เรื่องเล่าจากกลุ่มชาติพันธุ์กูย แรงงานตัดอ้อยภายใต้ระบบเกษตรพันธสัญญา...วิถีชีวิตของหลายคนวนเวียนอยู่กับการเป็นแรงงานในระบบเกษตร ทั้งในประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้าน
ในเมืองใหญ่ทั่วโลก แทบไม่มีเมืองไหนที่ไม่มีคนไร้บ้าน ในเมืองไทยคนไร้บ้านมีแนวโน้มเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ตามการเติบโตของเมือง ว่ากันว่าเป็นเพราะความบกพร่องของโครงสร้างสังคม และภาวะทางเศรษฐกิจ
ธีรเชนทร์ เดชา นักสังคมสงเคราะห์ในเรือนจำแห่งหนึ่ง บอกเล่าความจริงบางอย่างในเรือนจำ ว่าแท้จริงแล้ว ผู้ต้องขังคนอื่นๆ นั้นล้วนคือผลิตผลทางสังคมส่วนหนึ่งที่สังคมสร้างขึ้น ซึ่งเราต้องร่วมกันรับผิดชอบ
อย่างไรเสีย มิตรย่อมดีกว่าศัตรู และท้องที่หิวย่อมสำคัญกว่าประวัติศาสตร์แบบชาตินิยม ที่มักถูกหยิบใช้จากพวกฉวยโอกาสทางการเมืองเป็นไหนๆ และแน่นอนเมืองชายแดนไม่ว่าที่นี่หรือมุมไหนของโลก..ไม่มีใครต้องการสงคราม!
ข่าวการสู้รบระหว่างกองทัพพม่าร่วมด้วยกองกำลังกะเหรี่ยงพุทธ (ดีเคบีเอ) กับกองกำลังสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยง (เคเอ็นยู) จนส่งผลให้มีผู้ลี้ภัยข้ามมาฝั่งไทยกว่าสี่พันคน เป็นข่าวเล็กๆ ที่อาจไม่ได้รับความสนใจมากนัก แต่เด็กที่นี่ไม่อาจไม่สนใจ
"คมสันต์รับคำชวนอย่างไม่ลังเล ภายหลังข้าพเจ้าชวนไปเยือนบ้านห้วยวาด หมู่บ้านที่ถอดแบบโศกนาฏกรรมมาจากบ้านวังใหม่อย่างไม่มีสิ่งใดผิดเพี้ยน....."
เมื่อทนสภาพแร้นแค้นของป่าเต็งรังไม่ไหว หลายคนออกไปหางานทำในกรุงเทพฯ บ้างทนการกดขี่จากนายจ้างไม่ไหวต้องออกมาสร้างรายได้จากการค้ายาเสพติด ปัจจุบันชาวบ้าน 20 คนของหมู่บ้านนี้อยู่ในคุก ขณะที่เด็กสาวอีกส่วนต้องฝากความหวังไว้กับแสงสียามค่ำคืน จึงไม่แปลกที่ชาวบ้านส่วนหนึ่งกลายเป็นผู้ติดเชื้อเอชไอวี
ภาคต่อของชีวิตบนดอยสูงที่ถูกรัฐบังคับให้ต้องระหกระเหินมายังพื้นที่ใหม่ที่แห้งแล้ง...พื้นที่ที่ไม่มีบ้าน ไม่มีไฟฟ้า ต้องอยู่เพิงหมาแหงนเป็นเวลากว่า 3 ปี "อานุภาพ นุ่มสง" ถ่ายทอดเรื่องราวโดยละเอียด...
นี่เป็นอีกพื้นที่หนึ่งที่ชาวบ้านเคยอยู่บนผืนแผ่นดินนั้นมานานกว่า 50 ปี ก่อนรัฐจะประกาศเป็นเขตอุทยานแห่งชาติดอยหลวง ต่อมายังอพยพผู้คนทั้งหมดลงมาอยู่ข้างล่าง หนำซ้ำยังให้อาศัยอยู่ในพื้นที่ป่าเต็งรังอันแห้งแล้ง กระทั่งวิถีชีวิตที่เคยพึ่งพาเกื้อกูลกับผืนป่า ประเพณีวัฒนธรรมอันเก่าแกก็มีอันล่มสลาย
| 
|
