ประวิตร โรจนพฤกษ์ ตั้งคำถาม "การที่เสกสรรค์ออกมาพูดเช่นนี้มันสะท้อนอะไรเกี่ยวกับกระบวนการคัดสรร จัดตั้ง ครก. 112 รวมถึงคำถามที่ว่า แท้จริงแล้ว กระบวนการคัดสรรโปร่งใสและมีส่วนร่วมจากสาธารณะมากน้อยเพียงใดและทำไม"
สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล เขียนถึงเสกสรรค์ ประเสริฐกุล กรณีตอบจดหมายกรณี นิติราษฎร์-ครก.112 “ผมเสียใจที่พี่เสกยิ่งแก่ยิ่งกล้าหาญน้อยลงๆ ถ้าพี่เสกเห็นว่า สิ่งที่นิติราษฎร์ “ประกาศออกมาอย่างต่อเนื่อง” เป็นอะไรที่ไม่ดีต่อสถาบันกษัตริย์ (ที่พี่เสกปวารณาจะ “พิทักษ์รักษา”) ก็ควรกล้าที่จะอธิบายออกมาตรงๆ ไม่ใช่ใช้วิธี innuendo แบบนี้”
เสกสรรค์ ประเสริฐกุล เขียนจดหมายแจงสื่อมวลชน ลงชื่อร่วมแก้ ม.112 จริง เห็นควรแนวกลางๆ ออกไปทางแนวมนุษยธรรม แต่ไม่ได้ร่วมผลักดัน และไม่เกี่ยวข้องกับนิติราษฎร์
“สภาพความเป็นจริงในปัจจุบัน ผู้คนโดยเฉพาะคนกลุ่มน้อย คนชายขอบกำลังถูกขับต้อนให้ไม่มีที่อยู่ทั้งทางกายภาพคือวิถีชีวิต และทางจิตวิญญาณ พวกเราเองก็ต้องตระหนักเหมือนกันว่าโลกที่สวยงามนั้นกำลังจะหายไป”เสกสรรค์ ประเสริฐกุล กล่าวเปิดงาน ศิลปะหลากหลายรูปแบบจาก 18 ศิลปิน
บทความวิพากษ์ การ “ปฏิรูปจิตสำนึก” ของน.พ. ประเวศ วะสี และโลกทัศน์เรื่อง “ประชาธิปไตย” ของเสกสรร ประเสริฐกุล โดยนักปรัชญาชายขอบ
สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล เขียนเรื่องเล่า nostalgia : กรณีเสกสรรค์กับอองซานซูจีและนักวิชาการ"ประชาธิปไตย"ปี 2538 กับกรณีนิธิ-เสกสรรค์-กรรมการปฏิรูปประเทศ และนักวิชาการ"ประชาธิปไตย"ปี 2553
“ความเกี่ยวโยงสัมพันธ์กันในเชิงโครงสร้างของนานาปัจจัยเหล่านี้นี่แหละที่นำมาสู่สถานการณ์การเมืองอันหนักหน่วงในปัจจุบัน ผมไม่คิดว่าเราจะหาทางออกอะไรได้ ถ้ายังเห็นว่าทั้งหมดเป็นความขัดแย้งระหว่างถูกกับผิด หรือระหว่างดีกับชั่วแบบขาวล้วนดำล้วน เมื่อมองจากภาพมุมกว้างแล้ว ผมกลับเห็นว่า แต่ละฝ่ายเป็นผลผลิตของเงื่อนไขเชิงโครงสร้าง เป็นบุตรธิดาแห่งแผ่นดินด้วยกันทั้งสิ้น แต่ละฝ่ายมีข้อเสนอที่ดี แต่ก็มีความจำกัดในด้านอื่นๆ เกินกว่าจะสามารถรับเหมาทำแทนคนที่เหลือทั้งประเทศ”
ปาฐกถาโดย เสกสรรค์ ประเสริฐกุล และร่วมเสวนาโดย เกษียร เตชะพีระ, จุลชีพ ชินวรรโณ, ขจิต จิตตเสวี ว่าด้วยความขัดแย้งระหว่างระเบียบอำนาจแบบรัฐชาติ กับ สังคมโลกาภิวัตน์
14-27 พ.ย. นี้ สถาบันปรีดี จัดนิทรรศการภาพถ่าย สะท้อนประสบการณ์ชีวิตของ เสกสรรค์ ประเสริฐกุล อดีตนักกิจกรรมนักศึกษาเดือนตุลาฯ โดย สินธุ์สวัสดิ์ ยอดบางเตย และ สุชาติ สวัสดิ์ศรี กล่าวถึงเสกสรรค์ ในแง่ของผู้สร้างงานศิลปะ
“ความแตกต่างระหว่างวิชาเศรษฐศาสตร์และลัทธิบูชาเศรษฐกิจ อยู่ที่ฝ่ายหลังมักจะของยืมทฤษฎีหรือจินตภาพของฝ่ายแรกไปใช้อย่างสามานย์ ทำให้เกิดชุดความคิดที่คล้ายกันหรือเหมือนกันขึ้นมาอีกชุดหนึ่งซึ่งหลุดออกจากความเป็นวิชาการ กลายเป็นวาทกรรมทางการเมืองบ้าง เป็นข้ออ้างทางสังคมบ้าง สุดแท้แต่ว่าจะนำไปใช้ในบริบทใด”.......
| 
| 