วิทยากร  บุญเรือง

จากข้อมูลของ สำนักงานสถิติแห่งชาติ ข้อมูลการสำรวจภาวะการทำงานของประชากร ปี พ.ศ. 2541-49 พบว่าจากการเก็บสถิติเมื่อปี พ.ศ. 2549 ในไตรมาสที่4 มีจำนวนแรงงานในประเทศไทยนั้นมีถึง 36,608,449 คน ซึ่งถือว่ากลุ่มคนเหล่านี้คือผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งมากที่สุดจากกลุ่มอื่นๆ (เกษตรกร, นักศึกษา, เจ้าของกิจการ)

แต่ในการเลือกตั้งที่จะถึงนี้พรรคการเมืองแต่ละพรรคที่แข่งขันทางด้านนโยบายกันอย่างสูง แต่กลับไม่จำแนกนโยบายเฉพาะให้กลุ่มแรงงานอย่างชัดเจน (Segmentation) โดยคำนึงถึงความต้องการของผู้เลือกตั้ง (access voter needs) ที่เป็นกลุ่มแรงงาน แต่กลับสลายความต้องการของแรงงานให้ไปร่วมกับกลุ่มชนชั้นกลาง ชาวนา หรือผู้มีรายได้น้อย แล้วเสนอนโยบายประชานิยมที่คลุมเครือให้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสวัสดิการการรักษาพยาบาล หรือการเข้าถึงทุนในการประกอบอาชีพ

แต่นโยบายที่สัมพันธ์โดยตรงกับแรงงานจริงๆ เช่นการเพิ่มค่าแรง การลดเวลาทำงาน การทำให้แรงงานเข้าไปมีส่วนร่วมบริหารในหน่วยผลิต หรือการสนับสนุนประชาธิปไตยแรงงานโดยการให้ความสำคัญกับเรื่องสหภาพแรงงาน สิ่งเหล่านี้กลับไม่มีพรรคใดพูดถึง

รวมถึงความจริงใจจากภาครัฐที่อยากให้แรงงานเข้าไปมีส่วนร่วมกับการเลือกตั้งครั้งนี้นั้นแทบที่จะไม่มีเลย ละเลยการประชาสัมพันธ์ที่มีประสิทธิภาพ มีแต่การพูดถึงเรื่องการรณรงค์จริยธรรมเสียเป็นส่วนใหญ่ โดยจากการรณรงค์ของภาครัฐให้แรงงานออกมาใช้สิทธิก่อนกำหนดนั้น มีผู้มาแสดงเจตนาขอใช้สิทธิเลือกตั้งนอกเขตเพียง 2 ล้านคนเท่านั้น

สำหรับแรงงานภาคการผลิตและแรงงานคอปกน้ำเงิน ปัญหาสำหรับการเลือกตั้งในครั้งนี้มีดังนี้ ..

ศรีไพร นนทรีย์ คณะกรรมการกลุ่มสภาพแรงงานย่านรังสิตและใกล้เคียง กล่าวถึงปัญหาของแรงงานในย่านรังสิตและใกล้เคียง ซึ่งมีปัญหาเหมือนๆ กันก็คือ เรื่องวันเลือกตั้งที่ใกล้สิ้นปีทำให้แรงงานไม่ค่อยอยากกลับบ้านไปเลือกตั้งเพราะสิ้นเปลืองเงิน ส่วนการประชาสัมพันธ์ทางทีวีที่ควรน่าจะทำให้เข้มข้น เพราะกลุ่มแรงงานมีเวลาดูทีวีมากกว่าสื่ออื่นๆ แต่ภาครัฐก็ไม่ค่อยทำอย่างจริงจัง

สำหรับการอำนวยความสะดวกในเรื่องการเลือกตั้งนอกพื้นที่และเลือกตั้งล่วงหน้าภาครัฐก็ทำไม่ดีเท่าที่ควร เพราะบางจุดที่เราต้องไปเลือกตั้งล่วงหน้านั้นไม่มีรถประจำทางผ่าน ต้องใช้รถส่วนตัวไปเอง ซึ่งส่วนใหญ่แรงงานไม่มีรถส่วนตัวกัน

“เหมือนกับว่าการเลือกตั้งครั้งนี้และหลายครั้งที่ผ่านมาไม่อยากให้แรงงานมีส่วนร่วม เลือกตั้งแต่ละครั้งเหมือนกับทำให้แรงงานต้องยุ่งยากตลอด สำหรับทางออกคือต้องมีพรรคของแรงงานเองเข้าไปต่อรองในสภาเพื่อเรียกร้องผลประโยชน์ให้แรงงาน แต่จะต้องสร้างสหภาพและมวลชนของเราให้เข้มแข็งเสียก่อน” ศรีไพร กล่าว

สุชาติ ตระกูลหูทิพย์ ผู้ประสานงานศูนย์ช่วยเหลือผู้หญิงและเด็กภาคเหนือ มูลนิธิเพื่อนหญิง ซึ่งเป็นผู้ทำงานกับกลุ่มแรงงานในนิคมอุตสาหกรรมลำพูน ได้กล่าวว่าสำหรับกลุ่มแรงงานที่ทำงานในนิคมอุตสาหกรรมลำพูนนั้นก็มีปัญหาในเรื่องการกลับไปลงคะแนนเสียงเลือกตั้งเช่นกัน เนื่องจากมีจำนวนแรงงานนอกพื้นที่จังหวัดลำพูนเป็นส่วนใหญ่ จึงประสบปัญหาเรื่องการเดินทางกลับบ้านในช่วงวันที่ 23 ธ.ค. ซึ่งแทบที่จะเป็นไปไม่ได้ เพราะที่นิคมอุตสาหกรรมลำพูน ในช่วงรอยต่อปลายปีจนถึงปีใหม่นั้น จะมีการหยุดงานให้พนักงานยาวอยู่แล้ว แรงงานจึงคงไม่เสียเวลากลับไปเลือกตั้ง

การแก้ปัญหาที่รัฐแทบจะไม่พูดถึงแต่สุชาติคิดว่าน่าจะดีที่สุดสำหรับปัญหาการเลือกตั้งก็คือ การให้ลงคะแนนหน้าโรงงาน ซึ่งจะแก้ไขปัญหาตรงนี้ได้ดีที่สุด

“ลงคะแนนเสียงหน้าโรงงานน่าจะเป็นวิธีที่ทำให้แรงงานมาลงคะแนนได้มากที่สุด ซึ่งภาครัฐแทบที่จะไม่กล่าวถึง ส่วนการรณรงค์ประชาสัมพันธ์และการอำนวยความสะดวกในตอนนี้นั้นภาครัฐทำได้ไม่ดีเลย นี่ก็วันสุดท้ายของการแจ้งลงคะแนนนอกเขตแล้ว แต่แรงงานส่วนใหญ่ยังไม่รู้เรื่องกันเลย” สุชาติกล่าว (สัมภาษณ์เมื่อวันที่ 25 พ.ย. 50)

ส่วนอนุชา มีทรัพย์ รองประธาน สหภาพแรงงานอัญมณีและเครื่องประดับสัมพันธ์ลำพูน กล่าวถึงนโยบายของพรรคการเมืองแต่ละพรรคที่แทบจะไม่มีนโยบายสำหรับแรงงานเลย โดยหลายพรรคไปเน้นที่ภาคเกษตรกร หรือกลุ่มคนในเมืองเป็นส่วนใหญ่ แต่ในความเป็นจริงแล้วภาคแรงงานน่าจะเป็นภาคส่วนที่มีพลังและมีปริมาณมากที่สุดในสังคม ทั้งแรงงานประจำและแรงงานรับจ้าง

เมื่อลองวิเคราะห์ไปถึงการที่แต่ละพรรคไม่มีนโยบายเอาใจแรงงาน เช่น การขึ้นค่าแรง หรือการลดเวลาทำงานนั้น อนุชามีความเห็นว่า มองง่ายๆ ได้เลยว่าแท้จริงแล้วแต่ละพรรคการเมืองที่ลงเลือกตั้งครั้งนี้เป็นตัวแทนของใคร? คำตอบก็คือล้วนแล้วแต่เป็นนายทุนและชนชั้นนำทั้งนั้น ซึ่งนายทุนกับชนชั้นนำไม่มีใครที่อยากจะลดผลประโยชน์จากการขูดรีดแรงงานลงไป เพราะจะทำให้เกิดผลเสียต่อชนชั้นตัวเอง ดังนั้นนโยบายสำหรับแรงงานอย่างจริงจัง พรรคการเมืองต่างๆ จึงไม่กล้าชูออกมาเป็นวาระหาเสียง

“ทั้งๆ ที่มาม่าเอย น้ำมันเอย จะขึ้นราคา ซึ่งมีผลกระทบกับแรงงานเป็นอย่างมาก แต่การเพิ่มค่าแรงงานของแรงงานแทบที่จะไม่มีพรรคใดชูเป็นประเด็นหลัก การเลือกตั้งครั้งนี้สำหรับแรงงานแล้วมันจึงดูเหมือนไม่มีความหวังสำหรับแรงงาน เพราะแต่ละพรรคแทบที่จะไม่ให้ความสนใจแรงงาน” อนุชากล่าว

เช่นเดียวกับแรงงานคอปกขาวและแรงงานภาคบริการที่ก็มีปัญหาเกี่ยวกับการเลือกตั้งที่จะถึงนี้เช่นกัน ..

สุริยัน กันทะวงค์ พนักงานบรรษัทเอกชนแห่งหนึ่งในจังหวัดลำพูน กล่าวว่าปัญหาที่เจอก็คือเรื่องการรณรงค์เลือกตั้งของแต่ละพรรคที่ไม่ค่อยคึกคักเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา อาจเป็นเพราะกฎระเบียบของ กกต. ที่เข้มข้นขึ้น

ส่วนเรื่องนโยบายที่เสนอให้คนทำงานนั้น ก็จะเสนอให้คนกรุงเทพเป็นส่วนใหญ่ เช่น เรื่องรถไฟฟ้า แต่สำหรับพนักงานบรรษัทต่างจังหวัด เรื่องการลดราคาน้ำมัน การขึ้นค่าแรง ก็ไม่มีใครพูดถึง ซึ่งมันทำให้เรารู้สึกเบื่อหน่ายกับการเมือง และในความเห็นส่วนตนคิดว่าการเมืองจากนี้ไปจะไม่นิ่งอีกด้วย ซึ่งจะยิ่งทำให้คนเบื่อไปเรื่อยๆ

“นโยบายใหม่ๆ ให้กับคนทำงานต่างจังหวัดไม่ค่อยมี เมื่อดูข่าวในช่วงนี้แล้วไม่อยากไปเลือกตั้ง เพราะการเมืองไม่นิ่ง เพราะถ้าหากเลือกพรรคที่ถูกใจเราเข้าไปแต่ไม่ถูกใจทหารก็จะมีปฏิวัติอีก ไม่รู้จะไปเลือกทำไม”  นายสุริยันกล่าว

สาธิกา แก้วธรรม พนักงานภาคบริการในโรงแรมแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ กล่าวว่าในส่วนของภาคบริการโดยเฉพาะในอุตสาหกรรมท่องเที่ยว ซึ่งตอนนี้ถือว่าเป็นฤดู high season ของการท่องเที่ยวเชียงใหม่ คนทำงานในอุตสาหกรรมนี้แทบที่จะไม่มีวันหยุดแม้จะเป็นวันอาทิตย์ก็ตามซึ่งไม่ใช่เฉพาะวันเลือกตั้งเท่านั้น รวมถึงการรับรู้ข้อมูลนโยบายของแต่ละพรรคซึ่งภาคบริการมีโอกาสเข้าถึงยากมาก

“เข้างานเช้า เลิกงานดึก ไม่มีเวลาไปศึกษาเรื่องการเมืองมากนัก ยิ่งช่วงสิ้นปีงานโรงแรมยิ่งหนัก สำหรับการเลือกตั้งครั้งนี้ที่สุดแล้วก็คงไปตัดสินใจหน้าคูหาไม่กี่นาทีก่อนไปทำงานในวันอาทิตย์” สาธิกากล่าว

รวมถึงการมองข้ามเรื่องแรงงานข้ามชาติเช่นเดียวกัน ..

โดยมุมมองเรื่องปัญหาแรงงานข้ามชาติกับการเลือกตั้งครั้งนี้ จารุวัฒน์  เกยูรวรรณ ผู้ทำงานคลุกคลีกับแรงงานข้ามชาติ กล่าวว่าแรงงานข้ามชาติมีความสำคัญมากต่อภาคการผลิตของไทยในปัจจุบัน โดยขณะนี้แรงงานข้ามชาติอีกมากกว่าสองล้านคนซึ่งส่วนใหญ่ทำงานอยู่ในภาคเศรษฐกิจนอกระบบ คนเหล่านี้ยังไม่ได้รับการคุ้มครอง ทั้ง ๆ ที่คนเหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อระบบเศรษฐกิจไทยเป็นอย่างยิ่ง

และแรงงานข้ามชาติเองคือผู้มีส่วนร่วมสร้างจีดีพี 2% คิดเป็นเงินประมาณหมื่นล้านบาทขึ้นไป นี่ยังไม่รวมรายได้ของแรงงานข้ามชาติที่ใช้ในประเทศไทย โดยคิดเป็น 75% ของรายได้ของแรงงานข้ามชาติใช้ในประเทศไทย พวกเขาส่งเงินกลับน้อยเพราะช่องทางส่งกลับน้อย

แต่การเลือกตั้งครั้งนี้ จารุวัฒน์กล่าวต่อว่าแทบที่จะไม่ต้องพูดถึงนโยบายพรรคการเมืองที่จะให้ความสนใจกลุ่มคนเหล่านี้ เพราะพวกเขาไม่มีสิทธิ์เลือกตั้ง และคนกลุ่มนี้จะต้องโดนขูดรีดอยู่แบบนี้ร่ำไปตามระบบทุนนิยมที่บวกกับชาตินิยมไทยซึ่งมีความอันตรายมากกว่าทุนนิยมจริงๆ เสียอีก

ปัญหามันจึงระเบิดออกมาในรูปอาชญากรรมต่างๆ ซึ่งเรามักจะโยนบาปให้พวกเขา แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อโครงสร้างสังคมมันเป็นแบบนี้ และการเลี่ยงที่จะไม่พูดถึงกลุ่มคนเหล่านี้ในช่วงที่เราต้องระดมความต้องการของทุกคนที่อยู่ในประเทศนี้ มันเหมือนเป็นการเลือกปฏิบัติ

“เรื่องแรงงานข้ามชาติกับการเลือกตั้งครั้งนี้ แทบไม่ต้องไปคาดหวังอะไรกันมาก แค่หวังว่ารัฐบาลใหม่ไม่ขวาตกขอบมากกว่าที่เป็นอยู่ก็น่าจะพอ เพราะเราไม่สามารถไปพึ่งพิงพรรคการเมืองฝ่ายขวาได้หรอก แล้วตอนนี้ก็ไม่เห็นมีพรรคไหนจะพูดถึงสวัสดิการที่จะจัดให้กับแรงงานข้ามชาติเลย ยิ่งตอนนี้รัฐบาลเถื่อนกับสื่อฝ่ายขวาก็พยายามเล่นงานแรงงานข้ามชาติอย่างหนัก รุนแรงถึงขั้นถ้าใครท้องจะส่งกลับประเทศกันเลย แย่มากๆ ไม่เห็นมีพรรคไหนออกมาพูดเรื่องนี้กันเลย ก็มีแต่องค์กรพัฒนาเอกชนเท่านั้นที่พยายามต่อสู้ในเรืองพวกนี้ นี่แหละสิ่งที่เราได้จากการรัฐประหาร หวังว่า เอ็นจีโอ บางคนที่ทำงานกับแรงงานข้ามชาติที่เคยเลียก้นรัฐประหารจะคิดได้ซะที” จารุวัฒน์ กล่าว

"1 ความคิดเห็น : คลิกแสดงความคิดเห็นที่นี่"