาลับในเมื่อชาวบ้านเขารู้หมดแล้วหรืออยากทำอะไรที่ปิดหูปิดตาชาวบ้าน อย่าให้ประชาชนเขาวิจารณ์พวกท่านมากกว่านี้เลยทุกวันนี้อดทนและอึดอัดกับมาตรฐานการดำเนินการของพวกท่านมากพอแล้ว...อย่ากดดันประชาชนมากไปนี้..ผลในวันข้างหน้าจะยิ่งใหญ่มาก

ทราบจากเพื่อนว่าคุณดา พูดให้ร้ายในหลวงอย่างขาดหลักฐาน นั่นเรื่องหนึ่ง

แ่ต่การไต่สวนลับ ทำให้คนสงสัยได้ว่าคุณดาถูกกลั่นแกล้ง

อาจารย์ใจหนีคดี ก็เพราะรู้อยู่ว่าเมื่อถึงขั้นศาล เขาจะงุบงิบตัดสินกัน

เปิดเผยสิครับ ผิดว่าไปตามผิด

Oh my Bhudda !
ชีวิตฉันมีแต่หมาพาไป จะไปหนไดมีหมานำ อ้วกกกกกกกกก

ประเทศอะไรไม่มีความยุติธรรม สังคมในประเทศนั้น ๆ จะไม่มีความสงบสุข

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
หมวด 1 บททั่วไป
มาตรา 6 รัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ บทบัญญัติใดของกฎหมาย กฎ หรือข้อบังคับ ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญนี้ บทบัญญัตินั้นเป็นอันใช้บังคับมิได้

หมวด 3 สิทธิและเสรีภาพของชนชาวไทย
ส่วนที่ 4 สิทธิในกระบวนการยุติธรรม
มาตรา 40 บุคคลย่อมมีสิทธิในกระบวนการยุติธรรม ดังต่อไปนี้
(1) สิทธิเข้าถึงกระบวนการยุติธรรมได้โดยง่าย สะดวก รวดเร็ว และทั่วถึง
(2) สิทธิพื้นฐานในกระบวนพิจารณา ซึ่งอย่างน้อยต้องมีหลักประกันขั้นพื้นฐานเรื่องการได้รับการพิจารณาโดยเปิดเผย การได้รับทราบข้อเท็จจริงและตรวจเอกสารอย่างเพียงพอ การเสนอข้อเท็จจริง ข้อโต้แย้ง และพยานหลักฐานของตน การคัดค้านผู้พิพากษาหรือตุลาการ การได้รับการพิจารณาโดยผู้พิพากษาหรือตุลาการที่นั่งพิจารณาคดีครบองค์คณะ และการได้รับทราบเหตุผลประกอบคำวินิจฉัย คำพิพากษา หรือคำสั่ง
(3) บุคคลย่อมมีสิทธิที่จะให้คดีของตนได้รับการพิจารณาอย่างถูกต้องรวดเร็ว และเป็นธรรม…

หมวด 10 ศาล
ส่วนที่ 2 ศาลรัฐธรรมนูญ
มาตรา 211 ในการที่ศาลจะใช้บทบัญญัติแห่งกฎหมายบังคับแก่คดีใด ถ้าศาลเห็นเองหรือคู่ความโต้แย้งพร้อมด้วยเหตุผลว่าบทบัญญัติแห่งกฎหมายนั้นต้องด้วยบทบัญญัติมาตรา 6 และยังไม่มีคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญในส่วนที่เกี่ยวกับบทบัญญัตินั้น ให้ศาลส่งความเห็นเช่นว่านั้นตามทางการเพื่อศาลรัฐธรรมนูญจะได้พิจารณาวินิจฉัย ในระหว่างนั้นให้ศาลดำเนินการพิจารณาต่อไปได้ แต่ให้รอการพิพากษาคดีไว้ชั่วคราว จนกว่าจะมีคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ
ในกรณีที่ศาลรัฐธรรมนูญเห็นว่าคำโต้แย้งของคู่ความตามวรรคหนึ่งไม่เป็นสาระอันควรได้รับการวินิจฉัย ศาลรัฐธรรมนูญจะไม่รับเรื่องดังกล่าวไว้พิจารณาก็ได้
คำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญให้ใช้ได้ในคดีทั้งปวง แต่ไม่กระทบกระเทือนถึงคำพิพากษาของศาลอันถึงที่สุดแล้ว

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา
ภาค 3 วิธีพิจารณาในศาลชั้นต้น
ลักษณะ 2 การพิจารณา
มาตรา 177 ศาลมีอำนาจสั่งให้พิจารณาเป็นการลับ เมื่อเห็นสมควรโดยพลการหรือโดยคำร้องขอของคู่ความฝ่ายใด แต่ต้องเพื่อประโยชน์แห่งความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน หรือเพื่อป้องกันความลับอันเกี่ยวกับความปลอดภัยของประเทศมิให้ล่วงรู้ถึงประชาชน

คดีนี้ ฝ่ายจำเลยระบุว่า “การที่ศาลสั่งพิจารณาคดีลับดังกล่าว ห้ามมิให้ประชาชนทั่วไปเข้าฟังการพิจารณานั้น เป็นการใช้บทบัญัติกฎหมายขัดหรือแย้งกับรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550 มาตรา 40 (2) ซึ่งระบุว่า สิทธิขั้นพื้นฐานในกระบวนการพิจารณา ซึ่งอย่างน้อยต้องมีหลักประกันพื้นฐานเรื่องการได้รับการพิจารณาโดยเปิดเผย การได้รับทราบข้อเท็จจริง และการตรวจเอกสารอย่างเพียงพอ การเสนอข้อเท็จจริง ข้อโต้แย้งและพยานหลักฐานของตน การคัดค้านผู้พิพากษาหรือตุลาการ การได้รับการพิจารณาโดยผู้พิพากษาหรือตุลาการที่นั่งพิจารณาคดีครบองค์คณะ และการได้รับทราบเหตุผลประกอบคำวินิจฉัย คำพิพากษา หรือคำสั่ง และรัฐธรรมนูญมาตรา 29 บัญญัติว่า การจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลที่รัฐธรรมนูญรับรองไว้ จะกระทำมิได้ เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายเฉพาะเพื่อการที่รัฐธรรมนูญนี้และเท่าที่จำเป็น และจะกระทบกระเทือนสาระสำคัญแห่งสิทธิและเสรีภาพนั้นมิได้”

ศาลพิจารณาแล้วยกคำร้องดังกล่าว โดยระบุว่า “การพิจารณาไม่ขัดรัฐธรรมนูญมาตรา 211 เนื่องจากจำเลยมีทนายแก้ต่าง และสามารถนำพยานหลักฐานมายังศาลได้อย่างครบถ้วน”

ในเรื่องนี้ เป็นเรื่องการควบคุมความชอบโดยรัฐธรรมนูญ (CONTROLE DE CONSTITUTIONNALITE) ซึ่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยมีเจตนารมณ์ที่บัญญัติมาตรา 211 ขึ้น เพื่อเปิดโอกาสให้แก่องค์กรตุลาการ (ศาลทั่วไป ซึ่งมิใช่ศาลรัฐธรรมนูญ) และคู่ความในคดี มีอำนาจหน้าที่และมีสิทธิที่จะควบคุมตรวจสอบความชอบด้วยรัฐธรรมนูญของบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่ประกาศใช้บังคับแล้ว และเป็นกฎหมายที่จะนำมาใช้บังคับต่อคดีในอำนาจศาลนั้นว่า บทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวนี้ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ (INCONSTITUTIONNALITE)

การเปิดโอกาสให้มีการนำเสนอคดีรัฐธรรมนูญ (CONTENTIEUX CONSTITUTIONNEL) ในลักษณะเช่นนี้ เป็นการควบคุมภายหลังที่กฎหมายมีผลใช้บังคับแล้ว (CONTROLE A POSTERIORI) รัฐธรรมนูญกำหนดอำนาจหน้าที่และสิทธิแก่ผู้มีอำนาจ (AUTORITES) คือ
1. โดยศาล (JURIDICTIONS) ซึ่งเป็นกรณีที่ศาลเห็นเองว่า บทบัญญัติแห่งกฎหมายที่ศาลจะใช้บังคับแก่คดีนั้นขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ
2. โดยคู่ความ (PATIE) ซึ่งอาศัยการโต้แย้งพร้อมด้วยเหตุผลว่า บทบัญญัติแห่งกฎหมายนั้นขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ

ทั้งนี้ เพื่อให้การควบคุมความชอบด้วยรัฐธรรมนูญนั้นเปิดกว้างยิ่งขึ้น มีประสิทธิภาพและสามารถคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพพื้นฐานของประชาชน (DROITS ET LIBERTES FONDAMENTAUX) ได้อย่างแท้จริง

นอกจากนี้ อำนาจในการควบคุมความชอบด้วยรัฐธรรมนูญในทางองค์กรตุลาการ เป็นอำนาจเฉพาะแต่เพียงศาลรัฐธรรมนูญเท่านั้น ศาลทั่วไป หามีอำนาจหน้าที่ (COMPETENCE) ในการวินิจฉัยความชอบด้วยรัฐธรรมนูญไม่ เพราะอำนาจในการควบคุมความชอบด้วยรัฐธรรมนูญเป็นอำนาจที่รัฐธรรมนูญบัญญัติมอบหมายให้แก่องค์กรเฉพาะที่มีความเชี่ยวชาญในการวินิจฉัยและตีความกฎหมายรัฐธรรมนูญ ซึ่งก็คือ ศาลรัฐธรรมนูญ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา 216 วรรคห้า จึงบัญญัติว่า คำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญให้เป็นเด็ดขาด มีผลผูกพันรัฐสภา คณะรัฐมนตรี ศาล และองค์กรอื่นของรัฐ และมาตรา 211 วรรคแรก บัญญัติโดยกำหนดให้ศาลที่ได้รับความเห็นของคู่ความฝ่ายที่โต้แย้งนั้น ส่งความเห็นเช่นว่านั้นไปตามทางการ เพื่อศาลรัฐธรรมนูญจะได้พิจารณาวินิจฉัย และเพื่อป้องกันการประวิงคดีหรือทำให้คดีล่าช้าออกไป มาตรา 211 วรรคสอง จึงบัญญัติให้เป็นหน้าที่ของศาลรัฐธรรมนูญเท่านั้นที่จะให้ความเห็นว่าคำโต้แย้งของคู่ความฝ่ายที่โต้แย้งนั้นเป็นสาระอันควรได้รับการวินิจฉัยหรือไม่ และศาลรัฐธรรมนูญเท่านั้นที่มีอำนาจที่จะรับหรือไม่รับเรื่องดังกล่าวไว้พิจารณา หาใช่อำนาจของศาลทั่วไปไม่ ศาลทั่วไปรวมทั้งศาลที่เป็นเจ้าของคดีที่คู่ความได้โต้แย้งคัดค้านในเรื่องความชอบด้วยรัฐธรรมนูญ จึงไม่มีอำนาจโดยชอบด้วยกฎหมายที่จะไม่ส่งคำร้องนั้นไปยังศาลรัฐธรรมนูญได้ และหากศาลทั่วไปกระทำการฝ่าฝืนมาตรา 211 นี้ ย่อมถือได้ว่า ศาลนั้นมิได้ปฏิบัติตามมาตรา 197 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยที่บัญญัติให้ศาลต้องดำเนินการให้เป็นไปโดยยุติธรรม ตามรัฐธรรมนูญ และถือว่าการกระทำของศาลนั้นไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญเช่นกัน ซึ่งมีผลให้บุคคลหรือองค์กรที่มีอำนาจทั้งหลายสามารถดำเนินการตามกฎหมายต่อศาลนั้นที่เป็นผู้ฝ่าฝืนรัฐธรรมนูญโดยอาศัยบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญและกฎหมายอื่น ๆ ได้ด้วยเช่นกัน ทั้งนี้หลักการนี้เป็นไปตามหลักนิติรัฐและหลักนิติธรรมที่ปกครองโดยกฎหมาย โดยไม่มีผู้ใดอยู่เหนือกฎหมาย แม้จะเป็นองค์กรที่ต้องใช้อำนาจและบังคับให้เป็นไปตามกฎหมายนั้นเองก็ตาม

โดยความเคารพอย่างสูงต่อศาลอาญาในคดีนี้ คำวินิจฉัยที่ยกคำร้องของฝ่ายจำเลยที่ว่า “การพิจารณาไม่ขัดรัฐธรรมนูญมาตรา 211 เนื่องจากจำเลยมีทนายแก้ต่าง และสามารถนำพยานหลักฐานมายังศาลได้อย่างครบถ้วน” เป็นการวินิจฉัยไม่ตรงประเด็นที่จำเลยร้องขอ ซึ่งกรณีคำร้องขอนี้เป็นเรื่องการพิจารณาความชอบด้วยรัฐธรรมนูญ หาใช่เรื่องการจัดหาทนายความ และความสามารถในการนำสืบพยานหลักฐานใดไม่

นอกจากนี้ ประเด็นคำร้องในเรื่องนี้ของฝ่ายจำเลย เป็นเรื่องความชอบด้วยรัฐธรรมนูญที่มีต่อบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่ใช้บังคับแก่คดีของตน ซึ่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา 211 บัญญัติไว้อย่างชัดแจ้ง ให้ศาลส่งความเห็นเช่นว่านั้นตามทางการเพื่อศาลรัฐธรรมนูญจะได้วินิจฉัย ศาลอาญาหามีอำนาจหน้าที่ในการวินิจฉัยต่อประเด็นเรื่องความชอบด้วยรัฐธรรมนูญนี้ไม่ และศาลอาญาจะไม่ปฏิบัติตามรัฐธรรมนูญ ซึ่งเป็นกฎหมายสูงสุด หรือบรรทัดฐานสูงสุด (มาตรา 6 รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย) หาได้ไม่

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยได้บัญญัติให้ศาลเป็นองค์กรตุลาการที่แบ่งแยกอำนาจระหว่างองค์กรตุลาการด้วยกันโดยชัดเจนแล้ว เช่น อำนาจในทางตุลาการคดีทั่วไป เป็นอำนาจของศาลยุติธรรม อำนาจในการควบคุมการกระทำทางปกครอง เป็นอำนาจของศาลปกครอง อำนาจในการควบคุมความชอบด้วยรัฐธรรมนูญ เป็นอำนาจของศาลรัฐธรรมนูญ การใช้อำนาจขององค์กรตุลาการทุกองค์กรต้องชอบด้วยรัฐธรรมนูญและต้องชอบด้วยหลักการแบ่งแยกอำนาจระหว่างองค์กรตุลาการด้วยเช่นกัน

ในกรณีนี้ ทนายความฝ่ายจำเลยอาจดำเนินการโดยยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลอาญา ซึ่งควรแสดงให้ปรากฏชัดเจนต่อศาลสูง ในประเด็นดังต่อไปนี้

1. มาตรา 177 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยในเรื่องสิทธิในกระบวนการยุติธรรม ในกรณีสิทธิพื้นฐานในกระบวนพิจารณา ซึ่งอย่างน้อยต้องมีหลักประกันขั้นพื้นฐานเรื่องการได้รับการพิจารณาโดยเปิดเผยตามมาตรา 40 (2) (โดยอาศัย มาตรา 211 ประกอบมาตรา 6 รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย) โดยต้องแสดงการโต้แย้งพร้อมด้วยเหตุผลตามมาตรา 211

2. แสดงให้ปรากฏแก่ศาลสูงในเรื่องนี้เป็นเรื่องอำนาจในการควบคุมความชอบด้วยรัฐธรรมนูญ ซึ่งเป็นอำนาจของศาลรัฐธรรมนูญ โดยอำนาจหน้าที่ในการพิจารณาคำโต้แย้งของคู่ความฝ่ายจำเลยที่เห็นว่า บทบัญญัติของมาตรา 177 แห่งประมาลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ เป็นอำนาจของศาลรัฐธรรมนูญ และรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา 211 มิได้บัญญัติให้อำนาจแก่ศาลอื่น แต่โดยทางตรงกันข้าม รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยในมาตรา 211 นี้ บัญญัติให้ศาลเองต้องส่งความเห็นเช่นว่านั้นไปยังศาลรัฐธรรมนูญเพื่อวินิจฉัย

3. แสดงหรืออ้างอิงให้ปรากฏในเรื่องการพิจารณาพิพากษาอรรถคดีเป็นอำนาจของศาล ซึ่งต้องดำเนินการให้เป็นไปโดยยุติธรรม ตามรัฐธรรมนูญ ตามกฎหมาย และในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์ (มาตรา 197) โดยศาลไม่อาจฝ่าฝืนรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยได้ เพราะมาตรา 211 ได้บัญญัติไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า ในการนี้ศาลต้องพิจารณาพิพากษาคดีความโดยปฏิบัติตามรัฐธรรมนูญ

4. แสดงให้ประจักษ์ในเหตุผลต่าง ๆ ที่กล่าวไว้ทั้งหมดนี้ หรืออาจเพิ่มเติมบางประเด็น แล้วแต่ดุลพินิจของทนายความฝ่ายจำเลย

สิทธิและเสรีภาพเป็นของประชาชน ได้รับการบัญญัติรับรองโดยรัฐธรรมนูญ ทุกคนและทุกองค์กรของรัฐจึงต้องให้ความเคารพ และสร้างหลักประกันแก่ประชาคมโดยส่วนรวม การฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติใดของรัฐธรรมนูญ เป็นการทำลายบรรทัดฐานสูงสุด (NORME SUPERIERE) แห่งรัฐ อันถือเป็นการทำลายทุกบรรทัดฐานภายในประเทศ เป็นการไม่เคารพต่อหลักนิติรัฐและหลักนิติธรรมที่เป็นเจตจำนงร่วม (VOLONTE GENERALE) ของประชาชน รวมทั้งทำลายสิทธิและเสรีภาพของปวงชน

พลเอกพันลบที่เป็นแกนนำสอบตกของพันธมิตรใชหรือเป่า