กวีประชาไท

เพียงคำ ประดับความ: 'นักโทษหญิงแดง' 'นักโทษหญิงแดง' รถไฟสายกาลเวลา ผ่านทางช้างเผือกมายาวไกล เธอยังคงเป็นดอกไม้ กลีบบางอ่อนไหวในเงาแสง หรือเป็นเพียงนางก้นครัว ก้มหัวยอมตัวอุทิศแรง นวลหน้าฉาบไว้ด้วยเนียนแป้ง แต้มแต่งโลกไว้ในมือชาย นานแล้วเธอตั้งคำถาม ใดคือนิยามความเทียมเท่า โลกนี้แบกไว้ด้วยสองเรา หญิงชายเทียมเท่ากันแค่ไหน หรือหมดยุคจะนิ	หรือสิ้นไร้ซึ่งแล้วความเป็นธรรม หรือสิ้นไร้ซึ่งแล้วความเป็นธรรม บนบัลลังก์.. สถิตย์ความเกลียดกลัว ชิงชัง ระแวงหวาดหวั่น พิพากษาอาญาโทษโหดมหันต์ หมายจองจำปัจจุบัน ไว้ในอดีตกาลสมัย ในห้องตัดสิน.. อัดแน่นอคติ มลทิน มิสิ้นสงสัย ยุติธรรม..ยุติธรรม..พร่ำบ่นไป ทั้งดวงตาทั้งดวงใจ บอดใบ้ด้วยอำนาจหนาหนัก นอกกรงขัง.. ร้องเรียกอย่าบิดเบือน ปิ
เพ็ญ ภัคตะ: อหิงสาปณิธาน (13 ก.พ.55) ปณิธาน พฤกษาเกษมสุข อดอาหารประท้วง 112 ชม. เรียกร้องสิทธิในการประกันตัวบิดา (สมยศ พฤกษาเกษมสุข) ผู้ต้องหาคดีอาญา ม.112 ซึ่งถูกควบคุมตัวกว่า 10 เดือน แฟ้มภาพ: ประชาไท เพื่อพ่อข้า เพื่อนข้า สหายข้า มวลมหานักโทษกบฏสมัย ที่ต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย ตกเป็นจำเลยไร้อิสรีย์ เขาและเธอคือผู้พิสุทธิ์ใ	เพ็ญ ภัคตะ: หิวประหาร-ประหารหิว จักประหารความหิวด้วยความอด จักประชดรสชาติด้วยความเฉย จักประท้วงความอิ่มมิลิ้มเลย จักเยาะเย้ยเหยียดหยันสวรรยา อันความหิวแม้อาจประหารมนุษย์ ให้ยื้อยุดฉุดแย่งแรงตัณหา สวาปามสยามป่นปล้นบีฑา เสวยเสพย์มังสาประชาไท ขอประหารความหิวมิรู้โหย อำมาตย์กลืนกอบโกยกระอักไส้ แลกความอิ่มลิ้มความอดขบถใจ ตระหนักในเพทนา
เชื่อมั่นศรัทธาสีขาว: นิติราษฎร์ หมายเหตุ : “ศรัทธาสีขาว” บทกวีชิ้นแรกของประกาย ปรัชญา ที่ตีพิมพ์ และสำหรับการเขียนบทกวีชิ้นนี้ของผม ได้อาศัยถ้อยคำสำนวนจากบทกวีของประกาย ปรัชญาในหลายแห่ง จึงขออนุญาตถือวิสาสะต่อเจ้าของบทกวี ด้วยความเคารพและเชื่อมั่นในศรัทธาสีขาว 1. ดอกไม้แห่งความหวัง ผลิบานสะพรั่งกลางฤดูหนาว ยุคสมัยไร้เสรีเนิ่นนานยา	เพ็ญ ภัคตะ: หากไม่มีนิติราษฎร์ หากไม่มีนิติราษฎร์... ธรรมศาสตร์ฤๅผงาดประกาศแสง อุดมการณ์ปรีดีเคยสำแดง คงเหือดแห้งแล้งเผาเจ้าพระยา หากไม่มีนิติราษฎร์... จักมีใครใจฉกาจอาจอาสา ยอมเป็นหนังหน้าไฟสู้กับฟ้า ปลุกประชาชัดชี้วิถีชน หากไม่มีนิติราษฎร์... สังคมคงเขลาขลาดมิเคี่ยวข้น มนุษย์ทาสรันทดทุกข์ทุรน ตีค่าตนต้อยต่ำดั่งหญ้าตฤณ หากไม่มีน
บทกวี: ในนามของความรัก ในนามของความรัก คมปากกาตวัดเชือดจนเลือดสาด คมพยาบาทขมความแค้นแน่นคอหอย กรามกัดกรามเขี้ยวขบเขี้ยวจนเขียวรอย ถ่อยสุดถ่อยต่ำสุดต่ำขย้ำกลืน ฝ่าตีนเหยียบส้นตีนย่ำทำทุกท่า เดรัจฉานผลาญวิชาหน้าระรื่น ไร้สำนึกไร้สำนักไร้หลักยืน วิชากลวงวิชากลืนวิชากรรม เนรคุณเนรทุนเนรเทศ สัญชาติเปรตเศษคนพ่นกระหน่ำ ข้อมูลเท็	เพ็ญ ภัคตะ: พ่อแม่ไม่สั่งสอน! สงสัยว่าพ่อแม่ไม่สอนสั่ง จึงมานั่งหน้าจอจ้อโขมง คุ้ยข่าวนู้นแขวะคนนี้ว่าขี้โกง จนคอโป่งตาโปนถลนตะลึง คุณคงเป็นลูกรักยิ่งนักแล้ว พ่อดั่งแก้วกนกมณีเป็นที่หนึ่ง แม่คุณคงสั่งสอนเสียลึกซึ้ง ปากคุณจึงจ้วงจาบอำเภอใจ โอ้ละหนอ...นกน้อยแห่งไร่ส้ม พ่นคารมข่มเหงยำเยงไพร่ หนึ่งหนึ่งสองที่ผองคุณทูนเทิดไว้ แท้คือโ
บทกวีจากคุกแดนสวรรค์ สมยศ พฤกษาเกษมสุข: 'อนิจจา'	หมดความหมาย..ประชาธิปไตยแบบนี้