ฉันไม่รู้ว่าเพื่อนผู้ลี้ภัยจะได้กลับไปยังหมู่บ้านเล่อป่อเฮอที่สวยงาม หรือต้องใช้ชีวิตเยี่ยงแรงงานทาสในค่ายกักกัน ฉันได้แต่ภาวนาให้พวกเขา ทรหดอดทน อย่างหญ้าแพรก ที่ไม่ว่าจะถูกเหยียบย้ำบนดินผืนไหน พวกเขาจะชูใบเขียวชอุ่มได้อีกครั้ง... ฉันเริ่มสวดภาวนาต่อพระเป็นเจ้าในทุกศาสนาที่ฉันรู้จัก...