ไทยขื่นขัน อันหาที่สิ้นสุดมิได้ "รำลึก 5 พฤษภา"

เดือนเพ็ญ สวยเย็นเห็นอร่าม

นภาเด่นนวล ดูงาม...

เพื่อลบรอยคราบน้ำตาประชาราฎร์
สักพันชาติจะสู้ม้วยด้วยหฤหรรษ์
แม้นชีพใหม่มีเหมือนหวังอีกครั้งครัน
จักน้อมพลีชีพนั้นเพื่อมวลชน
....จิตร ภูมิศักดิ์

เขาตายในชายป่า เลือดแดงทาดินเข็ญ ยากเย็นข้นแค้นอับจน
ถึงวันพรากเขาลงมาจากยอดเขา ใต้เงามหานกอินทรี
ล้อมยิงโดยกระหยิ่ม อิ่มในเหยื่อตัวนี้ โชคดีสี่ขั้นพันดาว
เหมือนดาวร่วงหล่น ความเป็นคนร่วงหาย ก่อนตายจะหมายสิ่งใด
แสนคนจนยาก สิบคนหากรวยหลาย อับอายแก่หล้าฟ้าดิน
เขาจึงต่อสู้อยู่ข้างคนทุกข์เข็ญ ได้เห็นได้เขียนพูดจา
คุกขังเขาได้ แต่หัวใจอย่าปรารถนา เกิดมาเข่นฆ่าอธรรม
แล้วอำนาจเถื่อนมาบิดเบือนบังหน กี่คนย่อยยับอัปรา
สองพันห้าร้อยแปด เมฆดำปกคลุมฟ้า ด้วยฤทธามหาอินทรี
ร้างเมืองไร้บ้าน ออกทำการป่าเขา เสี่ยงเอาชีวีมลาย
พฤษภาห้าร้อยเก้า แดดลบเงาจางหาย เขาตายอยู่ข้างทางเกวียน
ศพคนนี้ นี่หรือคือจิตร ภูมิศักดิ์ ตายคาหลักเขตป่ากับนาคร
เขาตายในชายป่า เลือแดงทาดินอิสาน
อีกนาน อีกนาน อีกนาน
เขาตายเหมือนไร้ค่า แต่ต่อมาก้องนาม ผู้คนไถ่ถามอยากเรียน
ชื่อจิตร ภูมิศักดิ์ เป็นนักคิดนักเขียน ดั่งเทียนผู้ถ่องแท้แก่คน
....สุรชัย จันทิมาธร

การต่อสู้ของประชาชนยังไม่จบ อีกนาน อีกนาน อีกนาน
..............แด่ดวงวิญญาณของ จิตร ภูมิศักดิ์