ปราโมทย์ แสนสวาสดิ์

กวีประชาไท: ให้โลกรู้พวกกูยังสู้อยู่ ร่วมรบ เป็นสหาย..เป็นอื่นได้อย่างไรในเส้นทาง เคยถูกผิดเคยอ้างว้างร่วมกันสู้ ในเหน็บหนาวร้าวรานเราต่างรู้ มีสหายเคียงอยู่ให้อุ่นใจ คือสหายกอดความตายในแนวหน้า แม้มิรู้ชะตาฝ่าภัยร้าย หวังเพียงเพื่อปลดแอกโค่นจัญไร สังคมใหม่เปลี่ยนได้โดยประชา สับสน ถนนเส้นนี้เราต่างรู้ต้องสู้หนัก อยากไถ่ถามทายทักเธอท้อไห	กวีประชาไท: มึงสร้าง-กูเผา ถ้ามึงสร้างให้มึงรู้กูจะเผา เหรินเราบ้านกูแต่ปู่ย่า หวงแหนทรัพย์บนดินสินในนา เบิกร้างถางทาแผ่นดินกู ทั้งเลนาป่าเขาเฝ้ารักษา วัฒนธรรมสร้างมาบนวิถี เบิกบานกันมาชั่วตาปี พวกรัฐชี้แผ่นดินนี้ต้องลงทุน อุตสาหกรรมขนาดใหญ่จะเข้ามา แค่หลับตารินร่าก็พร่าไหล เวลานั้นจะอยู่กันอย่างไร ทุนชั่วทำลายมันย่ำยี ลองดูถ
แม่กู..แม่ประชาชน แม่กูเป็นชาวนาอยู่ในป่าอยู่ในไร่ เหงื่อหยาดท่วมกายกลางแดดกล้า อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้หมดราคา เป็นคนป่าคนดอยต้อยติดดิน แม่กูเป็นคนจนยิ่งกว่าจน ก้มหน้ายอมทนเหนื่อยหนักหนา โดนประณามหยามเหยียดเจ็บอุรา ไม่เป็นไรแม่บอกว่าเรามันจน ยังจำได้ห้วงร้ายในคืนฝน หนาวเหลือทนแม่กอดอย่าหวั่นไหว ฝนตกมาคงหยุดไม่เป็นไร ใน	บทกวี: คำถามเดือนพฤษภา เวียนบรรจบครบรอบการเข่นฆ่า ขวบปีผ่านพ้นมายังเงียบหาย คำถามเดิมคั่งค้างอยู่ในใจ เข่นฆ่าเราทำไมใครสั่งการ เพียงเราสามัญชนคนชั้นต่ำ คนรากหญ้าหากินเช้าค่ำต้องการเห็น เสรีสิทธิประชาธิปไตยอย่างที่ป็น สวรรค์รู้ไหม? – คนลำเค็ญเต็มแผ่นดิน เพียงเราประชาชนคนบ้านนอก เดินทางมาร้องบอกตามสิทธิเสียง ยุบสภาเลือกตั้ง
กวีประชาไท: อิสรภาพ	โฉนดชุมชนกับวังวน... ชีวิตไทยพลัดถิ่น ปราโมทย์ แสนสวาสดิ์ กับเรื่องเล่าของ “คนไทยพลัดถิ่น” ชุมชมบ้านยางคต จ.ระนอง หลังจากที่พวกเขาไม่สามารถทำโฉนดชุมชนได้ด้วยเหตุว่าข้อมูลไม่สมบูรณ์ตามเกณฑ์ และถูกชาวบ้านคัดค้าน
กวีประชาไท ปราโมทย์ แสนสวาสดิ์: อย่ากังวลไปเลย..พ่อ พ่อเขาตายเมื่อเดือนพฤษภา คาวเลือดและน้ำตามิจางหาย ฝนแรกพรากร่างกร่นกราย ทิ้งร่างไร้ความหมายชายหนึ่งคน	ปราโมทย์ แสนสวาสดิ์: ดอกไม้บูรพา โซ่ตรวนอำมหิตจองจำเธอแต่หนไหน..แม่ดอกไม้บูรพา นานเท่าไหร่แล้วที่เงามืดปกคลุมแผ่นดินเธอ ดวงตาร้าวรานย่อมสะท้อนความจริง
กวีประชาไท: ห่าฝน... พฤศจิกา แรงบันดาลใจจากการลงไปช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วม หาดใหญ่ พัทลุง นคร โดยปราโมทย์ แสนสวาสดิ์	กวีประชาไท: เด็กหญิง..ตุลา ปราโมทย์ แสนสวาสดิ์: ในเงามืด…เธอถูกปิดปากด้วยศีลธรรม เธออยากบอกความจริงกับสังคม แต่ใครเล่าจะรับฟังเสียงเธอ ประเทศนี้ตัดสินเธอเรียบร้อยแล้ว