กวีประชาไท

เพ็ญ ภัคตะ: ปล่อยโคม... ปล่อยอากง	กวีตีนแดง: ในนามของความรัก
กวีประชาไท:ความรักที่ยิ่งใหญ่ไม่ได้มาจากเสาอากาศทีวี เรามีสิทธิ์ที่จะรัก รักใครก็ได้ที่อยากรัก รักอย่างสุดจิตสุดใจ แม้วิทยุโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ พยายามเห่กล่อมเราอย่างทุกลักทุเล กระทั่งหนังสือแบบเรียนก็เกลี้ยกล่อมเรา สมุดปฏิทินแจกฟรียังไม่เคยปราณีเราเลย อีกทั้งถนนหนทาง สะพาน หินดินทราย ล้วนแล้วกอปรกันร่วมกล่อมเกลาเรา เบื้องหน้าความรู้สึกนึกคิดของเราเอ	กวีประชาไท:ในห้องนั้น
กฤช เหลือลมัย:ประเทศของคนตาเดียว	ไม้หนึ่ง ก.กุนที: ที่สุดนั้นก็เพราะ..ผมรักคุณ
เดือนวาด พิมวนา: เขาถูกทำให้พิการในวัย 61 ปี	กวี: นิทานบทซ้ำ นิทานบทซ้ำ ทางเท้า: กลุ่มกวีตีนแดง จะกล่าวถึง..กาลครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานผ่านมา ณ มหานครเมืองใหญ่แห่งชาวฟ้า ได้เกิดการสังหารหมู่ขึ้นกลางนครา ซึ่งกำลังจะถูกลืมเลือนไปในไม่ช้า … พุทธศักราชสองพันห้าร้อยสิบเก้าในเดือนตุลา เมื่อเมล็ดพันธุ์แห่งเสรีภาพเริ่มเบ่งบานทายท้า ต่อสู้โค่นล้มอำนาจเผด็จการศักดินา หนุ่
ใบตองแห้งออนไลน์: หกตุลาไม่มีสี (บทกวี) หกตุลาไม่มีสี หกตุลาปีนี้ หรือกี่ปีเลือดเพื่อนไม่เลือนหาย ผู้บงการตัวเป็นเป็นยังเร้นกาย ยังมุ่งหมายอยู่เบื้องหลังฉากสังคม ใช่คิดแค้นอาฆาตมาดจองล้าง แค่อยากเห็น “ตาสว่าง” อย่างเหมาะสม เก็บบทเรียนความผิดพลาดฆาตนิยม ใช้กำลังขี่ข่มล้มล้างกัน ฆาตกรหกตุลาคือ “อคติ” ที่ปลุกผีปลุกความเกลียดเคียดห้ำหั่น คอมม	เพ็ญ ภัคตะ: หิวประหาร-ประหารหิว จักประหารความหิวด้วยความอด จักประชดรสชาติด้วยความเฉย จักประท้วงความอิ่มมิลิ้มเลย จักเยาะเย้ยเหยียดหยันสวรรยา อันความหิวแม้อาจประหารมนุษย์ ให้ยื้อยุดฉุดแย่งแรงตัณหา สวาปามสยามป่นปล้นบีฑา เสวยเสพย์มังสาประชาไท ขอประหารความหิวมิรู้โหย อำมาตย์กลืนกอบโกยกระอักไส้ แลกความอิ่มลิ้มความอดขบถใจ ตระหนักในเพทนา